ΤΟ ΕΡΓΑΛΕΙΟ

Σε εσένα

2012-01-09T16:57:00.000-08:00

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ

Τι είναι φυλακή;

Είναι απλό, είναι κυνικό.

Σαν να ορκίζεσαι εκδίκηση.

Παγιδευμένος από τον φόβο

Κυνηγημένος από το μίσος

Φυλακισμένος είναι

Ένας άνθρωπος που σταμάτησε

Γεμάτος «θέλω» ταπεινωμένα.

Κρατάει ένα καράβι και θέλει να παίξει

Θέλει να το πετάξει στην θάλασσα

Θέλει να ταξιδέψει μακριά

Θέλει να πιάσει με τα δύο του χέρια

Ένα βαρύ φορτίο

Ένα καράβι γεμάτο με πέτρες

Που μπορεί να είναι βιβλίο, πιστόλι και μήνυμα.

Είναι φορτίο γεμάτο

με ψεύτικους ανθρώπους.

Μερικές φορές σκέφτομαι,

«Ζυγίζω τι αξίζω», ζητώ μία συμβουλή

δεν ξέρω από ποιόν και γιατί.

Ζητάω βοήθεια

Γιατί φοβάμαι

Την καταχνιά μου

Αυτή την σκιά που με περικυκλώνει

Συννεφιά βαριά

Υγρασία και βρωμιά

Θα ήθελα μόνος να βρίσκομαι στο χορτάρι

Δίπλα σε μία φωτιά.

Όμως είμαι εδώ

Μέσα σε μία σήραγγα

Που φοβάμαι μην πέσει και με πλακώσει

Μαζί με τα σκαλιστά της σύμβολα

Κοιτώντας προς τον ουρανό

Θαυμάζω και τα προκαλώ.

Κρατώντας στο χέρι κάτι

Υλικό εύπλαστο σε αλουμινόχαρτο για ώρα ανάγκης.

- Χρειάζομαι κάποιον, την φωνή μου για να ακούσει

- Χρειάζομαι βοήθεια, την φωνή μου κάποιος να ακούσει

Είμαι ένας κρατούμενος

Χρειάζομαι ένα λουλούδι που να αντέχει στην σκιά

Είναι ταξίδι επιστροφής σε μία όμορφη ανάμνηση

Σε μία επιθυμία για συνάντηση

Σε κάτι που κάποτε, ίσως, ζήσαμε μαζί

Μία ηλιόλουστη μέρα

Μία Κυριακή

Μία υπόσχεση

Στην δύναμη που παίρνουμε ο ένας από τον άλλον

Που μας φέρνει σε μία γραμμή

Στον κόσμο όπου ευθυγραμμίζονται τα πάθη μας

για τo Βασίλειο

(Ειρήνη! Ειρήνη!)

της Πανανθρώπινης Φιλίας.

(Αφιερωμένο σε όσους/ες πέρασαν αυτές τις γιορτινές μέρες έγκλειστοι στις δικαστικές φυλακές
Διαβατών Θεσσαλονίκης - σε όλους/ες τους/τις κρατούμενους/ες γενικότερα...)

Άμεση δράση ενάντια στην βαρβαρότητα

2011-12-21T15:14:00.000-08:00

Καλό ε; ; )

(Οι φωτογραφίες πάρθηκαν από την περιοχή της καμάρας δίπλα στο ξενοδοχείο ΑΒC)

H προσευχή του Ταρκόφσκι

2011-12-10T10:13:00.000-08:00

Αφιερωμένο στον βα.αλ

από την ταινία Stalker

Let everything that’s been planned come true. Let them believe. And let them have a laugh at their passions. Because what they call passion actually is not some emotional energy, but just the friction between their souls and the outside world. And most important, let them believe in themselves. Let them be helpless like children, because weakness is a great thing, and strength is nothing. When a man is just born, he is weak and flexible. When he dies, he is hard and insensitive. When a tree is growing, it’s tender and pliant. But when it’s dry and hard, it dies. Hardness and strength are death’s companions. Pliancy and weakness are expressions of the freshness of being. Because what has hardened will never win

Άφησε όσα έχουν σχεδιαστεί να πραγματοποιηθούν. Άσε τους να πιστέψουν. Και άσε τους να γελάσουν με τα πάθη τους. Γιατί αυτό που αποκαλούν πάθος δεν είναι μία συναισθηματική ενέργεια παρά μόνο το σημείο τριβής μεταξύ της ψυχής τους και του εξωτερικού κόσμου. Και το πιο σημαντικό, άσε τους να πιστέψουν στον εαυτό τους. Άσε τους αβοήθητους σαν τα παιδιά, γιατί η αδυναμία είναι μεγάλο πράγμα και η δύναμη είναι τίποτα. Όταν ένας άνθρωπος γεννιέται είναι αδύναμος και ευλύγιστος. Όταν πεθαίνει είναι σκληρός και αναίσθητος. Όταν ένα δέντρο μεγαλώνει είναι τρυφερό και εύκαμπτο. Αλλά όταν είναι ξερό και σκληρό πεθαίνει. Η σκληρότητα και η δύναμη είναι η σύντροφοι του θανάτου. Η ευκαμψία και η αδυναμία είναι εκφράσεις της φρεσκάδας της ύπαρξης. Γιατί αυτό που σκλήρυνε πότε δεν θα νικήσει.

Μπορεί να μην το ακούσατε κι όμως έγινε!

2011-11-30T12:30:00.000-08:00

Δείτε ένα κείμενο και μερικές φωτογραφίες εδώ, για περισσότερα θα περιμένετε μερικές μέρες μετά από λίγη ξεκούραση!

Aυτή η δευτέρα δεν θα είναι σαν τις άλλες δευτέρες

2011-11-05T18:58:00.000-07:00

Μετά από όλη αυτή την κοροϊδία των τελευταίων ημερών όπου κόσμος γαντζομένος πάνω στις τηλεοράσεις περίμενε παραίτηση του πρωθυπουργού, εκλογές, δημοψηφίσματα ή τέλοσπάντων κάτι,

μετά από μία καλοστημένη ιστορία μετάθεσης της προσοχής μας σε φανταστικές εξελίξεις, μετά από πολιτικά παιχνίδια, τζάμπα άγχη, σεξ και βιντεοταινίες... η ιστορία την δευτέρα που έρχεται συνεχίζεται με το βαρύ, ζωντανό βήμα της.

Αναδημοσιεύω από το μπλόγκ του σωματείου "γαλαρία"

Αυτή η Δευτέρα δεν θα είναι σαν τις άλλες Δευτέρες.

Αυτή τη Δευτέρα δεν θα ξυπνήσω στις 5:00 τα χαράματα, δεν θα μαζέψω τα τάπερ με τα φαγητά της βδομάδας, δεν θα κάνω 100 χιλιόμετρα για να φτάσω στην δουλειά μου. Γιατί δεν έχω πλέον δουλειά.
Η εταιρία μου αποφάσισε πως δεν υπάρχει πλέον θέση για μένα, με αποζημίωσε και με έστειλε στο ταμείο ανεργίας.
Θα περιμένει κανείς από έναν πρόεδρο Σωματείου όπως εγώ να πει πως τίποτα δεν πάει χαμένο, ψηλά το κεφάλι συνάδελφοι, θα βρεθούμε στους δρόμους και πως όλοι ενωμένοι μπορούμε να τα καταφέρουμε.
Ωραία είναι όλα αυτά αλλά εγώ θα μιλήσω για συναισθήματα, για φόβους, για συμπεράσματα. Τα άλλα θα τα γράψω σε κάποια ανακοίνωση, μπας και την διαβάσει κανείς και αποφασίσει να σηκώσει τον κώλο του και βγει στους δρόμους.
Αυτή η Δευτέρα λοιπόν δεν θα είναι σαν τις άλλες Δευτέρες. Αυτή την Δευτέρα δεν θα είμαι εργαζόμενος εργάτης, αλλά άνεργος εργάτης.
Αλλά τελικά γιατί κάποιος γίνεται εργάτης?
Είναι εύκολη η απάντηση. Γιατί δεν μπόρεσε να γίνει κάτι άλλο. Ήταν η λογική κατάληξη για κάποιον που δεν τα πήγαινε καλά στο σχολείο ή επειδή ακολούθησε την δουλειά του πατέρα του, ή και για τα δύο μαζί.
Εκτός κι αν είσαι από μικρός μαλάκας και νομίζεις όπως εγώ, πως μόνο όποιος ζει μες την μουντζούρα μπορεί να λέει με περηφάνια πως είναι εργαζόμενος.
Αν έχεις και για πρότυπο έναν πατέρα μουντζούρη που πάντα έβριζε το «Δημόσιο» δεν θες και πολύ για να το πιστέψεις. Η αλήθεια είναι πως ο μπαμπάς έπαψε να βρίζει όλο το «Δημόσιο» από τότε που η αδερφή μου μπήκε στο «Δημόσιο».
Έτσι με άποψη και περηφάνια δήλωνα εργάτης στα 18 μου, έχοντας ως αφεντικό τον πατέρα μου και αγόραζα βιβλία του Μάρξ στα φεστιβάλ της ΚΝΕ, με επίτηδες μουτζουρωμένα χέρια για να δείχνω συνειδητοποιημένος εργάτης που μπορεί να μελετά και να καταλαβαίνει τον Μάρξ, καλύτερα από κάποιον διανοούμενο του κώλου..
Φυσικά τα βιβλία έμειναν στα ράφια αδιάβαστα γιατί και υπομονή δεν είχα αλλά ούτε και την ικανότητα να τα καταλάβω. Ίσως τώρα που θα έχω χρόνο να τα καταφέρω καλύτερα.
Εργάτης βέβαια παρέμεινα και στα 41 μου μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα γιατί από δω και μπρος κανείς δεν ξέρει. Αυτό που κέρδισα από την τελευταία μου δουλειά, εκτός της πίεσης και της αναγκαστικής χρήσης δύο χαπιών την ημέρα για να μην υπερβεί τα όρια και δεν προλάβω να δω τον Άρη πρωταθλητή, είναι η πλήρης επιβεβαίωση των όσων υποψιαζόμουν για μερικά δείγματα εργατών, αλλά πάντα ντρεπόμουν να τα εκστομίσω, γιατί η εργατική τάξη είναι και περήφανη και αθάνατη.
Επιβεβαιώθηκα λοιπόν για το τυπικότερο δείγμα εργάτη.
Τυπικό, τυπικότατο δείγμα εργάτη είναι αυτός που χορεύει όπως και δήποτε με τσιγάρο στο στόμα την μεγαλύτερη μελοποιημένη απάτη όλων των εποχών, -από τον «τραγουδιστή του λαού»- «Το μερτικό μου απ' τη χαρά μου το 'χουν πάρει άλλοι
γιατί είχα χέρια καθαρά και μια καρδιά μεγάλη». Τι απάτη θεέ μου. Να ξέρεις πως ο άλλος είναι ο ρουφιάνος του αφεντικού, λουφάρει μόνιμα και προκλητικά, έχει σκοτωθεί με τα αδέρφια του για την κληρονομιά του πατρικού του, κάθεται στο τραπέζι μόνο αν θα τον κεράσεις, σε τρελαίνει στην τράκα και παρ’ όλα αυτά διαρρηγνύει τα ιμάτια του χορεύοντας ή μάλλον χοροπηδώντας σαν κατσίκι ταυτιζόμενος με τα καθαρά χέρια και την μεγάλη καρδιά.
Χειρότερος όμως εργάτης όλων είναι εκείνος που αναλαμβάνει χρέη εργοδηγού. Εδώ μιλάμε για περίπτωση που χρήζει ψυχιατρικής ανάλυσης. Καταρχάς το δέχεται ως αποτέλεσμα της ικανότητας του στη δουλειά και ως φυσική εξέλιξη που δικαιώνει τους κόπους ετών. Συνήθως είναι ανίκανος να γράψει σωστά ακόμα και το όνομα του και όμως κρατά με μεγάλη υπευθυνότητα και κύρος τις καταστάσεις των εργαζόμενων. Αναλαμβάνει να πιέσει, να εκβιάσει και να απειλήσει όσους αντιδρούν για τις συνθήκες και επιδεικνύουν διάθεση για συνδικαλισμό. Φυσικά οι εργάτες τους μισούν και θεωρούν τους εαυτούς τους ικανότερους από δαύτους για την θέση του εργοδηγού. Βέβαια δεν ξεχνούν να γελούν με κάθε κρύο αστείο τους, να τους κερνούν καφέ ή να τους τροφοδοτούν με αυγά ή κότες από το χωριό. Αφού δεν μπόρεσαν να γίνουν το σκυλί του αφεντικού ας γίνουν τουλάχιστον το τσιμπούρι του σκύλου του αφεντικού. Και πετυχημένος σκύλος αφεντικού είναι εκείνος με τα περισσότερα τσιμπούρια. Τελικά αφεντικά χωρίς εργάτες θα υπήρχαν. Χωρίς εργοδηγούς όχι.
Έμαθα όμως και τα βασικά προσόντα ανώτερου υπαλλήλου που χειρίζεται υποθέσεις που αφορούν εργάτες και εργασιακά θέματα. Τα προσόντα αυτά είναι μόνο ένα. «Πρώην Αριστερός». Το προσόν που ανοίγει όλες τις πόρτες. Ξέρει καλύτερα από τον καθένα την ψυχολογία των εργατών, εκβιάζει και πιέζει με τον καλύτερο τρόπο και πάντα βγαίνει κερδισμένος. Ας το πάρουν υπόψιν τους οι νυν αριστεροί πως κέρδος έχεις αν είσαι «πρώην» αριστερός και όχι «νυν». Μια σοβαρή εταιρία πάντα προσέχει να προσλαμβάνει ένα τέτοιο χρήσιμο υπάλληλο στους κόλπους της.
Το άλλο που προσέχει πολύ, είναι η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ταύτιση της με τον στρατό.
Πρώτα απ’ όλα περνάς εξετάσεις όπως και στον στρατό. Έπειτα σου κάνουν εμβόλια όπως και στο στρατό. Μετά σου παρέχουν ομοιόμορφες φόρμες, άρβυλα και κράνη, όπως και στο στρατό. Ορκίζεσαι υπακοή υπογράφοντας σύμβαση που σου απαγορεύει να διαρρεύσεις οποιαδήποτε μυστικά της εταιρείας, δικαιούσαι άδεια όπως και στο στρατό και επιβιώνεις έχοντας βύσμα και ρουφιανεύοντας όπως και στο στρατό.
Τελικά αυτή η Δευτέρα δεν θα είναι σαν τις άλλες Δευτέρες. Ο φίλος μου ο Γιώργος θα πάει μόνος του για δουλειά και γω θα τρέχω στο ΙΚΑ και στον ΟΑΕΔ.
Μόνο σας παρακαλώ αν με δει κάποιος συνάδελφος απολυμένος στον δρόμο, ας μην με ξαναρωτήσει τι θα κάνουμε από δω και μπρος. Είμαι το ίδιο χεσμένος και πελαγωμένος που δεν θα μπορώ να του πω θα το παλέψουμε.
Το μόνο που θα του πω είναι πως έχουν κολλήσει στον εγκέφαλο μου οι στοίχοι του Αγγελάκα από το «ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΡΟΜΟΣ»,
το «Δεν είμαι μόνος, Δεν είμαι ο μόνος Όλα είναι δρόμος.»
Καιρός συνάδελφοι να αρχίσετε να ακούτε Τρύπες (φτάνει πια ο Καζαντζίδης και τα λερωμένα χέρια) και να βγείτε στους δρόμους. Πιαστείτε με κάποιον από το χέρι και μπείτε στην πορεία που θα περνά από δίπλα σας. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο όμορφοι είναι οι δρόμοι όταν τους περπατάς παρέα φωνάζοντας συνθήματα ενάντια σε όσους κατέστρεψαν τις Δευτέρες μας.
Αυτή η Δευτέρα δεν θα είναι σαν τις άλλες Δευτέρες.

Αλλά από δω και πέρα καμιά Δευτέρα δεν θα είναι σαν τις άλλες Δευτέρες.
Μέχρι να έρθει το Σαββατόβραδο που θα μοσχοβολά βασιλικό κι ασβέστη.

Τσελεπής Θεόδωρος
Ηλεκτροσυγκολλητής
Πρόεδρος Σωματείου «Η ΓΑΛΑΡΙΑ»
ΑΝΕΡΓΟΣ

Well well well

2011-10-10T15:30:00.000-07:00

The man who stole the water will swim forevermore
But he'll never reach the land on that golden shore
That faint white light will haunt his heart
Till he's only a memory lost in the dark

So dig a hole in the ground straight down to hell
Till there ain't no more water in your well, well, well
When you're down on your knees with nothing left to sell
Try diggin a little deeper in the well well well
Well well well
Well well well

Now take care of your body like you care for your soul
Don't you dig yourself into a hole
Till you've paid the price you won't know what it's worth
The air and the water, the fire and earth

Now dig a hole in the ground straight down to hell
Till there ain't no more water in the well well well
When you're down on your knees with nothing left to sell
Try diggin a little deeper in your well well well
Well well well
Well well well

Αυτό είναι που πραγματικά φοβάμαι

2011-09-24T05:01:00.000-07:00

Από τότε που ήμουν μικρός αποφεύγω τα θρίλερ όπως ο διάβολος το λιβάνι. Αυτό ξεκίνησε όταν, μια φορά, είδα κατά λάθος στην τηλεόραση μία σκηνή που με φόβισε πολύ: ένας άνθρωπος κοιτάει έναν καθρέφτη και ξαφνικά βγαίνει κάτι μέσα από τον καθρέφτη που απειλεί – δεν θυμάμαι καλά – να τον φάει ή να τον τραβήξει μέσα μαζί του. Είχαμε στο σπίτι έναν καθρέφτη στο διάδρομο και όποτε περνούσα απέφευγα να κοιτάζω μέσα – ιδιαίτερα στο σκοτάδι το οποίο με φόβιζε πολύ – έσκυβα και περνούσα από κάτω ή έτρεχα για να τον ξεπεράσω γρήγορα.

Σήμερα μπορώ να είμαι περήφανος ότι δεν φοβάμαι πλέον το σκοτάδι. Αυτό το πράγμα, όμως, με τον καθρέφτη με κάποιο τρόπο παραμένει μέσα μου βαθιά. Τι φάση είναι αυτό από ψυχαναλυτικής άποψης δεν έχω μπορέσει να καταλάβω. Χτες, όμως, το μεσημέρι που ξεφύλλισα ένα βιβλίο με πίνακες του Schiele το συνάντησα. Αν τώρα μου έθετε κάποιος το ερώτημα «τι είναι αυτό που πραγματικά φοβάσαι» (όπως είχα κάνει περίπου δύο χρόνια πριν μέσω της γραπτής μου προσπάθειας «Φόβος» μέσα από το εντυπάκι μου «μειδίαμα») θα απαντούσα με βεβαιότητα. Αυτό φοβάμαι:

O πίνακας αυτός είναι του 1911με τίτλο Death and man. Αντιγράφω από το βιβλίo: Ο άνθρωπος κοιτάζει στον καθρέφτη και με ορθάνοιχτα μάτια βλέπει πίσω του τον εαυτό του ως Θάνατο. Ο πίνακας είναι ζωγραφισμένος με ένα τρόπο που θυμίζει οράματα κόλασης και αυτό του δίνει μία δύναμη υπερβατική…Για τον Schiele, η ζωή και ο θάνατος συνυπάρχουν, σε ένα ποιήμα που έγραψε το 1910 ή το 1911 γράφει: «I am a man, I love death and love life – Eίμαι ένας άνθρωπος, αγαπώ τον θάνατο και αγαπώ την ζωή».

Mπορώ να πω ότι, τώρα, καταλαβαίνω καλύτερα την παιδική μου φοβία ως ένα φόβο απέναντι στον θάνατο. Εντάξει, ανθρώπινο είναι! Ίσως δεν είναι τυχαίο που, την ίδια μέρα το βράδυ, ο φίλος μου ο (πρώην) vlakas μου έστειλε το παρακάτω απόσπασμα ως κάτι που του θυμίζει πολύ «εργαλείο». Το παραθέτω και κλείνω εδώ το κεφάλαιο αυτό με τον Φόβο.

“Ψυχανεμίζουμαι πως κι η μαχόμενη ουσία πολεμάει πίσω από τα φαινόμενα να σμίξει με την καρδιά μου. Μα το σώμα στέκεται ανάμεσα και μας χωρίζει. Ο νους στέκεται ανάμεσα και μας χωρίζει.
Ποιο είναι το χρέος μου;
Να συντρίψω το σώμα, να χυθώ να σμίξω με τον Αόρατο. Να σωπάσει ο νους, ν’ ακούσω τον Αόρατο να φωνάζει.
Περπατώ στ’ αφρόχειλα της άβυσσος και τρέμω. Δυο φωνές μέσα μου παλεύουν.
O νους: «Γιατί να χανόμαστε κυνηγώντας το αδύνατο; Μέσα στον ιερό περίβολο των πέντε αιστήσεων χρέος μας ν’ αναγνωρίσουμε τα σύνορα του ανθρώπου.»
Μα μια άλλη μέσα μου φωνή, ας την πούμε έχτη δύναμη, ας την πούμε καρδιά, αντιστέκεται και φωνάζει:
«Όχι! Όχι! Ποτέ μην αναγνωρίσεις τα σύνορα του ανθρώπου! Να σπας τα σύνορα! Ν’ αρνιέσαι ό,τι θωρούν τα μάτια σου!
Να πεθαίνεις και να λες: Θάνατος δεν υπάρχει!» “

(Ν. Καζαντζάκης, Ασκητική)

ΘΥΜΑΣΑΙ

2011-09-09T12:33:00.000-07:00

Στα μέρη μας
Τα θύματα του πολέμου
Μετράνε ώρες
Πάνω κάτω στο ίδιο δωμάτιο
Ολόκληρες μέρες
Ηλιοβασιλέματα που σβήνουνε αντίστροφα
Μετράνε αντικαταθλιπτικά
Βλέμματα του κενού
- Από ψηλά -
Μετράνε δόσεις
Απόγνωσης
Περνάνε μέρες
Αφραγκιάς, εγκλωβισμένου μίσους, μοναξιάς.

Η ησυχία της καταιγίδας.
Άκουσε:
- Κάνε πέρα να περάσω
- Μου κρύβεις τον ήλιο
- Θέλω αέρα να ανασάνω
- Δεν με γνωρίζεις;
- Με ξέχασες;
- Δεν με θυμάσαι;
- Δεν με θυμάσαι ΡΕ;

Θυμάσαι;
Έχεις την υπομονή να ψάξεις
πιο βαθιά
στις αιτίες κάθε σου χειρονομίας;
Χρειάζομαι βοήθεια το νοιώθω όμως ότι κάτι συμβαίνει.
Το νοιώθεις;
Νοιώθεις τον δεσμό που αναπτύσσεται;
Με κάθε λέξη που μοιράζεσαι.
Με κάθε επιχείρημα που διατυπώνεται.
Όχι κούφιες λέξεις
Λόγια που να παλεύουν
Λόγια σε θέση μάχης
Λόγια που ταξιδεύουν
Σαν ένα καράβι σε φουρτουνιασμένη θάλασσα.

http://τουμπα.gr/

Drifter

2011-08-25T16:33:00.000-07:00

Drifter
Drifting from town to town
Drifting, drifting, drifting from town to town

I aint got nobody in the world to carry me
If I pray will take me back again
Hey hey my baby will take me back again
I aint got nobody in the world to carry me

I gave her all my little money

I give her everything I had
I just couldn’t do no more

But she wouldn’t be true to me
‘I been drigtig like a ship out on the storming sea
I aint got nobody in the world to carry me

Good bye baby

You, you wont be true to me

yeah

Πάντα ανοιχτά, πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μου
Σολωμός (από την έναρξη του Αγρύπνιας του Ρίτσου)

Για νέες ήττες για νέες συντριβές

2011-07-02T03:31:00.000-07:00

Συζητούσα με έναν άνθρωπο που τον συμπαθώ αρκετά
για τα τεκτενόμενα των ημερών μας,
βασικά είπαμε δύο λόγια για τον αγώνα των συνδικαλιστών της ΔΕΗ
ο οποίος όντας μερικός είναι καταδικασμένος να χάσει
αλλά και κάτι παραπάνω για το κλίμα κατάθλιψης, διάλυσης, κατακερματισμού
που επιβάλεται στο προσωπικό επίπεδο.

"Sometime's defeat its good!" μου είπε με ένα χαμόγελο που μου άρεσε τόσο πολύ.
Το παίρνω και το πάω μακρύτερα.

Σε ευχαριστώ Σώτο

2011-06-20T21:25:00.000-07:00

Well, I'm so tired of crying, but i'm out
on the road again.
- I'm on the road again.
Well, I'm so tired of crying, but I'm out
on the road again.
- I'm on the road again.
I ain't got no woman
Just to call my special friend.
You know the first time I traveled out
in the rain and snow,
- In the rain and snow.
You know the first time I traveled out
in the rain and snow,
- In the rain and snow.
I didn't have no payroll,
Not even no place to go.
And my dear mother left me when
I was quite young,
- When I was quite young.
And my dear mother left me when
I was quite young,
- When I was quite young.
She said "Lord, have mercy
On my wicked son."
Take a hint from me, mama, please
don't you cry no more,
- Don't you cry no more.
Take a hint from me, mama, please
don't you cry no more,
- Don't you cry no more.
'Cause it's soon one morning
Down the road I'm going.
But I aint going down that
long old lonesome road
All by myself.
But I aint going down that
long old lonesome road
All by myself.
I can't carry you, Baby,
Gonna carry somebody else.

Ανταπόκριση από Σκόπια

2011-06-13T16:14:00.001-07:00

Βρέθηκα το Σάββατο που μας πέρασε στην πόλη τον Σκοπίων όπου την τελευταία βδομάδα έχει δημιουργηθεί ένα κίνημα διαμαρτυρίας σχετικά με την δολοφονία ένος νέου αγοριού από αστυνομικό Περίπου όπως τα είδα και όσο μπόρεσα να καταλάβω: Περίπου εφτακόσια άτομα, διαδηλώνουν πίσω από μία μαύρη σημαία, άλλες σημαίες γενικά δεν παίζουν. Καλούν κάθε μέρα σε πορεία. Eπαναλαμβάνουν το σύνθημα oύμπιτσι, ούμπιτσι (δολοφονοι). Κλείνουν δρόμους κάνοντας καθιστικές διαμαρτυρίες. Στους ήχους των σειρήνων αποδοκιμασίες. Στην πορεία μέσα, έξω, γύρω γύρω η παρουσία της αστυνομίας είναι αισθητή, σφυρίζουν αδιάφορα αλλά φαίνονται,Στην θέα των αστυνομικών που τους κλείνουν το δρόμο προς την κατοικία του πρωθυπουργού Γκρουέφσκι, αποδοκιμάζουν, σηκώνουν τα χέρια ψηλά ως σύμβολο μη-βίας και στέκονται για κάποια ώρα εκεί। Μία συγκέντρωση κόσμου που (μου)φαίνεται ότι σαν να πηγαίνουν να περάσουν δεν κάνει κάτι। Οι ομιλίες που γίνονται από μία ντουντούκα έχουν ένταση και δείχνουν ένα ηθικό πλεονέκτημα। Οι διαδηλωτές φεύγουν και ανανεώνουν το ραντεβού για την επόμενη μέρα। Επιστρέφουν στο κέντρο της πόλης και συνεχίζουν να διαδηλώνουν στο ίδιο στυλ μέχρι το βράδυ। Νέος κόσμος γενικά, κάτω των 30। Στις πρώτες πορείες, λένε,είχε πολύπερισσότερο κόσμο। Στις συνελεύσεις τους, όπως έμαθα από άλλους, παίζουν όλες οι απόψεις μαζί: άλλοι ζητάνε να γραφτεί ένα ψήφισμα διαμαρτυρίας, άλλοι θέλουν να το τραβήξουν λίγο πιο πολύ, άλλοι περισσότερο αλλά όχι υπερβολικά, ίσως έχει παίξει και μία φάση εσωτερικού ελέγχου τις πρώτες μέρες। Άλλα ήθη και έθιμα θα μπορούσε να πει κανείς। Άλλες επιλογές επίσης। Γενικά, όμως, μία γνώριμη κατάσταση και για εμένα που δεν το περίμενα μου φάνηκε ελπιδοφόρα।

Γιατί είναι όλα μαύρα

2011-05-31T08:57:00.000-07:00

Ο Κουρμπέ έλεγε στους μαθητές του: "Ψάξε να βρεις αν, στον πίνακα που θέλεις να κάνεις, υπάρχει ένα χρώμα πιο σκούρο από τα άλλα, όρισε τη θέση του, και άπλωσέ το με τη σπάτουλά σου ή το πινέλο σου , δε θα δείξει ενδχομένως καμιά λεπτομέρεια, τόσο σκοτεινό που θα είναι। Έπειτα, προχώρα κλιμακωτά, με τις λιγότερο σκούρες αποχρώσεις προσπαθώντας να τις βάλεις στη θέση τους, κι έπειτα με τους ενδιάμεσους τόνους, τέλος, δε σου μένει πλέον παρά να κάνεις να λάμψουν τα φωτεινά"।

Το ίδιο ισχύει και για τη νόηση। Πρέπει να αρχίσουμε από το πιο σκούρο, να αναζητήσουμε "το κενό, και το μαύρο, και το γυμνό", και να αναδεικνύουμε βαθμιαία το φως। Καθότι εν αρχή είναι η νύχτα। Αλλιώς δε θα είχαμε ανάγκη να στοχαστούμε। Πρέπει να αρχίσουμε από τον απελπισμό।

Υ।Γ। Πάντα και ιδιαίτερα αυτές τις μέρες επιστρέφει, που και που, ένα βασανιστικό ερώτημα: κάνουμε τιποτα; γίνεται κάτι με όλα αυτά που να αξίζει; Aυτό μου ήρθε βλέπωντα το παρακάτω βιντεάκι από την πρηνή θέση του σκοπευτή

http://www.youtube.com/watch?v=gbZVdj_d62M&feature=player_embedded

Είχε ένα ωραίο φεγγάρι χτες το βράδυ στην Θεσσαλονίκη

2011-05-14T00:37:00.001-07:00

Ουτε φασισμός ούτε άλλες μαλακίες
Σφαγεία δεν θα αφήσουμε να γίνουν οι πλατείες

Aνοιχτές συζητήσεις για την ενέργεια σε πλατείες της Θεσσαλονίκης

2011-05-12T07:07:00.000-07:00

Πέμπτη 19 Μαϊου στις 19:00 στην πλ. Αγίου Θεράποντα (Κάτω Τούμπα) από την κατάληψη Φάμπρικα Υφανέτ

Σάββατο 21 Μαϊου στις 19:00 στην πλ. Κουλέ Καφέ (Άνω Πόλη) από την Ανοιχτή Συνέλευση Αγώνα Άνω Πόλης

Ρίξτε μία ματιά και προωθήστε το
www.energythess.wordpress.com

YΓ। πάμε δυνατά σύντροφοι

Πρέπει να ξαναχτίσουμε την μυρμηγκοφωλιά τους;

2011-05-01T14:00:00.000-07:00

Γράμμα της Silvia Federici και του George Caffentzis προς/για τους Ιάπωνες Συντρόφους

Το πλήρες κείμενο στα αγγλικά και μεταφρασμένο στα ιαπωνικά

Λόγω έλλειψης χρόνου μεταφράζω μερικά αποσπάσματα ως κατά την γνώμη μου κεντρικά για την οπτική που κατατίθεται σε σχέση με τα γεγονότα στην Φουκοσίμα। Ζητώ συγνώμη για οποιαδήποτε λάθος στην βιαστική διαδικασία της μετάφρασης, συμπληρώστε με.

1. Η παρούσα κατάσταση στην Ιαπωνία είναι δυνητικά πιο καταστρεπτική για την εμπιστοσύνη των ανθρώπων στον καπιταλισμό από οποιαδήποτε άλλη καταστροφή στον «υπανάπτυκτο» κόσμο και φυσικά πολύ πιο καταστρεπτική από την προηγούμενη παραδειγματική καταστροφή του Τσερνόμπιλ. Για παράδειγμα για το φαινόμενο της πείνας στην Αφρική μπορεί να αντιτείνει κανείς ότι φταίει «η έλλειψη ανάπτυξης» ενώ για το Τσερνόμπιλ ότι φταίει η μεγαλομανία του τεχνοκρατισμού των κεντρικά σχεδιαζόμενων σοσιαλιστικών κοινωνιών. Είναι ξεκάθαρο ότι για αυτή την καταστροφή δεν φταίει η έλλειψη της καπιταλιστικής ανάπτυξης αλλά η ίδια η καπιταλιστική ανάπτυξη και αυτό είναι ένα στοιχείο που την απονομιμοποιεί.

2. Ο καπιταλισμός ρίχνει πλέον το ανθρώπινο προσωπείο της προστασίας μας από τις καταστροφές και περνάει το μήνυμα ότι μας επιφυλάσσει την ενσωμάτωση των κινδύνων από την επέκταση των νέων πυρηνικών μονάδων που σχεδιάζονται από την Κίνα έως τις ΗΠΑ. Ως προς αυτό, έχει ξεκινήσει μία τρομερή προπαγανδιστική καμπάνια από ανθρώπους εταιριών και πολιτικούς για να σιγουρέψει ότι δεν θα μετατραπεί η περίσταση αυτή σε μία παγκόσμια εξέγερση ενάντια στην πυρηνική ενέργεια και ακόμα πιο σημαντικά σε μία διαδικασία επαναστατικής αλλαγής.

3. Αυτός ο φόβος τους συνδέεται με την πραγματικότητα των εξεγερτικών κινημάτων που λαμβάνουν χώρα κατά μήκος των πετρελαιοπαραγωγών περιοχών της Βόρειας Αφρικής και με το βάθεμα της κρίσης απόδειξη της οποία της αποτελεί η «μη-βιωσιμότητα» του ενεργειακού τομέα στις δύο κύριές του εκφάνσεις: τα πυρηνικά και το πετρέλαιο. Στο πλαίσιο ελέγχου της κατάστασης εντάσσονται τα γεγονότα στην Λιβύη, στην Ακτή του Ελεφαντοστού και στο Μπαχραϊν.

4. Ο κίνδυνος για αυτούς είναι η απονομιμοποίηση της πυρηνικής ενέργειας ως πηγή συσσώρευσης κεφαλαίου και η υπονόμευση στην οποία θα εξαναγκάσει στην μελλοντική ανάπτυξή της για της επόμενες δεκαετίες (κλείσιμο παλιών μονάδων, αποζημιώσεις κλπ). Θέλουν να μας πείσουν ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος, το ζήτημα είναι να τους διαψεύσουμε, να διαχωρίσουμε το μέλλον τους από το μέλλον μας και να αρνηθούμε να ξαναφτιάξουμε σαν τα μυρμήγκια την μυρμηγκοφωλιά τους.

5. Η πυρηνική ενέργεια δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί όπως την δεκαετία του 80 ως ένα ξεχωριστό ζήτημα το οποίο απέναντι στην κρισιμότητα της κατάστασης πρέπει να αντιμετωπιστεί εδώ και τώρα γιατί αλλιώς δεν μπορεί να υπάρχει αύριο ώστε ασχοληθούμε με τα υπόλοιπα ζητήματα. Αυτό είναι ένα μερικό επιχείρημα καθώς ο θάνατος, η γενοκτονία και η οικολογική καταστροφή του περιβάλλοντος λαμβάνει χώρα με πολλές μορφές, το ζήτημα είναι πρέπει να το δούμε ως ένα σύμπτωμα της συνολικής σχέσης (της πυρηνικής βιομηχανίας) με το κεφάλαιο και το κράτος.

6. Η πυρηνική ενέργεια δεν έχει να κάνει με τις ενεργειακές ανάγκες όπως στο παρελθόν το ζήτημα του παγκόσμιου αφοπλισμού από τα πυρηνικά όπλα δεν είχε να κάνει με την απειλή του κομμουνισμού। Η πυρηνική ενέργεια δεν απλά μία ενεργειακή μορφή, είναι μία συγκεκριμένη μορφή συσσώρευσης κεφαλαίου και κοινωνικού ελέγχου που επιτρέπει στο κεφάλαιο να κεντρικοποιεί την απόσπαση υπεραξίας, να αστυνομεύει εκατομμύρια ανθρώπους και να πετυχαίνει τον στόχο της περιφερειακής ή/και παγκόσμιας ηγεμονίας μέσω της απειλής καταστροφών। Ως τέτοια, η πυρηνική ενέργεια μπορεί να καταστραφεί μόνο από κοινωνικά κινήματα που θα την αντιμετωπίσουν ως τέτοια και θα την απειλήσουν πολιτικά.

Οι φωτογραφίες είναι από το χωριό Κλείτος στην περιοχή της Κοζάνης-Πτολεμαϊδας που πρόσφατα μετεγκαταστάθηκε και κατεδαφίζεται από την ΔΕΗ για την επέκταση του σχετικού λιγνιτορυχείου

Πασχαλινές σκέψεις για όσους έχουνε προβλήματα

2011-04-23T05:37:00.000-07:00

Σε μία στιγμή αεράτη

1. Παντού οι άνθρωποι συνυπάρχουν με προβλήματα. Τρομερά προβλήματα πολύ μεγαλύτερα από τα δικά σου βρίσκονται σε εξέλιξη και επηρεάζουν ολόκληρες τις ζωές χιλιάδων ανθρώπων. Μην θεωρείς ότι αυτά τα πράγματα είναι απίστευτα και ότι δεν θα έπρεπε να υπάρχουν. Υπάρχουν γιατί υπάρχουν. Και έχουν αρχή, μέση και τέλος όπως όλα τα πράγματα σε αυτό τον ψεύτη κόσμο.
2. Πολλά μπορεί να πει κανείς για αλήθειες, ιδεολογίες, που πάει αυτός ο κόσμος και το ένα και το άλλο. Ένα πράγμα πιστεύω εγώ: υπάρχει μόνο η δύναμη που απορρέει από την χαρά, αυτή είναι που διαμορφώνει τον κόσμο, όλα τα άλλα είναι παρενθέσεις και φυλακές. Ο Επίκουρος θα έλεγε: πρέπει να γελάμε και συνάμα να αγωνιζόμαστε…
3. Ότι έγινέ έγινε και δεν ξεγίνετε. Είσαι αυτός/ή που είσαι και είσαι ταυτόχρονα γελοίος/α και υπέροχος/η. Δεν έχει και τόση σημασία. Από εδώ και στο εξής τα ίδια διλήμματα ορθώνονται πανίσχυρα μπροστά σου. Drama = man in a mess. Μην υποδουλώνεις τη χαρούμενη δύναμη της επιθυμίας σου. Γράψτο σε ένα χαρτάκι να το έχεις απέναντί σου να το θυμάσαι.

2011-04-05T10:42:00.000-07:00

Οι ρόλοι, οι διαχωρισμοί δεν σπάνε έτσι εύκολα.
Αποδοχή.

Well its low down a pity, people I think its a cryin' shame
Well its low down a pity, people I think its a cryin' shame
Well now it's nine below zero, and my Babys running around with another man

Well now my Babys she done left me she done left for somebody else
Well now my Baby left me Now Im Sleeping by myself
Well now im telling everybody that I have to find somebody else

Bring me my night cap baby put on your morning gown
Bring me my night cap baby put on your morning gown
Lord now I soon for morning know Im sure gunna shake'em on down

Well now I aint no Monkey I dont climb no tree
Well now I aint no Monkey No I aint gunna climb no tree
Well I dont want no wommans gunna make some Monkey Man of me

Well its a Crying Pitty now People I think its a low down dirty Shame
Well its a Crying Pitty now People I think its a low down dirty Shame
Well now its Nine Below Zero and Im out side in the Pouring Rain

Η πηγή της ελπίδας μου

2011-03-20T10:55:00.000-07:00

Πολλές φορές σε κάθε βήμα που κάνεις αντανακλούνται τα είδωλα των αναμνήσεών σου.

Άλλες πάλι, όταν ολοκληρώνεις την προσπάθεια της πτήσης σου παρόμοια μοιάζει η θέση της αρχής.

Όμως είναι;

Επανάληψη; Deza vu; Είναι σπειροειδής ή γραμμική η πορεία των πραγμάτων;

Πάντως σίγουρα υπάρχει κάτι γνώριμο.

Η αγωνία

Να προλάβω να πω

Να προλάβω πριν με προλάβουν

(Ποιοι; Ποιός; φόβε μου;)

Όσον αφορά εσένα που με διαβάζεις

Χωρίς να σε γνωρίζω θέλω να πω ότι νομίζω ότι λίγο καταλαβαίνω

Πώς είναι να περπατάς πάνω κάτω στο ίδιο δωμάτιο

Πάνω κάτω στην ίδια αυλή

Να ξεκινάς, να τσακίζεσαι και να ξαναπροσπαθείς, φίλε Ιωνάθαν

«στο χαμό γεννηθήκαμε στον χαμό θα φύγουμε», μου είπες και τότε σε αναγνώρισα.

Όσον αφορά εσένα που με διαβάζεις

Το κενό μου είναι γκριμάτσα μίας φιλικής απορίας

Μίας ανάλαφρης σιγουριάς

Για τον κοινό αγώνα που σχηματίζεται

Κύκλος είναι το μηδέν και ακολουθεί το ένα

Λεξιλόγιο μίας γλώσσας των κενών που προσπαθεί να ακουστεί

Προσπάθεια στην οποία επικαλείται την παρουσία σου

Τουλάχιστον για όσο χρόνο χρειάζεται η ανάκληση, η επαναθεμελίωση και παρουσίαση

της μικρής μου

πηγή της ελπίδας.

Μείωση ορίων ταχύτητας στην Ισπανία! Γιατί;

2011-03-05T03:06:00.000-08:00

Mέρος της στρατηγικής της έμμεσης επίθεσης στο μισθό μέσω της ανόδου των ενεργειακών τιμολογίων (π.χ. σε ρεύμα, βενζίνη, πετρέλαιο, κλπ) είναι η μείωση των ορίων ταχύτητας. Στην Ισπανία από τις 7 Μαρτίου τα όρια ταχύτητας πέφτουν από τα 120 km/h στα 110 km/h. Σκοπός αυτής της αλλαγής είναι η μείωση της ζήτησης υγρών καυσίμων εις βάρος της πρoέκτασης του εργασιακού για χιλιάδες εργαζόμενους στην Ισπανία (στον εργασιακό χρόνο συμπεριλαμβάνεται ο χρόνο να πας και να γυρίσεις από την δουλειά / αναπαραγωγική δραστηριότητα. Η μείωση τον ορίων ταχύτητας είναι έτσι μία απάντηση στην εργασιακή / ενεργειακή κρίση που λένε και οι Μιdinight notes Collective. Παρόμοιες απαντήσεις έχουν δοθεί στην πετρελαϊκή κρίση του 70 όπου οι ΗΠΑ μείωσαν τα όρια ταχύτητας στα 55 μίλια ανα ώρα (από 88.5km/h) και η βρετανία επέβαλε μέγιστα όρια ταχύτητας τα 50 μίλια άνα ώρα για μερικούς μήνες στα τέλη του 73.

Mην μασάτε! Υπάρχει και το Gazolinazo!

2011-02-16T10:18:00.000-08:00

(το τραγούδι που άκουσα από ένα πιτσιρικά
απεργό πείνας στο εργατικό κέντρο
μικρότερος από εμένα θα είναι μάλλον
που πήρε στο τέλος την κιθάρα στα χέρια του
δεν μπορώ να το βγάλω από το μυαλόμου)

Aχ αυτό το άτιμο τερατάκι!

2011-01-26T02:20:00.000-08:00

Η ΑΝΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ

Καμιά φορά η Προσδοκία καταφέρνει να αιχμαλωτίσει έναν Ευσεβή Πόθο τον οποίο και προσπαθεί στην συνέχεια να μετατρέψει σε υπάκουο κατοικίδιο. Το ντρεσάρισμα αυτό όμως οδηγεί κάποτε σε απογοητεύσεις. Σε συνθήκες αιχμαλωσίας ο Ευσεβής Πόθος μεταλλάσσεται σε τρομερή Ανικανοποίηση που εμφανίζεται με πολλές και διαφορετικές μορφές όπως η Δυσθυμία, Πείσμα ή Γκρίνια. Κοινό χαρακτηριστικό όλων η μεγάλη τους εξωστρέφεια. Η Ανικανοποίηση θέλει καλά και σώνει να συμμερίζονται όλοι την κακή της διάθεση. Οι καλοπροαίρετες συμβουλές απλώς την κλιμακώνουν –αφού στην πραγματικότητα δεν ενδιαφέρεται ούτε στο ελάχιστο να βελτιώσεις τις καταστάσεις για τις οποίες τόσο έντονα διαμαρτύρεται.

Η Δυσθυμία

Το Πείσμα

Η Γκρίνια

(Aπό το απολαυστικό βιβλιαράκι του Κριστιάν Μόζερ «Τα τέρατα της Καθημερινότητας»)

Μου ήρθε στο μυαλό ένα απόσπασμα από τον Ζορμπά του Καζαντζάκη. Ο Ζορμπάς διηγείται όταν ήταν παιδί ότι είχε ένα πάθος με τα κεράσια. Έτρωγε, έτρωγε και δεν ήθελε να σταματήσει, δεν του έφταναν ποτέ και τα σκέφτονταν συνέχεια. Μία μέρα έκλεψε από τον πατέρα του μία ασημένια λύρα και πήγε και αγόρασε μία τεράστια ποσότητα από κεράσια, τα έφαγε όλα με μιάς, τον πόνεσε η κοιλιά του, έγινε χάλια και ξέρασε. Από τότε απελευθερώθηκε από το πάθος του με τα κεράσια.

Τον τελευταίο καιρό μου έσκασε ένα κομμάτι που άκουγα παλιά και που τώρα μου φαίνεται ότι το καταλαβαίνω κάπως καλύτερα. Ακούγοντάς το τώρα βλέπω ότι κάπως αλλιώς το είχα στο μυαλό μου αλλά παρόλα αυτά... το νόηματου για εμένα είναι ότι είναι γλυκό "το παιχνίδι της γιατριάς" the healing game

Άνθρωπος

2011-01-01T04:57:00.000-08:00

Aνοίγοντας δρόμους στο κοινωνικό πεδίο

2010-12-23T00:17:00.000-08:00

Πώς σας φαίνεται αυτή η αφίσα για την ενέργεια η οποία κολλιέται στην θεσσαλονίκη στα ελληνικά, ρώσικα και αλβανικά;
------

Αύξηση
ενεργειακών
τιμολογίων

ΔΕΗ Ιανουάριος 2011
Αύξηση των τιμολογίων για τα νοικοκυριά
Μείωση για την βιομηχανία και τα καταστήματα

Σημαίνει:

* Έμμεση επίθεση στον μισθό
* Άνοδο του κόστους επιβίωσης
* Ενίσχυση της κρατικής-καπιταλιστικής περίφραξης και διαχείρισης των ενεργειακών κοινών
* Προώθηση του μύθου της πράσινης ανάπτυξης
* Άνοιγμα της ενεργειακής αγοράς δηλαδή περισσότερα κέρδη για κράτος και αφεντικά
* Ελαστικές σχέσεις εργασίας και εργατικά «ατυχήματα» στη ΔΕΗ
* Εντατικοποίηση και υποτίμηση της εργασίας

Η άνοδος των ενεργειακών τιμολογίων εντείνει την υποτίμηση των ζωών μας

Να επιτεθούμε:

* Οργανώνουμε στις γειτονιές ανοιχτές συνελεύσεις αγώνα για άνεργους, φοιτητές, επισφαλείς, «μαύρους» εργαζόμενους
* Στάση πληρωμών - Αυτομειώνουμε ενεργειακά τιμολόγια - Απαλλοτριώνουμε το ρεύμα, παίρνουμε πίσω τα κλεμμένα - Αυτοοργανώνουμε συλλογικές δομές αντιεμπορευματικής ενεργειακής παραγωγής
* Είμαστε αλληλέγγυοι σε ενεργειακούς χρήστες, εργαζόμενους και γείτονές μας που θα διωχθούν για χρέη στη ΔΕΗ και σε ιδιωτικές εταιρίες
* Οι τοπικοί περιβαλλοντικοί και ταξικοί-εργατικοί αγώνες σε Κοζάνη-Πτολεμαϊδα και σε όλη την ενεργειακή βιομηχανία είναι κοντά μας
* Σαμποτάζ στην παραγωγή, διανομή και μέτρηση της ενέργειας
* Κοινωνική-ταξική αυτοοργάνωση στη παραγωγή, διανομή και χρήση της ενέργειας

-----
Ας ανοίξουμε μία μικρή συζήσηση με σχόλια, ιδέες, κριτικές!

Λαβύρινθοι του εγώ

2010-12-18T04:07:00.000-08:00

Ποιος είναι αυτός που μ’ έκανε αλήτη

Και με ξαπόστειλε μακριά απ’το σπίτι

Που τα κατάφερε να μ’ εξορίσει

Να με παραπετάξει εδώ στη Δύση

Ποιος είναι αυτός

Με χώρισε απ’όσους φίλους έχω

Με καταδίκασε παντού να τρέχω

Μ’ανάγκασε έτσι να περιπλανιέμαι

Χαμένος δυτικά να τυραγνιέμαι

Ποιος είναι αυτός

Κι αν εμφανίζετε οπότε λάχει

Όταν μ’ εξαφανίζει δίχως μάχη

Και να με βγάζει εμένα από την μέση

Όπου να παρουσιάζετε τ’ αρέσει

Ποιος είναι αυτός

Ήρθε και με επισκέφτηκε μια μέρα

Και ξάφνου αλύπητα μ’ έκανε πέρα

Όταν εγώ αποφάσισα μιά δόση

Να πάω να τον βρω για να με σώσει

Ποιος είναι αυτός

Εφεύγοντας μου λέει δεν θα διακρίνεις

Ποτέ σου πια ότι κοιτάς να κρίνεις

Και πάντα εμένα εμένα θα αγναντεύεις

Μέσα απ’το κάθε τι που θα γυρεύεις

Ποιος είναι αυτός

Ένα ωραίο τέλος

2010-12-16T05:48:00.001-08:00

Μπάτσοι αρχίστε να το σκέφτεστε σιγά σιγά
να αλλάξετε δουλειά

Συμβουλή

2010-12-06T06:09:00.000-08:00

(Τώρα μιλάμε χωρίς αυταπάτες, χωρίς ηθικολογικές προκαταλήψεις, χωρίς καμία επιταγή άνωθεν ευθύνης - για μία σκέτη αξιοπρέπεια. Στην οριζοντίωση της εποχής μας να κρατήσουμε όρθιες ισχνές καλαμιές. Είναι ο πιό αχάριστος και συγχρόνως γελοίος - για τους άλλους - αγώνας, γιατί είναι δύσκολο να φανταστείς τον Δον Κιχώτη ψύχραιμο, υπολογιστικό, χωρίς αισθηματολογίες, να γνωρίζει ότι οι ανεμόμυλοι είναι πραγματικοί και μολαταύτα να τους πολεμά. Μιλάμε χωρίς ιδιοτέλεια, χωρίς μίσος, χωρίς καν μαχητικότητα. Επαρχιακοί θεατρίνοι μπροστά σε μιάν άδεια αίθουσα χωρίς χειροκροτήματα.

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος: o πειρασμός της έπαρσης, της περιφρόνησης των πρώην φίλων, των επιδεικτικών χειρονομιών αηδίας.

Η μάχη να δίνεται μετά την αηδία και την επίγνωση της ματαιότητας - μη συναντηθείς σε καμιά παρακαμπτήριο μαζί τους).

Μ.Α.

2010-12-03T01:43:00.000-08:00

Φυλακή

2010-11-27T16:24:00.000-08:00

Φυλακή

Ι.

Ησυχία για τους φυλακισμένους

Ο αέρας είναι βαρύς και θα βρέξει

Σαν σε πένθιμη ακολουθία

Ακολουθάμε μία κόκκινη κλωστή

Ξεχνάω

Ξεχνάς

Ξεχνάει τα μνήματά της, κι όμως είναι ρίζες που απλώνονται βαθιά.

«Ψάξε», κάτι μου λέει.

ΙΙ.

Πατάει η αράχνη σε κεκλιμένο επίπεδο

Κάτι με μεθάει άσχημα

Αν είχε νερό τουλάχιστον θα κολυμπούσαμε στα ρηχά

Όλα γυρίζουνε

Η απόστασή μου από την πηγή μου κοστίζει

Περιμένω μία άρνηση

Εύπλαστο υλικό που κρατάω μέσα σε αλουμινόχαρτο για ώρα ανάγκης.

ΙΙΙ.

Κάποιος ξεσπάει,

Σηκώνεται να χορέψει

Πέφτει απότομα στα γόνατα

Γαμώ τα σπασμένα γυαλιά, δεν υπάρχουν

«Τα λόγια είναι περιττά

Την ώρα που χωρίζουμε»

Τα αυτιά μου τα τρυπάνε τα παράσιτα

Το θέλω μεγαλώνει,

μιλάω από το απέναντι μπαλκόνι.

ΙV.

Έχω ένα κουτί

Που όλο το γεμίζω

Κι όλο κάτι μέσα του

Προσπαθώ να βρω.

Λες αυτό το κουτί να είναι η φυλακή μου;

2010-11-24T03:18:00.000-08:00

Συνήθως χάνομαι στον δρόμο αλλά μου αρέσει να ρωτάω τους περαστικούς για οδηγίες

Σε χαιρετώ βλάκα

2010-11-20T16:18:00.000-08:00

ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ

Όταν φτάσεις κάποτε ν' ανακαλύψεις

πόσες ακόμα αυταπάτες συντηρούσες

όταν αναγκαστείς ν' αναγνωρίσεις

κι εκείνα που δεν ήθελες να παραδεχτείς

όταν πέσει και το τελευταίο είδωλο

που πάνω του στήριζες την πίστη σου

τότε μπορεί ν'αρχίσεις να μαθαίνεις

πόσο βαθιά πηγαίνουν, ποσο είναι σκοτεινές

οι ρίζες της καθεμιάς σου πράξης.

Τίτος Πατρίκιος, Μαθητεία ξανά

Πλάκα μας κάνουν;

2010-11-11T01:10:00.000-08:00

Η παρακάτω εικόνα είναι από ένα κουτί ανακύκλωσης.

"Η καθαρή πόλη" λέει "είναι πόλη όμορφη".
Το κοιτάω και σκέφτομαι: Πλάκα μας κάνουν;

Να μην πω τι άλλο μου έρχεται στο μυαλό ... ; )

Αυτομειώσεις ΔΕΗ των τσιγγάνων...

2010-11-02T10:21:00.000-07:00

Στον οικισμό στα Διαβατά το ρεύμα συνδέθηκε το 2000. Από την πρώτη στιγμή πραγματοποιήθηκε ένα κύμα ρευματοκλοπών, πολλοί δικάστηκαν και καταδικάστηκαν σε μικρές ποινές φυλάκισης και στη συνέχεια επήλθε μια "νομιμότητα". Πλην όμως μετά από λίγο καιρό ξανάρχισαν ρευματοκλοπές εκτεταμένες με συνδέσεις σε στύλους, μπλοκάρισμα μετρητή και χίλιους ευφάνταστους τρόπους, ενώ οι τεχνικοί της ΔΕΗ δεν τολμούσαν να πάνε να μετρήσουν, γιατί τους περίμεναν με ξύλο και όπλα!

Το αποτέλεσμα ήταν μέσα στον Αύγουστο να πάνε τεχνικοί της ΔΕΗ συνοδευόμενοι από διμοιρίες ΜΑΤ (βλ. σχετικό ανακριβές δημοσίευμα) και να κόψουν όλες τις παροχές του οικισμού! Παρόλα αυτά, αν πάει κανείς τώρα βράδυ εκεί, όλοι έχουν ρεύμα... Ακόμη κι ένα σπίτι να έχει ρεύμα στη γειτονιά, μέσω ενός συστήματος καλωδίων και μπαλαντέζων, εξασφαλίζει ρεύμα όλος ο κόσμος. Τεχνικοί της ΔΕΗ ανέφεραν ότι σε έναν άλλο καταυλισμό στα υψώματα Διαβατών μάζεψαν και κατέσχεσαν 1,5 τόνο καλώδια! Εντυπωσιακή είναι και μία "έκθεση" πειραγμένων κατασχεμένων ρολογιών που έχουν στην αποθήκη... Υπάρχει μάλιστα και άτομο στο Δενδροπόταμο που μοιράζει κάρτες για παράνομες συνδέσεις! Τα χρέη βέβαια συσσωρεύονται και δημιουργούν αδιέξοδο, τρόπος όμως αντιμετώπισης των απείθαρχων τσιγγάνων δεν υπάρχει από τη ΔΕΗ.

Αν και κανείς στον οικισμό δεν θα καταλάβει τις έννοιες αλληλεγγύη, αυτοοργάνωση και αυτομείωση, τις έχουν όμως βιώσει με έναν μοναδικό τρόπο...

2010-10-29T15:43:00.001-07:00

My friends feel it's their appointed duty
They keep trying to tell me all you want to do is use me
But my answer yeah to all that use me stuff
Is I wanna spread the news that if it feels this good getting used
Oh you just keep on using me until you use me up
Until you use me up

My brother sit me right down and he talked to me
He told me that I ought not to let you just walk on me
And I'm sure he meant well yeah but when our talk was through
I said brother if you only knew you'd wish that you were in my shoes
You just keep on using me until you use me up
Until you use me up

Oh sometimes yeah it's true you really do abuse me
You get in a crowd of high class people and then you act real rude to me
But oh baby baby baby baby when you love me I can't get enough
I and I wanna spread the news that if it feels this good getting used
Oh you just keep on using me until you use me up
Until you use me up

Talking about you using me but it all depends on what you do
It ain't too bad the way you're using me
Cause I sure am using you to do the things you do
Ah ha to do the things you do

Καλά κρυμμένες ιστορίες του ελληνικού ιμπεριαλισμού

2010-10-26T01:05:00.000-07:00

Θεσσαλονίκη / Οκτώβρης 2010

Σε αυτές τις γιορτινές μέρες, που η γαλανόλευκη σημαία με τόση αναίδεια στιγματίζει την πολυεθνική ιστορία της πόλης, αποκρύπτει τις κοινωνικές-ταξικές ρίζες της κρίσης του υπάρχοντος συστήματος ανάγοντας το σε ζήτημα καθαρότητας του έθνους και προστασίας των αφεντικών του, είπα να κάνω κάτι που είχα στο μυαλό μου από καιρό!

Μάζεψα τα λινκ από "Τα μυστικά του βούρκου: καλά κρυμμένες ιστορίες του ελληνικού ιμπεριαλισμού", υλικό κριτικής παρουσίασης της ελληνικής ιστορίας από το περιοδικό Σαράγιεβο και τα παραθέτω.

Τα τελευταία link δεν διατίθενται σε ολοκληρωμένη μορφή ηλεκτρονικά, σε κάθε περίπτωση μπορούν να αναζητηθούν σε έντυπη μορφή.
-----
Επίσης παραθέτω την σημαντική προσπάθεια από την ομάδα ενάντια στον εθνικισμό της φάμπρικα υφανετ να μιλήσει ενάντια τόσο στον εθνικισμό όσο και στον αντι-ιμπεριαλισμό με την έννοια ότι ο δεύτερος αποτελεί ενσωματώσιμη κρατική ιδεολογία οι οποία συχνά αντικαθιστά τον κοινωνικό-ταξικό ανταγωνισμό με τους ανταγωνισμούς μεταξύ "ισχυρότερων" και "ασθενέστερων" κρατών.

--------

Στις μέρες αυτές που όλα παίζονται και το ζήτημα της επανάστασης είναι ανοιχτό η οικειοποίηση της μνήμης να γίνει όπλο στα χέρια μας

H αναζήτηση της ελπίδας

2010-10-14T10:28:00.000-07:00

- Ο ένας από τον άλλο
- Στην δύναμη της επίθεσης
- Στο παράδειγμα που μεταδίδεται
- Στις σχέσεις που αναπτύσσονται
- Στην εμπειρία, την στιγμή του δοσίματος που σου καρφώνεται στο μυαλό
- Στην αποκάλυψη του ασύστολου ψεύδους, της αδικίας
- Στην κυκλοφορία των αγώνων

(Όποτε καταγράφω την αναζήτηση της ελπίδας μου μοιάζω με διαφήμιση!)

Kριτική σε μία αφίσα

2010-10-01T04:42:00.001-07:00

Βλέπω μία αφίσα που αρχίζει με το παρακάτω σύνθημα

ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ

Μου θυμίζει κάτι από το σύνθημα «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός», με προετοιμάζει για μία συνέχεια στην οποία θα παρουσιάζεται την προαναγγελόμενη υπάρχουσα εναλλακτική λύση στο καπιταλιστικό σύστημα.

Κοιτώντας παρακάτω βλέπω την εξής εικόνα:

Σπίτια ενός χωριού ή προαστίου, ανεμογεννήτριες, ένα βενζινάδικο χορταριασμένο, χαρταετοί και καθαρός αέρας, κήποι οικολογικής γεωργίας, άνθρωποι που παίζουν, συναλλάσονται σε μία υπαίθρια αγορά και γενικα φαίνονται χαρούμενοι.

Το ερώτημα που μου δημιουργείται είναι το εξής: ποιό είναι το στοιχείο σε αυτή την εικόνα που δείχνει αυτό για το οποίο μας προετοιμάζει το σύνθημα, ότι δηλαδή υπάρχει μία πραγματικότητα όπου έχουν καταργηθεί οι σχέσεις εκμετάλλευσης μεταξύ των ανθρώπων και έχουν αντικατασταθεί με κάποιες άλλες, ας πούμε έτσι γενικά, απελευθερωτικές. Το κάνουν αυτό οι ανεμογεννήτριες; Το κάνει η οικολογική γεωργία; Είναι κάτι που καλύπτεται με ένα μωσαϊκό εναλλακτικών λύσεων όπως για παράδειγμα αυτές που αναφέρθηκαν;

Η αρχική αφίσα της οικογιορτής την οποία συνάντησα σε έντυπη μορφή έθετε στο προγραμμά της εκτός από τα εργαστήρια τα οικολογικά προϊόντα, τις χειροτεχνίες, τις μουσικές και κάποιες συζητήσεις. Αργότερα, βλέπωντας σε ηλεκτρονικη μορφή την πιο πρόσφατη αφίσα και το πρόγραμμα , θεωρώ ότι έχει υπάρξει προσπάθεια για μία πιο συγκεγκεκριμένη (και πολύ ενδιαφέρουσα) πλαισίωση από πολιτικές συλλογικότητες. Παρόλα αυτά, η αρχική μου εντύπωση παραμένει η ίδια: βλέπω έναν υπερκερασμό του πολιτικού για χάρη μίας εναλλακτικής μορφής (δεν χρησιμοποιώ εδώ αρνητικά την λέξη εναλλακτικό) η οποία μία χαρά μπορεί να ενσωματωθεί από το υπάρχουν σύστημα αν δεν υπάρχουν τοπικοί-πολιτικοί θεσμοί που να προκαλούν τις σχέσεις κεφαλαίου-εργασίας που το αναπαράγουν. (δείτε μία σχετική κριτική εδώ)

Παραδείγματα τέτοιων ενσωματώσεων υπάρχουν. Aν ψάξουμε το παράδειγμα, των transition town στην μεγάλη βρετανία θα δούμε ότι στην πορεία του συμπεριλάμβανε και συμπεριλαμβάνει ανθρώπους με μία κριτική και εναλλακτική αντίληψη στα πράγματα. Τελικά όμως η άποψη που επικρατεί είναι μία άρνηση της πολιτικής διάστασης. Αυτό συμβαίνει με την έννοια ότι «εγώ ασχολούμαι με το να αλλάξω τον εαυτό μου, να δημιουργήσω τον κήπο μου, να μην τρώω κρέας, να μην καίω τόσο πολύ ορυκτά καύσιμα κτλ όμως δεν μπορώ να ασχοληθώ με το αναπτυξιακό σχέδιο που πλήττει το γειτονικό χωριό γιατί αυτό είναι πολιτικό». Δείτε μία ωραία κριτική στα transition town η οποία χωρίς να ακυρώνει τις καλές προθέσεις ανθρώπων που έχουν τρέξει τέτοιες προσπάθειες, δείχνει ότι μία χαρά μπορούν αυτές να συνυπάρχουν στην γωνίτσα τους με ένα σύστημα που είναι στην ίδια του την λογική να μεγεθύνεται εμπορευμαποιώντας και καταναλώνοντας ανθρώπινες σχέσεις και φυσικούς πόρους.

Κάποιοι βέβαια μπορεί να μην συμφωνούν και τόσο με την καταστρεπτική φύση του καπιταλισμού και προτείνουν μία πράσινη ανάπτυξη η οποία θα θεραπεύει τα προβλήματα μέσω της τεχνολογίας και πολιτικών μεταρυθμίσεων. Οι ευρωπαίοι πράσινοι για παράδειγμα (οι οποίοι παρεμπιπτόντως μία χαρά δέχονται και προτείνουν μορφές εναλλακτικής και αλληλέγγυας οικονομίας) προτείνουν και προωθούν το green new deal ως λύση για τα προβλήματα του καπιταλισμού, ένα πακέτο μέτρων που στην πραγματικότητα αποτελεί τάση για εμπορευματοποίηση και εμπορική εκμετάλλευση των ίδιων των οικολογικών προβλημάτων που παράγει το υπάρχον σύστημα.

Η παραπάνω κριτική γίνεται καλοπροαίρετα για να συμβάλει σε μία συζήτηση πάρα πολύ επίκαιρη καθώς είμαστε σε μία φάση που μετά την αποτυχία της συνόδου της κοπεγχάγης (COP15) διαφαίνεται ένα ρήγμα στο οικολογικό κίνημα: μία μεριά του κινείται προς την ενσωμάτωση και μία άλλη κριτικά προς τον καπιταλισμό. Τι να κάνουμε! Αυτή είναι η εποχή μας, δεν την διαλέξαμε.

Όλα εδώ πληρώνονται

2010-09-27T16:22:00.000-07:00

Scrutinize the bill,
It is you who must pay it.
Put your finger on each item,
Ask: how did this get there?
You must take over the leadership.

Praise of Learning, Brecht

Σκέψη μέσα από την μάσκα μου

2010-09-18T10:43:00.000-07:00

'Οσο πιο πλήρεις μου φαίνονται κάποιοι άνθρωποι τόσο πιο λειψοί σαν να νοιώθουν

Ή οικοκαταστροφή ή ελπίδα για ζωή

2010-09-12T05:02:00.000-07:00

Οι συλλογικοποιήσεις που θέτουν στο επίκεντρό τους ζητήματα κλιματικής αλλαγής αντιμετωπίζουν μία βαθιά πολιτική κρίση. (Ο λόγος για οργανώσεις όπως τo Camp for Climate Action, συμμαχίες σε διάφορα μείγματα οργανώσεων και ΜΚΟ, καμπάνιες κλπ που δραστηριοποιήθηκαν με αφορμή την Διεθνής Συνδιάσκεψη για το Κλίμα στην Κοπεγχάγη – COP 15). Η κρίση αυτή συνοψίζεται στο υπάρχει διάρρηξη μεταξύ των αντικαπιταλιστικών αξιών και του προσανατολισμού προς μία πολιτική φιλελεύθερης συναίνεσης (με ανάλογα αιτήματα και ακτιβισμό) σχετικά με τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα. Με την έννοια της «φιλελεύθερης συναίνεσης» εννοείται ένα σκεπτικό που λέει ότι «φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, τώρα αυτό που μπορεί να γίνει είναι μέσα στα πλαίσια του συστήματος, στηρίζουμε το τάδε αίτημα για μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα γιατί σύμφωνα με τα αντικειμενικά επιστημονικά δεδομένα αυτό είναι το σωστό». Αυτή η οπτική αντιμετωπίζοντας τον «εχθρό» ως ένα πράγμα (το διοξείδιο του άνθρακα) αποκόβει το ζήτημα από την κοινωνική και πολιτική του διάσταση. Δημιουργεί έτσι μία απολίτικη συζήτηση η οποία στρέφει όλο αυτό το μόρφωμα, παρόλο που εμπεριέχει χαρακτηριστικά πολιτικής κριτικής, σε ένα εργαλείο πίεσης για την μεταρρύθμιση του κράτους.

Η κλιματική αλλαγή, με τον τρόπο που την χειρίζεται η τάση της φιλελεύθερης συναίνεσης, θα αποφέρει νέους κύκλους κερδοφορίας στο κεφάλαιο (green new deal, εμπόριο ρύπων και άλλα τέτοια). To επικίνδυνο στην εφαρμογή τέτοιων πολιτικών (το οποίο αν το δούμε σε σχέση με ζητήματα περιβαλλοντικής ασφάλειας και μετανάστευσης, περιφράξεων) είναι τεράστιο θέμα) είναι ότι το στοχευμένο από την εξουσία «άλλο» (παλαιότερα η τρομοκρατία) γίνεται τώρα η ανθρωπογενής κλιματική αλλαγή κάτι στο οποίο δεν μπορεί κανείς να εναντιωθεί ηθικά. Επιστρέφοντας λοιπόν στο αρχικό θέμα, η αντίφαση που αντιμετωπίζουν οι παραπάνω οργανώσεις είναι ότι ενώ έχουν πολύ κόσμο που αυτοχαρακτηρίζεται ως αντικαπιταλιστής, τελικά υπό το βάρος της υποτιθέμενης επείγουσας φύσης της κατάστασης (ή και λόγο απουσίας μίας ανταγωνιστικής πολιτικής πρότασης) τείνει να ζητάει μία «εδώ και τώρα» δράση η οποία πολιτικά τον πάει σε αιτήματα χρηματικοποίησης της κλιματικής αλλαγής (Τratable Energy Quotas, Green new deal, Kyoto 2). Mία εκδήλωση αυτής της αντίφασης είναι το αίτημα για μία δίκαιη μετάβαση στη μεταπετρελαϊκή εποχή (just transition) και για πράσινες δουλειές (green jobs). H λογική της δίκαιης μετάβασης είναι η εξής: υπάρχει η αναγκαιότητα να κλείσουν τα περιβαλλοντικά επιβλαβή εργοστάσια (π.χ. επεξεργασία μετάλλων, βιομηχανίες αυτοκινήτων κλπ) και τα συμφέροντα της εργατικής τάξης δεν μπορούν να συμβαδίσουν με αυτό. Έτσι το περιβαλλοντικό αίτημα για το κλείσιμο των εργοστασίων απαιτεί την επανεκπαίδευση αυτών των εργατών σε πράσινες δουλιές όπως π.χ. στην κατασκευή ανεμογεννητριών. Εκ πρώτης όψεως μοιάζει για ένα προοδευτικό αίτημα. Εκ δεύτερης όψεως σκέτος πράσινος καπιταλισμός. Όσο κι αν φαίνεται περίεργο «όσο πιο πολύ διαμαρτύρεται αυτός ο κόσμος, τόσο αναπτύσσονται οι πράσινες τεχνολογίες»! Πρόκειται για μία σχιζοφρένεια όπου πλέον δεν μπορεί να υπάρξει διαλεκτική πολιτική σύνθεση. Ο λόγος στα ανταγωνιστικά κινήματα για την επαναοικειοποίηση των κοινών. Ή οικοκαταστροφή ή ελπίδα για ζωή.

Το παραπάνω είναι μία πρόχειρη ανάγνωση του άρθρου
Τhe Climate Crisis or the Crisis of Climate Politics?

πώς γίνεται αυτό

2010-09-04T18:50:00.000-07:00

όταν σταματάς να ψάχνεις τότε να βρίσκεις

Το άλλο μέρος των πραγμάτων

2010-09-02T08:36:00.000-07:00

Σε μία παλαιότερη ανάρτηση για το τι είναι ποίηση ήρθαν μερικές ωραίες απαντήσεις. Τι είναι τελικά αυτή η ποίηση; Αποφυγή της πραγματικότητας ή προέκτασή της;

Χτες στο βιβλίο της Κώστα Παππά "Η ποίηση του Τίτου Πατρίκιου" βρήκα μερικές απάντήσεις. Aντιγράφω:

Πάσχισε να'ναι προεκτάσεις της πραγματικότητας

Αλεξάνδρου

"Μόνο μιαν άκρη της αλήθειας να σηκώσω

να ρίξω λίγο φως στην πλαστογραφημένη μας ζωή"

Πατρίκιος

"(Η ποίηση) είναι το άλλο μέρος των πραγμάτων"

Σαράντης

"...να κρύξουμε το πρόσωπό μας"

Αναγνωστάκης

Όλοι οι ποιητές συμπίπτουν

- Η ποίηση προεκτείνει την πραγματικότητα

- Η ποίηση είναι μια άκρη της αλήθειας, λίγο φως στην πλαστογραφημένη ζωή

- ένας φωτισμός της πραγματικότητας

- Η ποίηση είναι όχι ακριβώς η πραγματικότητα των πραγμάτων αλλά μία άλλη πραγματικότητα

- κρύψιμο του προσώπου δηλαδή μίας πραγματικότητας, αλλά όμως το κρύψιμο του προσώπου σημαίνει μία άλλη πραγματικότητα, ίσως πλαστή, αλλά πραγματικότητα έστω και με την εμβολήγ της φαντασίας, ή της φανταστικής πραγματικότητας ή ακόμη κρύψιμο (πραγματικό) της μίας πραγματικότητας

-------

Tα σκέφτομαι αυτά και προσθέτω αυτό του Γιώργου Σαράντη

---------

Δεν είναι η ποίηση

Κλειστός τόπος για ονειροπόληση

Δρόμος στην αδιέξοδη ώρα της νοσταλγίας…

…δεν είναι η φιλέρημη ψυχή του δειλινού…

δεν είναι η ποίηση

κλειστός τόπος για ονειροπόληση

είναι το άλλο μέρος των πραγμάτων...

H σκέψη του καλοκαιριού

2010-07-30T01:52:00.000-07:00

Η δειλία μου υποχωρεί την στιγμή εκείνη που αποφασίζω να δώσω

Έξω, ο ήλιος λάμπει - μιά λάμψη κατευναστική στο ήρεμο βράδυ. Οι άνθρωποι πηγαινο έρχονται, σίγουρα ξένοι σ 'αυτό το φως που τους περιβάλλει, σίγουρα απασχολημένοι στην προσπάθεια να στριφογυρίζουν το κεφάλι τους πάνω από το χρήμα. Στη σκιά της φυλακής τους, εκατοντάδες άνθρωποι, ονειρεύονται... Ίσως μία μέρα... Σκεφτομαι πώς είμαστε πολλοί εμείς που θέλουμε να επιζήσουμε από τη ντροπή. Και κάτι που μοιάζει με εσωτερική αύρα σηκώνεται λίγο λίγο και με διαποτίζει με μία πρωτόγνωρη γλυκιά ευτυχία. Για πρώτη φορά, βρίσκομαι σε ειρήνη με τόν εαυτό μου.

Από την Εσωερική Εξορία του Μιγκουέλ ντέ Σαλαμπέρτη, (αυτό το βιβλίο έχω αρχίσει να το διαβάζω από το τέλος!)

Καλό καλοκαίρι!

Για σκέψου !

2010-07-07T00:42:00.001-07:00

Στο κόμιξ Palestine του Joe Sacco σελ 192-193 περιγράφεται πώς ξεκίνησε η παλαιστινιακή εξέγερση.

... είχε γίνει μία σύγκρουση με ένα παλαιστινιακό όχημα ... Κάποιοι λένε ότι οι Ισραηλινοί το έκαναν επίτηδες... τέσσερις παλαιστίνιοι πέθαναν ...

Γυρίζουμε απ'τον ίδιο δρόμο που ακολούθησαν οι πενθούντες επιστρέφοντας απ'το νεκροταφείο εκείνο το απόγευμα 8 Δεκέμβρη 1987... Όλο και πιο πολλοί άνθρωποι ενώθηκαν μαζί μας. Ήμασταν θυμωμένοι...

Η ειρωνεία είναι ότι οι πρώτες πέτρες που εκτοξεύθηκαν στην Ιντιφάντα ήταν εναντίον Παλαιστινίων... Φτάσαμε εδώ. Υπήρχαν κάποιοι δικοί μας έξω που έπαιζαν χαρτιά... πώς είναι δυνατόν να παίζουν χαρτιά μία ώρα σαν κι αυτή;

------------------------

Για σκέψου !

2010-06-27T15:18:00.000-07:00

Yet each man kills the thing he loves
By each let this be heard
Some do it with a bitter look,
Some with a flattering word
The coward does it with a kiss,
The brave man with a sword!

Some kill their love when they are young,
And som when they are old
Some strangle with the hand of Lust,
Some with the hands of Gold:
The kindest use a knife, because
The dead so soon grow cold.

Some love too little, some too long,
some sell and others buy
Some do the deed with many tears,
And some without a sigh:
For each man kills the thing he loves,
Yet each man does not die.

He does not die a death of shame
On a day of dark disgrace,
Nor have a noose about his neck,
nor a cloth upon his face,
Nor drop feet foremost through the floor
Into an empty space

Aπό το "Τhe Ballad of Reading Gaol" του Oscar Wilde

Energy crisis is in the air

2010-06-14T01:06:00.000-07:00

Θυμάστε πριν μερικούς μήνες πόσο ήταν η τιμή της βενζίνης; Τώρα ακούμε φήμες ότι θα φτάσει λέει τα 2 ευρώ ... και ο χειμώνας έρχεται. Τι είναι αυτό που συμβαίνει;

... 3 σημεία για την ενεργειακή κρίση ... (μία προσπάθεια)

1) Κομμάτι της κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος είναι η ενεργειακή του κρίση.

2) Κατά την εξέλιξη της πορείας του ο καπιταλισμός έχει αντιμετωπίσει πολλές κρίσεις, οι οποίες προέκυψαν από τις συνέπειες της οικολογικής ανισορροπίας, την αντίσταση των καταπιεσμένων και τον έλεγχο των φυσικών πόρων και ειδικότερα της ενέργειας από τα κυρίαρχα καθεστώτα. Μία τέτοια ενεργειακή αλλαγή συμβαίνει και στις μέρες μας, ένα κομμάτι της είναι η ιδεολογική "πράσινη" κατεύθυνση της ανάπτυξης ένα άλλο τα υλικά όρια της κλιματικής αλλαγής, της ενεργειακής κρίσης και των κοινωνικών αντιστάσεων που συναντάει ο καπιταλισμός.

3) Zητήματα όπως το ανώτατο σημείο πετρελαϊκής παραγωγής (peak oil), και τα αυξανόμενα ενεργειακά κόστη τίθενται ως επιχείρημα δικαιολόγησης των αυξανόμενων κοινωνικών πιέσεων σε εργάτες και κοινότητες. Παράλληλα η βιομηχανία των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας αναπτύσσεται σε μία λογική νέων περιφράξεων κοινών αγαθών όπως ο αέρας και ο ήλιος.

... και 2 ερωτήματα ...

1) Μιλάμε για την σημασία των κοινωνικών αγώνων στην διαμόρφωση της ιστορίας αλλά τι πραγματικά ξέρουμε για αυτούς τους αγώνες; Πολλοί μιλάνε για παράδειγμα με δακρύβρεχτα λόγια για την αξία των αγώνων και παρόλη την κριτική τους στις παροπίδες π.χ. του α/α χώρου, λειτουργούν οι ίδιοι από την αρχή ως το τέλος ως "παράγοντες" του χώρου, της οργάνωσης του κόμματός τους. Πώς μπορούν να ξεπεραστούν ουσιαστικά αυτές οι λογικές, να δούμε τους αγώνες ως αυτό που είναι και η κυκλοφορία τους να αποτελέσει όπλο κριτικής για τον εμπλουτισμό του κινήματος.

2) Ποιά θα είναι η οργανωτική μορφή που θα μιλήσει για ζητήματα όπως η κλιματική αλλαγή και την εξάντληση των φυσικών πόρων; Όπως λέει και ο Καφέτζης, για την πλειοψηφία των ενεργειακών εργατικών συνδικάτων (υπάρχουν και εξερέσεις) ζητήματα όπως η κλιματική αλλαγή δεν υφίστανται. Από την άλλη μεριά υπάρχουν, κυρίως στην βόρεια ευρώπη, ενσωματωμένα από το σύστημα εγχειρήματα όπως τα transition towns που βάζουν την κλιματική αλλαγή και την εξάντληση του πετρελαίου ως αποκομμένα από το καπιταλιστικό σύστημα ζητήματα. Ποιά μορφή θα μπορούσε να εκφράσει μία γόνιμη κριτική στον καπιταλισμό με προοπτικές μίας κοινωνικής αυτονομίας που θα δίνει απαντήσεις σε οικολογικά και κοινωνικά ζητήματα;

---------

Το παρακάτω κείμενο συνδιαμορφώθηκε από την υποομάδα ενάντια στην πράσινη ανάπτυξη της φάμπρικα υφανέτ. Είναι μέρος του εντύπου factory που θα κυκλοφορήσει στην θεσσαλονίκη από αυτή την παρασκευή 25/6 (διατίθεται χωρίς αντίτιμο). Κάθε φορά που μου έρχεται να το κάνω, προβληματίζομαι για το αν θα έπρεπε να γράψω ότι τα σχόλιά σας, η κριτική σας και οτιδήποτε άλλο είναι παραπάνω από επιθυμητά. Λοιπόν το γράφω!

H ενεργειακή κρίση των ημερών μας

Κομμάτι της κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος είναι η ενεργειακή του κρίση. Ένας από τους παράγοντες στον οποίο ο καπιταλισμός αναζητεί μία διέξοδο είναι στην εύρεση μίας ενεργειακής πηγής (ή καλύτερα ενός συνδυασμού αυτών) αρκετά ικανής και ισχυρής, ώστε να διατηρήσει τη δυνατότητα του συστήματος να συνεχίσει την αέναη οικονομική του μεγέθυνση. Η αναζήτηση αυτή συνοδεύεται από καταστροφικές δραστηριότητες εξόρυξης φυσικών πόρων (1), μεγάλα αναπτυξιακά έργα, κ.α. που προκαλούν δραματική αύξηση των θερμοκηπιακών αερίων, τον εκτοπισμό ντόπιων πληθυσμών, την εκμετάλλευση της εργασίας των ντόπιων και μεταναστών εργατών, την καταστροφή της γης και του νερού.

Αφετηρία για τη μελέτη του ενεργειακού ζητήματος αποτελεί μία οπτική, η οποία τοποθετεί την τεχνολογία και την ενέργεια μέσα στο πλαίσιο των κοινωνικών σχέσεων των οποίων αποτελούν μέρος. Τεχνολογία-ενέργεια και κοινωνικές σχέσεις αλληλοεπηρεάζονται διαλεκτικά.

Στον αντίποδα αυτής της αντίληψης υπάρχει μία ευρύτατα διαδεδομένη βιβλιογραφία, η οποία με ένα καταστροφολογικό ύφος του τύπου «το τέλος πλησιάζει» μιλάει για την εξάντληση του πετρελαίου ως απλά ένα θέμα πεπερασμένων φυσικών πόρων και κάτι που άπτεται της κατάλληλης τεχνολογική λύσης. Ο λόγος αυτός εστιάζει στην αναγκαιότητα μίας αποκεντρωμένης κοινωνικής οργάνωσης, η οποία να στηρίζεται σε ανάλογη αγροτική και ενεργειακή παραγωγή (τοπικά αγροκτήματα, μικρές ενεργειακές μονάδες ανανεώσιμων πηγών ενέργειας). Η επίτευξη μίας τέτοιας μορφής οργάνωσης τίθεται ως πανάκεια χωρίς να εξηγεί με ποιόν τρόπο θα καθιστούσε από μόνη της πιο ελεύθερη την κοινωνία. Βασικό της μειονέκτημα είναι ότι παρουσιάζει τον καπιταλισμό ως ένα πράγμα, έναν ενεργειακό μηχανικό σχηματισμό και όχι ως μία εξελισσόμενη κοινωνική σχέση.

Η εξάντληση των φυσικών πόρων και η τεχνολογία είναι και οι δύο σημαντικοί παράγοντες του ζητήματος της ενεργειακής κρίσης τους οποίους, όμως, αν δούμε αποκομμένα θα χάσουμε την κοινωνική του διάσταση. Αντίθετα, για εμάς, είναι διαφωτιστικό να δούμε τη χρήση, την παραγωγή και τη διανομή της ενέργειας ως στιγμές των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων παραγωγής. Έτσι θα μπορέσουμε να αναλύσουμε αλλαγές που επηρεάζουν τις ζωές μας, όπως τις αυξομειώσεις στις τιμές των καυσίμων, τη δημιουργία μεγάλων έργων παραγωγής ενέργειας (νέες μονάδες λιγνίτη, φυσικού αερίου, μεγάλα φράγματα), την ανάπτυξη της βιομηχανίας των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (ΑΠΕ) κ.α. με έναν κριτικό τρόπο. Μέσα από μία τέτοια οπτική θα δούμε ότι η ενέργεια και η τεχνολογία αποτελούν επίσης έδαφος κοινωνικών αγώνων και διαμορφώνονται από αυτούς. Οι αγώνες αυτοί αφορούν στην αντίθεση της οικειοποίησης των φυσικών πόρων από το κεφάλαιο και μπορεί να ξεκινούν από την εναντίωση στην εξόρυξή τους ή στην πραγματοποίηση κάποιου ανάλογου έργου (π.χ. ενός μεγάλου φράγματος) αλλά να μην περιορίζονται εκεί.

Eνεργειακή κρίση και καπιταλισμός

Κατά την εξέλιξη της πορείας του ο καπιταλισμός έχει αντιμετωπίσει πολλές κρίσεις, οι οποίες προέκυψαν από τις συνέπειες της οικολογικής ανισορροπίας, την αντίσταση των καταπιεσμένων και τον έλεγχο των φυσικών πόρων και ειδικότερα της ενέργειας από τα κυρίαρχα καθεστώτα. Το πέρασμα από την φεουδαρχία στον καπιταλισμό στην Αγγλία, συνοδεύτηκε από τον αφανισμό των δασών από την χώρα και την ελαχιστοποίηση της γομιμότητας τον εδαφών πριν γίνει η μετάβαση από τη ξυλεία στο λιγνίτη και σχηματοποιηθεί ο συνολικός κοινωνικός μετασχηματισμός της χώρας. Η μετάβαση από τον άνθρακα στο πετρέλαιο συνδέεται επίσης με ένα συνδυασμό κοινωνικών παραγόντων που κινητοποιούν το συνολικό μετασχηματισμό της εποχής: η οργάνωση και ριζοσπαστικοποίηση των ανθρακωρύχων κατέστησαν το λιγνίτη λιγότερο ελκυστικό για το κεφάλαιο σε μία περίοδο που εμφανίζεται το φορντικό μοντέλο παραγωγής. Η εντατικοποίηση της εργασίας και η μη-πειθάρχηση πληθυσμών, η αύξηση του καταναλωτισμού την δεκαετία του ‘20 και η κρίση του ‘29 που ακολούθησε είναι σημεία στην πορεία μίας οξυμένης συνθήκης κοινωνικού ανταγωνισμού που οδήγησε στην κεντρική εμφάνιση του κρατικού παρεμβατισμού και στον διακρατικό ανταγωνισμό που οδήγησε στο σφαγείο του Β’ παγκοσμίου πολέμου. Η εξέλιξη της τεχνολογίας εξόρυξης και εκμετάλλευσης των ορυκτών καυσίμων (πετρέλαιο) είναι κομμάτι του. Το νέο ενεργειακό μοντέλο έπαιξε κεντρικό ρόλο στην διαδικασία της φορντικής παραγωγής ως παράγοντας αντικατάστασης του εργατικού δυναμικού (2). Η ανθρώπινη εργασία γίνεται όλο και περισσότερο παραγωγική ενώ στο πεδίο της καπιταλιστικής κερδοφορίας οι ρυθμοί της αντί να ελαττωθούν, αυξήθηκαν.

Μία τέτοια ενεργειακή αλλαγή συμβαίνει και στις μέρες μας, μία κρίση την οποία μπορούμε να προσδιορίσουμε ως τον κοινωνικό μετασχηματισμό που προωθεί το κεφάλαιο για να διατηρήσει την κερδοφορία του συναντώντας τα υλικά όρια που τίθενται από την κλιματική αλλαγή, την εξάντληση των φυσικών πόρων και τις κοινωνικές αντιστάσεις που κυοφορούνται. Ονομάζουμε την διαδικασία αυτής της μετάβασης ως ενεργειακή κρίση γιατί τα ενδεχόμενα της εξέλιξής της είναι ανοιχτά. Ο συνδυασμός της οικονομικής, ενεργειακής και κλιματικής κρίσης δίνει στο κεφάλαιο μεγάλες δυνατότητες να δικαιολογήσει τους μετασχηματισμούς του «για το καλό του πλανήτη και της οικονομίας», ενσωματώνοντας στην κίνησή του αυτή κάποια τμήματα του περιβαλλοντικού κινήματος με καταστρεπτικές συνέπειες για τους σκοπούς της περιβαλλοντικής και κοινωνικής δικαιοσύνης. Από την άλλη μεριά, είναι ανοιχτά τα ενδεχόμενα για την εμφάνιση αγώνων που θα απονομιμοποιήσουν τις προτεραιότητες του κεφαλαίου στη διαχείριση αυτών των κρίσεων και θα προάγουν εναλλακτικούς δεσμούς και αξίες. Οι επιλογές ενός νέου ενεργειακού μοντέλου θα βρεθούν σε ένα συνδυασμό χρήσεων διαφορετικών πηγών ενέργειας. Πιθανή φαίνεται η επαναφορά (όπως γίνεται ήδη) της συζήτησης για τη πυρηνική ενέργεια, αυτή την φορά ως πράσινη (sic) εναλλακτική λύση, η διατήρηση του φυσικού αερίου που όμως απαιτεί δίκτυα διανομής με σταθερές διακρατικές σχέσεις και η προώθηση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Οι τελευταίες, δεδομένης της μη συνεχής παροχής τους, συνιστούν μία συμπληρωματική παραγωγή την οποία το ενεργειακό λόμπι επιθυμεί να είναι ένα μικρότερο αλλά πολλά υποσχόμενο κομμάτι στην ίδια μοιρασιά. Σε κάθε περίπτωση η μορφή που θα αποκτήσει ο μετα-πετρελαϊκός ενεργειακός σχηματισμός θα εξαρτηθεί από τη δυνατότητα του κεφαλαίου να επαναδομήσει με επιτυχία τις κοινωνικές σχέσεις σε πλανητικό επίπεδο και να διαιρέσει την παγκόσμια κυκλοφορία των αγώνων.

Παράλληλα παρατηρούμε ότι εμφανίζονται πολλοί και διαφορετικοί κοινωνικοί αγώνες που άπτονται των ζητημάτων της ενέργειας και της κλιματικής αλλαγής. Αυτοί αφορούν ποικίλα θέματα: από την ιδιοκτησία και τον έλεγχο της ενεργειακής παραγωγής και της διαδικασίας εξόρυξης έως την πρόσβαση και την τιμή της ενέργειας, από τις αποζημιώσεις προς πληθυσμούς πετρελαιοπαραγωγών χωρών της Λατινικής Αμερικής και της Μέσης Ανατολής των οποίων οι εκτάσεις είναι αντικείμενο εκμετάλλευσης εδώ και χρόνια έως την αντίσταση σε μεγάλα αναπτυξιακά σχέδια (π.χ. σχέδιο Πουέμπλα Παναμά στο Μεξικό), από την περίφραξη της ηλιακής, αιολικής, υδροηλεκτρικής ενέργειας έως τους ενεργειακούς εργάτες. Η διερεύνηση όλων αυτών των αγώνων (3) είναι ένα ζητούμενο.

Κλιματική αλλαγή και η ανάπτυξη της βιομηχανίας των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (ΑΠΕ)

Σε πολιτικό επίπεδο τα τελευταία 4-5 περίπου χρόνια η κλιματική αλλαγή βρίσκεται στην κορυφή της ημερήσιας διάταξης. Αυτό το γεγονός σηματοδοτήθηκε από την έκθεση Stern (4) η οποία έστειλε σε ολόκληρο τον κόσμο το μήνυμα ότι «τώρα είναι η πιο οικονομικά συμφέρουσα στιγμή για τη δημιουργία ενός πράσινου καπιταλισμού ο οποίος θα αντιμετωπίσει τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής. Αργότερα θα είναι πολύ αργά…». Από εδώ και στο εξής, φαίνεται ότι το λόμπι των κυβερνήσεων και βιομηχανικών συμφερόντων μετατοπίζεται από την άρνηση της κλιματικής αλλαγής, θέση που υποστήριξε στο παρελθόν, επιδιώκει να το αποπολιτικοποιήσει και να μοιράσει τις ευθύνες του σε όλη τη «μεγάλη οικογένεια» της ανθρωπότητας ανεξάρτητα κοινωνικών ανισοτήτων και τρόπου ζωής (5). Έτσι, καθώς οικοδομείται η ιδεολογική κάλυψη του πράσινου καπιταλισμού, φτάνουμε στο σήμερα σε μία συγκυρία όπου η κλιματική αλλαγή εισάγεται ως επιχείρημα για να δικαιολογήσει πολιτικές ελέγχου και καταστολής που να βασίζονται σε μία φιλολογία φόβου και καταστροφολογίας επιδιώκοντας την κοινωνική συναίνεση. Σε μία τέτοια λογική, ζητήματα όπως το ανώτατο σημείο πετρελαϊκής παραγωγής (peak oil) (6), και τα αυξανόμενα ενεργειακά κόστη τίθενται ως επιχείρημα δικαιολόγησης των αυξανόμενων κοινωνικών πιέσεων σε εργάτες και κοινότητες.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, η τεχνολογία των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (ΑΠΕ) αυξάνει παγκόσμια με ένα παράδοξο τρόπο. Μέχρι τώρα έχει αναπτυχθεί λίγο και σε συγκεκριμένα μέρη του κόσμου όμως η εξάντληση των φυσικών πόρων, η κλιματική αλλαγή, η αναζήτηση μίας νέας πρωταρχικής συσσώρευσης και οι διεθνείς ενδοκαπιταλιστικές συγκρούσεις συνιστούν μία υλική ώθηση προς τις ΑΠΕ. Φτάνουμε όντως στο τέλος της πετρελαιϊκής εποχής και αυτό δεν είναι μία ιδεολογική επιλογή αλλά μία πραγματικότητα που βασίζεται σε υλικούς περιορισμούς. Παράλληλα με αυτό, υπάρχει όμως και το ιδεολογικό κομμάτι των ΑΠΕ. Η υπόσχεση που απορρέει όταν σκεφτεί κανείς ανεμογεννήτριες και λαμπερά φωτοβολταϊκά είναι ότι το ενεργειακό μας σύστημα θα μπορούσε να είναι οικολογικό και αυτόνομο και έτσι να μπορεί να λειτουργήσει η ανθρωπότητα με παρόμοιο τρόπο. Όλη η ανθρωπότητα ως μεμονωμένα άτομα όμως, όσοι θα μπορούν να την πληρώνουν και όσοι δεν θα υποστούν τις συνέπειές της.

Η κατεύθυνση που παίρνουν οι ΑΠΕ στις μέρες μας δεν είναι αυτή που υποστηρίζουν οι πράσινοι υπερασπιστές της: αντί για αποκεντρωμένες μονάδες που να εξυπηρετούν τοπικές ανάγκες έχουμε κεντρικοποιημένα μεγαπρότζεκτ. Αντί δηλαδή να αναπτύσσονται οι ΑΠΕ πάνω σε μία συνεργατική-κοινοτιστική μορφή κοινωνικής οργάνωσης έχουμε την εφαρμογή της καπιταλιστικής λογικής περιορισμών και περιφράξεων. Η κυρίαρχη τάση για τον καθορισμό της ενεργειακής πολιτικής είναι αυτή που τίθεται από τον ενεργειακό επιχειρηματικό τομέα, τις ίδιες δηλαδή εταιρίες που στο παρελθόν ανέπτυξαν την τεχνολογία εκμετάλλευσης του πετρελαίου, φυσικού αερίου και πυρηνικών και, όσον αφορά στις ΑΠΕ, επικεντρώνεται σε ένα συνδυασμό τεχνικών λύσεων και εθνικών/υπερεθνικών πολιτικών μηχανισμών.

Από τη μία μεριά, μία κοινή προσέγγιση για τις χώρες του ανεπτυγμένου κόσμου είναι αυτή που προωθεί την απογείωση των ΑΠΕ σε σχέση με εθνικά συγκριτικά πλεονεκτήματα και πετυχημένες εφαρμογές (π.χ. γερμανία, δανία) στο πλαίσιο της παγκόσμιας αγοράς. Ένα νέο πεδίο κοινωνικών συγκρούσεων ανοίγει. Η καθιέρωση της ιδιοκτησίας πάνω στον αέρα και τον ήλιο είναι οι νέες επιθετικές κινήσεις του καπιταλισμού στα κοινά και εκεί βρίσκεται ένα πολιτικό διακύβευμα. Στον ελλαδικό χώρο μία τέτοια ανάπτυξη έχει αρχίσει να συμβαίνει (π.χ. σχέδια για αιολικά πάρκα στην Κρήτη, την Κέρκυρα και αλλού) ενώ έχει ξεκινήσει η αντικατάσταση εμπορικών καλλιεργειών όπως ο καπνός από τις πρώτες ποικιλίες βιοκαυσίμων. Από την άλλη, στις χώρες του 3ου κόσμου η ανάπτυξη των ΑΠΕ συνδέεται άμεσα με κεντρικές κρατικές πολιτικές που απειλούν τη γη αγροτικών κοινοτήτων και πραγματοποιούν εκδιώξεις ευάλωτων πληθυσμών. Επίσης, η προώθηση πολιτικών που αντικαθιστούν καλλιέργειες τροφίμων με καλλιέργειες βιοκαυσίμων απειλούν τη τροφική αυτονομία των αγροτικών κοινοτήτων, την βιοποικιλότητα του φυσικού τους περιβάλλοντος και βρίσκονται στο επίκεντρο των καινούργιων εξεγέρσεων για την τροφή που θα γίνουν. Ένα σημαντικό ερώτημα για το μέλλον είναι αν αγροτικοί πληθυσμοί θα αποκτήσουν πρόσβαση στα απαραίτητα εργαλεία για να αποφασίσουν αυτόνομα για τη χρήση των ενεργειακών και άλλων φυσικών πόρων στις περιοχές τους.

Συμπερασματικά

Ως μέρος των υλικών ορίων του καπιταλισμού και της ιδεολογικής «πράσινης» κατεύθυνσης του, η μετάβαση σε ένα μεταπετρελαϊκό ενεργειακό καθεστώς είναι αναπόφευκτη. Το θέμα είναι ότι αυτή η διαδικασία κινείται παράλληλα με την εξέλιξη αβέβαιων και μακροπρόθεσμων συλλογικών αγώνων και θα επηρεαστεί από τις ποιοτικές τους προοπτικές. Μπαίνουν ερωτήματα όπως: ποιες τεχνολογίες θα συμπεριληφθούν στην ενεργειακή μετάβαση και με ποιών τις προτεραιότητες και τους όρους; Ποιος θα πληρώσει τα κόστη και ποιος θα λάβει τα οφέλη; Θα είναι μία διαδικασία που θα ενισχύει τις παρούσες ιεραρχίες ή θα είναι μέρος μίας γενικότερης απελευθερωτικής διαδικασίας; Το ζητούμενο για εμάς είναι, ξεπερνώντας τόσο πάγιες αλήθειες για την κοινωνική εξέλιξη όσο και τεχνικές προσεγγίσεις για το τρόπο προσαρμογής στην εξάντληση του ενός ή του άλλου φυσικού πόρου, να εστιάσουμε πολιτικά στους αγώνες, κοινοτικούς, εργατικούς και άλλους που εμφανίζονται. Παράλληλα να ανοίξουμε την συζήτηση για το πώς χρησιμοποιούμε την ενέργεια, να προκαλέσουμε την πανάκεια του ενεργοβόρου πολιτισμού που ως κάτοικοι πρωτοκοσμικών χωρών αποτελούμε μέρος και μέσα από την αμφισβήτηση να αναζητήσουμε γόνιμες και ανατρεπτικές κοινωνικές συνδέσεις.

(1) Χαρακτηριστικό παράδειγμα παραλογισμού είναι η εκμετάλλευση των ενεργοβόρων και ρυπογόνων για την εξόρυξή τους κοιτασμάτων πισσούχου άμμου (tar sands) που βρίσκονται στo Καναδά, την Βενεζουέλα και αλλού. Μιλάμε για μία εξόρυξη που συμπεριλαμβάνει την διύλιση και μετατροπή σε συμβατικό πετρέλαιο ενός εξαιρετικά πυκνού μίγματος άμμου, λάσπης, νερού και πετρελαίου. Η διαδικασία αυτή απαιτεί την κατανάλωση του 1/5 της παραγόμενης ενέργειας και δημιουργεί 2 με 4 φορές περισσότερα θερμοκηπιακά αέρια αν συγκριθεί με το συμβατικό πετρέλαιο.
(2) Πέντε τομείς που ξεχωρίζουν ως προς αυτό είναι η μηχανοποίηση, ο τεχνητός φωτισμός, οι μεταφορές, οι τεχνολογίες επικοινωνίας, η παραγωγή φτηνής τροφής, στέγης, ρουχισμού και καταναλωτικών αγαθών

(3) Ο George Caffentzis στη βιβλιογραφία του εντάσσει σε αυτούς τους κοινωνικούς αγώνες 1) την αντίσταση των Ιρακινων πετρελαιοπαραγωγών εργατών 2) την αντίσταση από τις χώρες της Βενεζουέλας, της Βολιβίας και του Εκουαδόρ στον έλεγχο των εσόδων του πετρελαίου από το κεφάλαιο 3) τους αγώνες αγροτικών και αστικών κινημάτων να επαναοικειοποιηθούν την γη, την ξυλεία, το πετρέλαιο και τις πηγές από τις οποίες αποκλείστηκαν ή/και άλλες κινήσεις γύρω από την κλιματική αλλαγή. Σύμφωνα με τον Caffentzis «Όλες αυτές οι αρνήσεις συμμόρφωσης με το κεφάλαιο είναι μέρος του ενεργειακού aνώτατου ορίου παραγωγής που αντιμετωπίζει σήμερα το κεφάλαιο».

(4) Η έκθεση Stern (2006) είναι ένα έγγραφο 700 σελίδων που συντάχθηκε από τον οικονομολόγο Nicholas Stern για λογαριασμό της Βρετανικής κυβέρνησης. Αφορά στις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής στην παγκόσμια οικονομία και έχει αποτελέσει την μεγαλύτερη και πιο διαδεδομένη έρευνα του είδους της. http://en.wikipedia.org/wiki/Stern_report

(5) Ενδεικτικό της σχετικής δυσαναλογίας είναι ότι, σύμφωνα με στοιχεία της παγκόσμιας τράπεζας, το φτωχότερο 37% του παγκόσμιου πληθυσμού ευθύνεται για το 7% των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα, ενώ το 15% του πληθυσμού ανεπτυγμένων χωρών παράγει περίπου το 50% αυτών των εκπομπών.

(6) Ο όρος «ανώτατο σημείο της παγκόσμιας παραγωγής πετρελαίου» (peak oil) χρησιμοποιείται για να δείξει ότι, δεδομένων των περιορισμένων αποθεμάτων των ορυκτών καυσίμων, υπάρχει ένα σημείο καμπής μετά το οποίο η εξόρυξη θα είναι όλο και δυσκολότερη και το καύσιμο όλο χαμηλότερης ποιότητας. Στο peak oil θα παράγεται η μεγαλύτερη ποσότητα πετρελαίου που έχει παραχθεί ποτέ σε μια δεδομένη χρονιά και, μετά από αυτό, η ετήσια παραγωγή θα αρχίσει να φθίνει.

Πηγές

Tom Keefer (1999), Fossil Fuels, Capitalism, and Class Struggle, The Commoner N.13, http://www.commoner.org.uk/N13/01-Keefer.pdf
Kolya Abramsky and Massimo De Angelis (1999), Introduction: Energy crisis (among others) is in the air, The Commoner N.13, http://www.commoner.org.uk/N13/00-Introduction.pdf
Kolya Abramsky, (1999), Energy and Labor in the World-Economy, The Commoner N.13, http://www.commoner.org.uk/N13/02-Abramsky.pdf
Sarajevo (2009), τεύχος 32,
Critical Currents (2009), Contours of Climate Justice: Ideas for shaping new climate and energy politics, Uppsala, www.dhf.uu.se.
George Caffentzis (2005), No Blood for Oil – Energy, Class Struggle and War 1998-2004, http://www.radicalpolytics.org/
Χορός της Καρμανιόλας (2009), Οικονομική ύφεση & κρίση συναίνεσης, www.xorostiskarmaniolas.blogspot.com

Για ένα συλλογικό ζήτημα που πόνεσε

2010-06-01T10:09:00.001-07:00

Tέτοιες μέρες πριν ένα χρόνο βίωσα μία από τις πιό ψυχοφθόρες εμπειρίες που υπάρχουν, αυτή της διάλυσης μίας συλλογικότητας. Θεωρώ ότι το μοίρασμα τέτοιων εμπειριών, που συνήθως μένουν θαμμένες κάτω από το χαλάκι των συλλογικών μας εστιών, μπορεί να φανεί χρήσιμο για το άνοιγμα ενός διαλόγου που σκοπό έχει να υπάρξει γόνιμος για ανάλογα μελλοντικά εγχειρήματα αλλά και γενικότερα για το πώς διαχειριζόμαστε εσωτερικές κρίσεις στις συλλογικότητές μας. Έτσι λοιπόν θέλω να βάλω μερικά σημεία σε σχέση με αυτό. Η συμμετοχή στο κίνημα και το πώς αυτό επηρεάζει-καθορίζει διαφορετικές επιλογές και στάσεις ζωής είναι ένα κεντρικό σημείο αυτού του θέματος.

Η στεγαστική κολλεκτίβα στην Φάμπρικα Υφανέτ θεωρώ ότι υπήρξε μία από τις πιο ειλικρινείς προσπάθειες συλλογικής ζωής που έχουν λειτουργήσει τα τελευταία χρόνια στην ελλάδα. Όντας αρχικά εξωτερικός παρατηρητής στα πρώτα χρόνια της λειτουργίας της έχτισα μέσα μου ένα μεγάλο σεβασμό για τον κόσμο που έστησε αυτή την κατάσταση, την ενεργητικότητα με την οποία την επένδυσε, την δουλειά, την προσωπική κατάθεση, τα όνειρα και τις επιθυμίες. Εκείνο τον καιρό αποτελούσε μία πηγή ελπίδας για κόσμο που την γνώριζε και με τον τρόπο της μετέδιδε το μήνυμα ότι «μπορούμε να ζήσουμε διαφορετικά στην καθημερινότητά μας». Άλλα θετικά στοιχεία του εγχειρήματος έχουν υπάρξει η επιλογή του να μιλήσει δημόσια με εκδηλώσεις και αφίσες για το πρόταγμα της συλλογικής ζωής, ο αξιοσέβαστος τρόπος με τον οποίο ξεπέρασε δύσκολες εσωτερικές καταστάσεις και κυρίως ο πλουραλισμός των προσωπικοτήτων, ηλικιών, στάσεων ζωής και πολιτικών απόψεων των ανθρώπων που την αποτελούσαν. Αυτό το τελευταίο το εννοώ, και πρέπει να τονιστεί, από την άποψη ότι δε μιλάμε για μία «νεανική» φάση ούτε για μία κατάσταση καταληψιακής συγκατοίκησης αλλά για μία δομή που αποτελείται από διαφορετικούς ανθρώπους από τους οποίους πολλοί φτάνουν ή και έχουν ξεπεράσει τα 30 και αντιμετωπίζουν με διαφορετικούς τρόπους τα ζητήματα και τις αντιφάσεις της ηλικίας.

Ήταν η διάλυση της συλλογικότητας μία φυσική διαδικασία γήρανσης αυτού του συλλογικού πλαισίουή μία πορεία όπου έγιναν κάποια λάθη που θα μπορούσαννα αποφευχθούν και να ξεπεραστεί η κρίση;

Κατά την γνώμη μου, η κατάσταση στη στέγης εξελίχθηκε από ένα ζήτημα σχετικά με την λειτουργία της σε μία συνθήκη σύγκρουσης με νικητή και ηττημένο. Στις συλλογικότητες που λειτουργούμε η διαδικασία της ομοφωνίας παρουσιάζει πολλά προβλήματα. Το συγκεκριμένο δεν αντιμετωπίστηκε ως πρόβλημα διαδικασίας αλλά αποτέλεσε αφορμή για την έκφραση μίας πολιτικής διαφωνίας. Δεν θεωρώ ότι τα περιεχόμενα των πολιτικών διαφωνιών που εκφράστηκαν υπήρξαν εχθρικά αλλά δίνω ιδιαίτερη έμφαση στο ότι δυναμιτήστηκαν από το βάρος των ηγετικών προσωπικοτήτων και την ιστορία της σύγκρουσής τους. Ο τρόπος που ξεκίνησε η συζήτηση (με ένα «βαρύ, πολεμικό, εν θερμώ» χαρακτήρα) και οι χειρισμοί που έλαβαν χώρα είχαν ως αποτέλεσμα την αποβολή ενός ατόμου και τη σταδιακή αποσύνθεση του εγχειρήματος. Στην συγκεκριμένη περίπτωση θεωρώ ότι η ευθύνη μοιράζεται αφενός στους άμεσα εμπλεκόμενους, οι οποίοι δεν προστάτεψαν την συλλογικότητα από το να γίνει έδαφος της σύγκρουσής τους και αφετέρου στην υπόλοιπη συνέλευση που δεν αναζήτησε την δικιά της αυτόνομία και που, σε ένα βαθμό κρύφτηκε πίσω από το δάχτυλό της ή/και βιαστήκε να βγάλει συμπεράσματα. Θεωρώ ότι πολλά θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά αν υπήρχε κατακτημένη μία εμπειρία για το πώς λειτουργούν τέτοιου χαρακτήρα και έντασης κρίσης στο εσωτερικό των συλλογικοτήτων και πώς αντιμετωπίζονται. Μία λύση, απέναντι σε μία τόσο σκληροπυρηνική κατάσταση, θα μπορούσε να ήταν η απομάκρυνση των συγκρουόμενων πλευρών για ένα διάστημα από το εγχείρημα μέχρι να ισορροπήσει και να πάρει την κατάσταση στα χέρια του.

Κεντρικό άξονα του κειμένου έχει η έννοια της ομοφωνίας ως συστατικό στοιχείο της δομής της ομάδας. Μιλώντας για ένα εγχείρημα συλλογικής ζωής θεωρώ ότι το ζήτημα και η προβληματική της ομοφωνίας πάει πολύ πιο βαθιά από τα πιο συνηθισμένα του κομμάτια (π.χ. της ισοκατανομής του χρόνου ομιλίας μεταξύ των συμμετεχόντων) και αγγίζει τα πιο ευαίσθητα και ουσιαστικά των συμπεριφορών που αναπτύσσουμε, του τρόπου που αντιμετωπίζουμε ο ένας τον άλλον, τις στάσεις και τους ρόλους που υιοθετούμε (και ενίοτε ταυτιζόμαστε), το συλλογικό έδαφος στο οποίο πατάμε και καλλιεργούμε (των συζητήσεων που γίνονται ή δεν γίνονται, των ζυμώσεων, των σχέσεων που αναπτύσσονται).

Η συλλογικότητα σταδιακά άνοιξε σε κόσμο με διαφορετικά σκεπτικά. Αυτό θα μπορούσε να συνεχίσει να είναι δημιουργικό αν υπήρχε μία διαδικασία αναστοχασμού και αυτοκριτικής η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει σε δημιουργικότητα και σε γόνιμες συγκρούσεις που δεν θα εκδηλώνονταν με αυτό τον τραυματικό τρόπο.

Ένα βασικό ζήτημα το οποίο οδήγησε σε προβλήματα ήταν η έλλειψη μίας γενικότερης συζήτησης για τις διαφορετικές «φάσεις» ζωής που μπορούν να συνυπάρξουν στο ίδιο στεγαστικό εγχείρημα. Οι διαφορές στην οικογενειακή, οικονομική και εργασιακή κατάσταση είναι ζητήματα που μία αντιεξουσιαστική συλλογικότητα οφείλει να κατανοεί και να συμμερίζεται αν θέλει πραγματικά να λειτουργεί με ομοφωνία (1). Θεωρώ ότι για καιρό διαιωνίζονταν μία υπόρρητη δέσμευση σε κάτι δεν είχε κοινά συζητηθεί και σχηματοποιηθεί.

Η δυσανάλογη συμμετοχή των κοριτσιών στη συλλογικότητα αποτέλεσε πρόβλημα το οποίο αν και είχε τεθεί στο παρελθόν (επιφανειακά όσο μπορώ να κρίνω) δεν αντιμετωπίστηκε σοβαρά. Δε χρειάζεται νομίζω να θεωρητικολογήσω για τη σημασία της ισορροπημένης παρουσίας των φύλων σε μία κοινή κατάσταση ώστε να αποφεύγεται η κυριαρχία στερεοτύπων, από όποια μεριά και αν προέρχονται, που δρουν καταπιεστικά ως προς το άτομο. Παράδειγμα μίας τέτοιας «αντρικής», δυστυχώς ευρέως ενσωματωμένης στην κουλτούρα μας, άποψης είναι η ταύτιση της «κοπέλας» με αυτά που λέει «ο δικός της». Αυτό οδήγησε σε ασφυκτικό εγκλωβισμό στην έκφραση απόψεων από τα κορίτσια, περιόρισε συζητήσεις και έφτασε τελικά να υποβαθμίσει την ίδια την συνέλευση θεωρώντας μέλη της ως «δεδομένα», αποτελώντας και αφορμή για την κρίση που ακολούθησε.

Οι μικρόκοσμοι στους οποίους λειτουργούμε τείνουν να επιβάλλονται. Μεγάλη βαρύτητα στη διάλυση της συλλογικότητας θεωρώ ότι έπαιξε η κυριαρχία ρόλων, στάσεων και συμπεριφορών που εντείνουν την ενοχικότητα και τον εγωκεντρισμό. «Η άποψη που έχει ο άλλος για εμένα» συχνά δημιουργεί συνθήκες ετεροκαθορισμού και σχέσεις εξάρτησης. Θεωρώ ότι ένα από τα βασικά μελήματα ενός εγχειρήματος συλλογικής ζωής θα έπρεπε να είναι μία διαδικασία αυτομόρφωσης για την αντιμετώπιση αρνητικών συναισθημάτων που μπορεί να εγκλωβίζουν το άτομο δυνητικά (2). Θεωρώ, επίσης, ότι το υπερβολικό ψυχολογικό βάρος της συγκεκριμένης χρονικής περιόδου (3) συνέβαλε στην όξυνση ανταγωνιστικών καταστάσεων.

Θεωρώ ότι η στάση της άρνησης να αντιμετωπίζουμε πολιτικά τα ζητήματα που μας πόνεσαν είναι μέρος της ίδιας κουλτούρας που σε «δύσκολες» περιόδους αποπολιτικοποιεί τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τα ζητήματα και μας κάνει να περιστρεφόμαστε γύρω από τις πιο στοιβαρές προσωπικότητες ως «θεατές». Αυτό είναι ένα μεγάλο θέμα που, κατά την γνώμη μου, έχει τις ρίζες του σε μία «αντρική» κουλτούρα που αρνείται να κάνει αυτοκριτική και να παραδεχτεί λάθη και φορτώνει το βάρος των ενοχών στον απέναντι.

(1) Για περισσότερα σε σχέση με την ομοφωνία και την λειτουργία της δες το www.omofonia.blogspot.com και κατέβασε το σχετικό έντυπο από εδώ http://www.anarxeio.gr/b-t-archive/uploads/Commonwheel_-_Consensus_gr.pdf

(2) Υπάρχουν διάφορες τεχνικές από ασκήσεις θάρρους μέχρι δραστηριότητες εναλλαγής ρόλων που, κατά την γνώμη μου, είναι βασικό να διερευνηθούν. Αξίζει, ίσως, να σημειωθεί ότι τέθηκε.

(3) Ας το πούμε η μετεξεγερσιακή περίοδο όπου οι εγωισμοί και η πεποίθεση ότι τελικά «εγώ έχω δίκιο» όλων είχαν φτάσει στο απόγειο

Υ.Γ. Κάθε τέλος όμως και μία καινούργια αρχή ! ;
Με ή χωρίς εμάς, όλα συνεχίζονται

2010-05-11T03:32:00.001-07:00

I wish I was a fisherman tumblin' on the seas far away from dry land and it's bitter memories castin' out my sweet line with abandonment and love no ceiling bearin' down on me save the starry sky above with light in my head with you in my arms... i wish i was the brakeman on a hurtlin fevered train crashin head long into the heartland like a cannon in the rain with the feelin of the sleepers and the burnin of the coal countin the towns flashin by and a night that's full of soul with light in my head with you in my arms... And I know I will be loosened from the bonds that hold me fast and the chains all around me will fall away at last and on that grand and fateful dayI will take thee in my hand I will ride on a train I will be the fisherman With light in my head You in my arms... Light in my head You in my arms...

2010-05-06T14:00:00.000-07:00

Φαντάσου ότι ζεις μέσα σε μία φυλακή.
Διέξοδος δεν υπάρχει
και ο χρόνος είναι άπλετος.

Θα περίμενες κάτι; Θα έλπιζες για κάτι από το μέλλον;
Εκείνα τα βράδια τα βαριά που δεν σε πιάνει ο ύπνος
που φαντάζομαι να σε ακινητοποιούν οι ενοχές.
Τι είναι αυτό που σε κρατάει στην ζωή;

(- Από που παίρνατε ελπίδα;
- Ο ένας από τον άλλον.)
----------
Φαντάσου ότι ζεις μέσα σε μία φυλακή.
Διέξοδος δεν υπάρχει
και ο χρόνος είναι άπλετος.
Πώς τα βγάζεις πέρα; Μόνος; Αρχηγίσκος στην συμμορίας σου;
Τι κάνεις;

(Προσπαθώ να κρατάω την σκέψη μου στο τώρα,
τρέμω αλλά δεν έχει σημασία το παρελθόν, σκέφτομαι το τώρα
και θέλω να μιλήσω στους άλλους για αυτό)
----------

Το τώρα πέρασε, αντίο στην μοιρολατρεία
Τα αυτιά μας ανοιχτά
Οι άνθρωποί μας δίπλα
Αύριο νέες δυνατότητες ανοίγονται
Οι καινούργιες ΜΑΣ δυνατότητες ; )

Διαβάστε διαβάστε !!!

2010-04-27T02:54:00.000-07:00

τις 6 θέσεις για την κρίση από τον συμπαθητικό mr. sunlight
του ριζοσπατικού προβληματισμού,
ένα περιεκτικό και κατανοητό κείμενο για την σημερινή συγκηρία που παίρνει θέση
(ή μάλλον "θέσεις" ; )

ΘΕΣΗ 1:
Υπάρχει παγκόσμια κρίση αναπαραγωγής του καπιταλισμού και γι’ αυτό κρίση του
ελλαδικού καπιταλισμού

ΘΕΣΗ 2:
Ο ελλαδικός καπιταλισμός ανέπτυξε συγκεκριμένο ρόλο για την ευρωπαϊκή καπιταλιστική (ανα)παραγωγή,
και συνάμα για την παγκόσμια

ΘΕΣΗ 3:
Η Ελλάδα δεν είναι «περιφέρεια» λόγω της ταξικής πάλης, λόγω της ιστορίας της

ΘΕΣΗ 4:
Δεν είμαστε κερδοσκοπικό ή νεοφιλελεύθερο «πείραμα»,
αυτά τα έχουν κάνει, είμαστε «στοίχημα» για την υποβάθμιση και πειθάρχηση όλων των λαών της ΕΕ ως μέσο ξεπεράσματος της κρίσης και διεκδίκησης της ηγεμονίας από ΗΠΑ-Κίνα

ΘΕΣΗ 5: Τώρα είναι η ώρα τους

ΘΕΣΗ 6: Τώρα είναι και η ώρα μας
---------------------------------------------

Όλα τώρα ξεκινάνε...

Αφρική και οι νέες περιφράξεις

2010-03-26T17:15:00.000-07:00

Πριν λίγες μέρες, είδα στις ειδήσεις ένα θέμα για την καθιέρωσης του συστήματος δημόσιας υγείας στις ΗΠΑ. Τι γίνετε; Επιστροφή στο κράτος πρόνοιας; 100 χρόνια, έλεγε ο Ομπάμα, προσπαθούμε για αυτό το πράγμα και επιτέλους τα καταφέραμε! Το επόμενο πλάνο ήταν μία γυναίκα που έλεγε ότι όλο αυτό δεν είναι νίκη των πολιτικών αλλά νίκη των δικών "μας" αγώνων που εισακούστηκαν. H πρoτεραιότητα λοιπόν, θα έλεγε κανείς, δίνετε στους κοινωνικούς αγώνες. Ως αντίλογος μου ήρθε στο μυαλό το παρακάτω βιντεάκι,(από το 23,00 λεπτό μέχρι το 30,24), που μέσα από μία αποικιοκρατική ανάλυση μιλάει για την ιστορία που στήνουν ΗΠΑ και ΕΕ για την εκμετάλλευση του πετρελαίου και των φυσικών πόρων της Αφρικής. Ενδιαφέρον έχει η εισαγωγή του ορου landgrabbing!

Lina Dokuzović: Capital’s Limits and its New Frontiers: the Knowledge Economy and the Energy Crisis from staskle_RE on Vimeo.

Επίσης δείτε ένα ενδιαφέρον κείμενο από την Federici με τίτλο "Η κρίση χρέους, η Αφρική και οι νέες περιφράξεις" μετεφρασμένο στο περιοδικό Σαράγιεβο:

http://www.sarajevomag.gr/entipa/teuhos_14/i14_p10_federici.html

2010-03-16T02:47:00.001-07:00

H ποίηση - ένας τρόπος
για να πεθαίνεις όλο και πιο δύσκολα κάθε μέρα...

Τ.Λ.

Ένα τραγούδι

2010-03-07T03:33:00.001-08:00

Γλυκοβραδιάζει κι ο ντουνιάς

Γλυκοβραδιάζει κι ο ντουνιάς

Αμέριμνος γλεντάει

Την ώρα που ο χάροντας

Την πόρτα μου χτυπάει.

Φίλοι αδέρφια συγγενείς

Κάνουν για να με σώσουν

Μα μπρός στο θάνατο σκορπούν

Τρέχουν για να γλιτώσουν.

Απελπισμένος πια γυρνώ

Βοήθεια γυρεύω

Μονάχος με τον Χάροντα

Ανέλπιστα παλεύω.

Ανησυχία

2010-02-10T01:34:00.000-08:00

Απέναντι στην ασφυξία
του ολοκληρωτικού (αυτο)τεμαχισμού
του ζωντανού μας σώματος
τι μπορεί κανείς να
αντι-παρατάξει;

Μερικές λέξεις προς το παρόν. Κοίτα ψηλά.

Κουράγιο, αποδοχή, το κεφάλι σου στον ώμο μου,
και αντίσταση και εκδίκηση και ζύμωμα ψωμιού

Ας μην το παίρουμε πολύ στα σοβαρά

2010-01-17T03:44:00.000-08:00

Ο Νάρκισσος είναι ερωτευμένος με τον εαυτό του, και υποφέρει από αυτό. Aιχμάλωτος της εικόνας του, ανίκανος να αποκτήσει τον εαυτό του, καταδικασμένος να χάνεται, πάντα... Διότι δεν κατέχουμε παρά αντικείμενα, και το εγώ δεν είναι αντικείμενο κι ωστόσο, είναι θνητό... Δεν υπάρχει εγώ να αποκτήσουμε εδώ, ακι το που πεθαίνει... Απελπισμός: o Νάρκισσος δεν είναι χειροπιαστός παρά μέσα στο θάνατό του, ο οποίος τον καταργεί. Αυτός ο δυστυχισμένςο έρωτας του Νάρκισσου είναι ο ίδιος ακριβώς, ας ο σημειώσουμε από τώρα, με εκείνον που καταδικάζει ο Λουκρήτιος: " Άπιαστα είδωλα, φτωχή ελπίδα..." Είναι επίσης αυτός που περιέγραφε ο Πασκάλ: δεν αγαπάμε κανέναν, δεν υπάρχει κανένας να αγαπήσουμε... Narcisse's story: my name is nobody... Τρέλα του Νάρκισσου: να θέλεις να αποκτήσεις ένα εγώ που δεν υπάρχει! Και ο πόθος γυρίζει γύρω γύρω μέσα στο λαβύρυνθό του: την μη απόκτηση του αντικειμένου του. Δε θα βγούμε από αυτόν τον λαβύρινθο παρά αν παραιτηθούμε. Αλλά θα ήταν τρέλα να παραιτηθούμε από την επιθυμία, θα ήταν αυτοκτονία να παραιτηθούμε από το εγώ. Η σοφία είναι να παραιτηθούμε από την απόκτηση.

Ναι, αφού το εγώ δεν είναι τίποτα και εντούτοις υπάρχω (ουδόλως,βέβαια, ως άτομο...), δε θα βρω χαρά, στη σχέση μου με τον εαυτό μου (ή σε αυτό που βιώνω ως τέτοια σχέση), παρά στο μέτρο που θα μπορέσω να αγαπήσω σε εμένα αυτό που δεν είναι εγώ, να αγαπήσω σε εμένα αυτό που δεν είναι ένα άτομο, που δεν είναι ένα αντικείμενο, που δεν είναι ένα πράγμα: αυτό... αυτό το παιχνίδι δυνάμεων και επιθυμιών, αυτή την ικανότητα σε εμένα να απολαύσω και να σκεφτώ, αυτή την δύναμη να υπάρξω, δηλαδή να ζήσω και να δράσω, την οποία ο Σπινόζα αποκαλούσε conatus ή επιθυμία. Ήτοι: τη ζωντανή σε εμένα φύση (venus voluptas...) της οποίας δεν είμαι, και τούτο διά παντός, παρά ένα μέρος. Ο εγωιστής που παίρνει αυτό το μέρος ως όλον είναι ανόητος, τελικά. Και πολύ δυστυχισμένος: αφού αυτό το μέρος πεθαίνει. Η ζωή του είναι πικρή, σαν ένα όνειρο θνησιγενές. Είναι το όνειρο του Νάρκισσου, και η πίκρα από τις φρούδες ελπίδες του... Αντ'αυτού, πρέπει να αγαπώ όχι το εγώ αλλά τη φύση σε εμένα (την ίδια μου τη δύναμη ως μέρος της δύναμης της φυσης), όχι το εγώ αλλά τη ζωή. Αυτό δεν αποκτάται: το κύμα δεν αποκτάται καθεαυτό, ούτε η θάλασσα. Και είμαι σοφός σημαίνει, ας το επαναλάβουμε, ότι παραιτούμαι από την απόκτηση.

Από το βιβλίο του Αντρε Κοντ-Σπόνβιλ "Ο μύθος του ίκαρου: Πραγματεία περί απελπισμού και μακαριότητας"

Σκόρπιες σκέψεις

2009-12-17T10:11:00.000-08:00

Η μείωση των συγκινήσεων οδηγεί στον μαρασμό και στις ακραίες περιπτώσεις στον θάνατο.

[Να κάνεις τα πράγματα
που σε συγκινούν]

Πολλές φορές περνάμε από πράγματα και καταστάσεις που μας μετατοπίζουν από μία κατάσταση Ι σε μία κατάσταση ΙΙ. Η παλινδρόμιση ξανά στην κατάσταση Ι, πράγμα που συμβαίνει είτε εσωτερικά όταν δεν είμαστε έτοιμοι ή και εξωτερικά για άλλους λόγους, εκφράζεται με επιθετικότητα.

[Θα σε σκοτώσω κιόλλας αν πας να βγάλεις από το Ι,
έξω από το Ι δεν μπορώ να υπάρχω]

Το θέμα είναι όταν είμαι αγκιστρωμένος σε κάτι αποκλειστικά.

Υ.Γ. Τα λέμε με το νέο έτος, προς το παρόν σας χαιρετώ!

Και ο θάνατος να έχει καμία εξουσία

2009-12-04T07:05:00.000-08:00

‘Ηθελα να σου απαντήσω κάπως αλλά διαπίστωσα ότι δεν μου έβγαινε κάτι. Όμως το σκεφτόμουνα από καιρό και τώρα που βρήκα την ευκαιρία θέλω να στο πω. Όταν αντίκρισα την καμάρα γεμάτη από κόσμο ένοιωθα σαν να βρισκόμουνα μέσα σε ένα κόμιξ. Μία κατάσταση μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας. Η πορεία ξεκίνησε. Πολύ γρήγορα έχασα τους δικούς μου και όταν ξεκίνησαν τα σπασίματα διαπίστωσα ότι ήμουν μόνος. Προτίμησα να βρίσκομαι μαζί με το πλήθος. Κάποια στιγμή μέσα σε όλα αυτά τα δακρυγόνα ένας άνθρωπος λιποθύμησε πάνω μου. Τον έβγαλα έξω από την φασαρία και τον βοήθησα να συνέλθει. Ήταν τρομαγμένος δεν ήξερε που βρισκόταν και τι έχει συμβεί. Κάθισα δίπλα του και τον καθησύχασα. Του είπα «ηρέμησε, για αυτό είμαστε εδώ, για να προσέχουμε ο ένας τον άλλο». Όταν όλα τελείωσαν δεν τον ξαναείδα.

Το παραπάνω ήταν η απάντηση ενός φίλου στο ερώτημα του μειδιάματος "Ti είδες στην Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου του 2008".

Δύο άλλες είναι οι παρακάτω

Ένα χρόνο μετά η στάση μας αποτελεί
παρακαταθήκη για το μέλλον.
Όλοι στους δρόμους!

We do not know when the revolution will triumph.

But we know that the revolution is with us.

And there is no doubt that if the revolution is crushed,

it will be crushed because on this occasion we have been defeated

αnd never because we have found it useful to compromise.

We will have on events, the kind of influence which will reflect

our numerical strenght, our energy, our inteligence and our intransigence.

Even if we are defeated, we will have performed a worthy task

for human progress is measured by the persistence and regeneration

of selflessness and the willingness to see beyond the limits of our own time.

And if today we fall without compromising,

we can be sure of victory tomorrow.

Aπό την ταινία Simple Men του Hal Hartley

Oμοφωνία ;

2009-11-21T10:26:00.000-08:00

Λειτουργούμε με ομοφωνία; Για ποιούς λόγους; Ποιά τα προβλήματα; Πώς τα παλεύουμε; Μπορεί να λειτουργήσει ο καπιταλισμός με ομοφωνία; Τι είναι η ομοφωνία; Τι σημαίνει να συμμετέχεις σε μη ιεραρχικές συλλογικότητες,; Μήπως αυτό έχει γίνει μία σούπα; Μία έννοια μαϊντανός που κολλάει σε όλα; Ποιές οι ευθύνες, τα δικαιώματα, ποιός ο ρόλος των σχέσεων ισοτιμίας σε όλο αυτό; Για ποιούς σκοπούς; Για όλα; Για πάντα; Που μπορεί να μας βγάλει αυτός ο τρόπος λειτουργίας; Γερνάνε οι ομάδες μας και "φτου κι από την αρχή"; Ωριμάζουμε μέσα σε αυτές και πολλαπλασιάζουμε τον λόγο και τα εργαλεία μας; Μήπως είναι μούφα η ομοφωνία; Ένα βολικό άλλοθι; Μία ουτοπία; Να μιλήσουμε για τις συλλογικότες στις οποίες συμμετέχουμε σαν να πρόκειται για ζωντανούς οργανισμούς ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας, όποιο προσωπείο και αν έχει.

www.omofonia.blogspot.com

Υ.Γ. Σε ευχαριστώ κουκλάκι μου!

Mία ματιά έξω (ή μέσα;) από τα κάγκελα

2009-10-22T13:50:00.000-07:00

ΠΡΟΣ ΠΟΙΑΝ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ (Κική Δημουλά)

Σε ακούω, νερό.
Αχνά τον ήχο σου υγραίνεις
όπως αχνά ακούγεται
του άστατου ανέμου ο ασπασμός
στο μέσα έξω άηχο πρόσωπο μιάς καμπάνας.

Αβέβαιο κινείσαι.
Σαν τα πρώτα βήματα
κοντά χρονιάρας λέξης φοβισμένης
πού κάθε τόσο πιάνεται απ'τη φούστα
μιάς στέρεης σιωπής για να μην πέσει.

Ότι υπάρχεις, νερό, σε πιστεύω
υπάρχεις

ότι βρέθηκαν λείψανα του κελαρύσματός σου
θαμμένα σε αρχαίους οικισμούς εξιστορήσεων
βρέθηκαν

ότι λοξά σταγονίδια του ήχου σου νοτίζουν
το μπροστινό τζάμι της πορείας μας
νοτίζουν

ότι λαγοκοιμάσαι στους πορώδεις
ξενώνες των αρμών περονιάζοντας
του ταβανιού το κατωσέντονο
και τα απόκρυφα εσώρουχα των τοίχων
λαγοκοιμάσαι

το ερώτημα είναι
όταν τα βήματά μας αχνά νοτίζουν
το μπροστινό τζάμι της αισθήσεως πως ερχόμαστε
ερχόμαστε
ή φεύγουμε θαμπά από το πίσω τζάμι;

Διπλής κατευθύνσεως η απατηλότης.

(απάντηση στην ερώτηση "Μπορεί να υπάρξει; [Μία Ελεύθερη Κοινότητα]")

Ξεκινάω

2009-10-16T03:24:00.000-07:00

Στο ερώτημα πώς απαντάω σε όλες αυτές τις ζωγραφιές που έχουν έρθει για Το μειδίαμα δεν έχω βρει μία απάντηση. Έχω όμως μία μικρή ιδέα. Θα ανεβάζω κάποιες από τις ζωγραφιές που μου έχουν κάνει εντύπωση μαζί κάποιο ποιήμα που μου τις επανέφερε σε κάποια φάση στο μυαλό. (μήπως θέλετε να κάνετε και εσείς κάτι παρόμοιο;).

Ξεκινάω.

Έρωτες

Την ποίηση όπως τις γυναίκες
μόνο στην απειλή της εγκατάλειψης
την αγαπάμε

Τίτος Πατρίκιος "Λυσιμελής Πόθος"

(απάντηση στην ερώτηση "εσύ τι πραγματικά φοβάσαι;")

2009-10-11T09:39:00.000-07:00

Οι εικόνες προκύπτουν όταν η ζωγραφική παρεμβαίνει και ακινητοποιεί για λίγο την ποιητική ροή, όχι για να αφουγκραστεί τον συγκεκριμένο στίχο, αλλά για να αποτυπώσει το φευγαλέο, να μεταφέρει με τον τρόπο της ένα διευρημένο αίσθημα για τον κόσμο, ένα γενικότερο κραδασμό ψυχής. Και οι στίχοι μας υποδέχονται και μας αιφνιδιάζουν κάθε φορά με διαφορετικό τρόπο, αν και διαφυλάνε πάντα την ίδια υπαρξιακή προδιάθεση. Άλλοτε εκκωγαντικά, άλλοτε εξεγερμένα ή ήπια, τρυφερά ή αμείλικτα μέσα από υπόγειες, άβατες διαδρομές μας οδηγούν σε ναρκοθετημένα πεδία με αμφισβητήσεις, ρήξεις και ανατροπές, διεμβολίζοντας το προφανές και το αυτονόητο με τη συμπαγή και ρευστή πρώτη ύλη της γλώσσας.

Η ροή της ποίησης και αυτή της ζωγραφικής είναι σαν δύο ανυπότακτα ποτάμια που τρέχουν παράλληλα, το κάθε ένα με τα δικά του νερά, τις δικές του πηγές, που όμως συνδέονται στο βάθος της γης και βγαίνουν από ένα κοινό έγκατο.

Όταν η ζωγραφική συνομιλεί με την ποίηση δεν υποτάσσεται σ'αυτήν. Διατρέχει μαζί μ'αυτήν και παράλληλα με αυτήν σε διαφορετικές διαδρομές ένα κοινό εκφραστικό τόπο με κοινούς στόχους και με το βλέμμα στραμμένο η μία στην άλλη.

Από το βιβλίο "Συνάντηση" όπου ο Γιάννης Ψυχοπαίδης ζωγραφίζει πάνω σε ποίηματα της Κικής Δημουλά.

Σιωπές

2009-09-29T02:45:00.000-07:00

Υπάρχουν δύο λογιών σιωπές. Η μία, όταν δεν προφέρεται καμία λέξη. Η άλλη, όταν ίσως χρησιμοποιείται ένας λεκτικός χείμαρρος. Σ'αυτή την περίπτωση, ο λόγος μιλάει για μία γλώσσα φυλακισμένη κάτω απ'το λόγο. Αυτή είναι η συνεχής αναφορά του. Ο λόγος που ακούμε, είναι μία ένδειξη των όσων δεν ακούμε. Είναι μία αναγκαία υπεκφυγή, μία βίαιη πανουργία, ένα αγχώδες ή εμπαικτικό προπέτασμα καπνού, που κρατάει τη γλώσσα καθηλωμένη. Όταν η πραγματική σιωπή επικρατεί, μας απομένει ακόμα η ηχώ, αλλά είμαστε πιο κοντά στη γύμνια. Ο λόγος είναι, ανάμεσα σ'άλλα, ένα μόνιμο στρατήγημα για να καλυφθεί η γύμνια.

Έχουμε ακούσει πολλές φορές τη στραπατσαρισμένη φράση: "έλλειψη επικοινωνίας", κι αυτή τη φράση την επισυνάπτουν σταθερά στο έργο μου. Προσωπικά, πιστεύω, το αντίθετο. Νομίζω πως επικοινωνούμε θαυμάσια μεσ'στη σιωπή μας, μέσα σε ότι δεν προφέρεται. Προσπαθούμε, όμως, αδιάκοπα να ξεφύγουμε, κάνουμε απεγνωσμένες απόκειρες να μείνουμε κλεισμένοι στον εαυτό μας. Η επικοινωνία παραείναι ανησυχητική. Παραείναι φοβερό να ειχωρήσεις στη ζωή ενός άλλου. Να αποκαλύψει στον άλλο την εσωτερική σου φτώχεια, είναι μία προοπτική που σε κάνει να τρομάζεις.

Δεν θέλω να πως μ'αυτό πως δεν υπάρχει πρόσωπο έργου που να λέει ότι πραγματικά εννοεί. Κάθε άλλο. Έχω ανακαλύψει ότι κατά κανόνα έρχεται μία στιγμή που αυτό συμβαίνει, όπου το πρόσωπο λέει, ενδεχομένως, κάτι που δεν το είχε ξαναπεί. Κι όταν αυτό γίνεται, ότι λέγεται είναι πια αμετάκλητο.

Αυτοπαρουσίαση του Χάρονλντ Πίντερ στο έργο του "Προδοσία"

Ποια είναι η ανάγκη;

2009-09-22T03:40:00.000-07:00

Το μειδίαμα έχει περίπου 4 μήνες που κυκλοφόρησε σε 1000 αντίτυπα. Η διανομή του έχει σχεδόν ολοκληρωθεί. Παράλληλα αντιλαμβάνομαι ότι πλέον έχει έρθει ένα σημείο καμπής για το μπλογκ που παρακολουθείτε.

Για να εξηγηθώ.

Κάπου στο 2004, μετά από μία δύσκολη περίσταση, μου βγήκε η ανάγκη να περάσω κάποια μηνύματα «κάτω από τα τείχη». Έτσι έφτιαξα Το Εργαλείο μου. Το έντυπο αυτό συνεχίστηκε με 5 συνολικά εντυπάκια, του στυλ φανζιν να το πω, που μεγάλωναν σε περιεχόμενο και έκταση. Στην πορεία ψάχνονταν. Τα εντυπάκια αυτά πάντοτε ζητούσαν σχόλια, προτάσεις. Ωραία ως εδώ, όλα τα έντυπα που σέβονταν τον εαυτό τους το κάνουν αυτό. Η ανταπόκριση, φυσικά., ήταν μηδαμινή αν εξαιρέσω ανθρώπους που ήδη με γνώριζαν προσωπικά. Και λογικό ήταν αφού δεν έθετε κανένα ερώτημα.

Είναι φυσικά ένα προσωπικό ζήτημα πώς κάθε άνθρωπος επιζητά με τους δικούς του τρόπους μία σύνδεση με το έξω. Εγώ το έκανα κάπως έτσι.

Μετά από το τέλος του Εργαλείου (ως σειρά εντύπων) προέκυψε το Μειδίαμα. Σε αυτό πειραματίστηκα με την γραφή και προέκυψε η ιδέα με τα τετραγωνάκια που έθεσε τα ερωτήματά της στους αναγνώστες. Σκοπός να στείλει ο καθένας την ζωγραφική και τα σκέψεις του ώστε να τα ανεβάσω σε κοινή θέα.

Η ανταπόκριση έχει υπάρξει πολύ πλούσια. Έχω δει και έχω συζητήσει πολύ για όλες αυτές τις εικόνες. Παρόλα αυτά νοιώθω ανίκανος να τις επεξεργαστώ, να τις κάνω κάτι περισσότερο, να τις επικοινωνήσω. Νοιώθω μετέωρος.

Βλέπω ότι το έντυπο του Μειδιάματος είχε 2 ειδών ανταποκρίσεις:

Από την μία μεριά άνθρωποι που με γνωρίζουν προσωπικά ή με γνώρισαν μέσω του μπλόγκ έστειλαν κάτι από τον εαυτό τους. Καταλαβαίνω ότι είχαν την ανάγκη να επικοινωνήσουν κάτι μαζί μου και όχι απαραίτητα να εκθέσουν κάτι προς τα έξω. Επέλεξα να παίξω τον ρόλο του μεσολαβητή και να εκθέσω αυτά τα πράγματα σε όλο τον κόσμο. Και τώρα τι; Έκανα καλά; Νοιώθω σαν να μου επήφθηνε ένα σωρό κόσμος τα συναισθήματά του και εγώ να έχω καθίσει απέναντι σιωπηλός. Και τι κέρδισαν οι υπόλοιποι που τα είδαν; Υπάρχει κάτι περισσότερο ή αυτό ήταν;

Από την άλλη κάποιοι άνθρωποι που δούλευαν σε σχολεία δεύτερης ευκαιρίας χρησιμοποίησαν τα γραπτά μου ως παιδαγωγικό εργαλείο. Την πρώτη φορά που έλαβα τις ζωγραφιές από το σδε φυλακών στα Διαβατά ένοιωσα ότι κάποιος μου χάρισε τον κόσμο ολόκληρο! Μου έδειξε δρόμους. Τα υπόλοιπα σδε που ακολούθησαν (χωρίς να είναι συνεννοημένα) μου έδειξαν εξίσου έντονα πράγματα. Ποια είναι η ανάγκη αυτή που ωθεί έναν άνθρωπο (π.χ. μαθητή ενός σδε ή οτιδήποτε άλλο) σε αυτή την σκατένια καθημερινότητα να δει λίγο βαθύτερα μέσα του και να, προσπαθήσει να απαντήσει σε ένα ερώτημα. Να πάρει μία προσωπική θέση. Από εδώ ξεκινάει ένα ερώτημα που πιστεύω έχει επαναστατικές προεκτάσεις.

Και σκεπτόμενος αυτές τις προεκτάσεις διερωτώμαι: Τελικά ποιός ήταν ο στόχος μου; Τι ήθελα να φτιάξω; Ποιά η σύνδεση των ερωτημάτων που έβαλα μεταξύ τους και την υπόθεση μίας αλλαγής που να ανατρέπει την ισορροπία των φόβων και του εγκλωβισμού μας;

Νοιώθω την ανάγκη να μπω σε μία διαδικασία επεξεργασίας όλων αυτών. Να καταλάβω τι ήταν αυτό που έφτιαξα πριν προχωρήσω στην εξέλιξή του. Για να μην πολυλογώ άλλο, το μπλόγκ αυτό το βλέπω ότι έχει μπει τον τελευταίο σε μία στάση αναμονής. Και ηθελα να εξηγηθώ σε σχέση με αυτό.

Μέχρι να έχω κάτι αντάξιο να δείξω...

Υ.Γ. Όποιες ζωγραφιές, λόγια συνεχίζουν να έρχονται στο steiltostoergaleio@gmail.com θα συνεχίζω να τις ανεβάζω, εφόσον το επιθυμείτε.

2009-08-07T08:56:00.000-07:00

(είπαμε κάνουμε διπλό κλίκ στην εικόνα όταν θέλουμε να δούμε καλύτερα μία ζωγραφιά)

Φόβος

Το ξύλινο καράβι

Μπορεί να υπάρξει;

2009-08-07T08:51:00.000-07:00

Φόβος

Το ξύλινο καράβι

Μπορεί να υπάρξει;

2009-07-14T05:18:00.000-07:00

Οι φίλοι που δουλεύουν σε σχολεία δεύτερης ευκαιρίας έχουν κάνει καλή δουλειά! Aπό το σχολείο δεύτερης ευκαιρίας κατερίνης τα παρακάτω.

(οι πρώτες εικόνες και από τις δύο κατηγορίες φαίνονται περίεργα γιατί ζωγραφίστηκαν με μολύβι και πολύ αχνό τρόπο και έπρεπε να τις επεξεργαστώ για να μπορούν να φαίνονται στο σκανάρισμα όσο το δυνατό περισσότερο)

Φόβος

Το ξύλινο καράβι

2009-06-30T04:53:00.001-07:00

Μία φίλη φωτοτύπησε και μοίρασε στους μαθητές της στο σχολείο δεύτερης ευκαιρίας ξάνθης τα δύο γραπτά με τα κουτάκια τα οποία και δημοσιεύω. Αυτό έγινε ανεξάρτητα από την κίνηση στο σδε της φυλακής διαβατών που βρίσκεται παρακάτω. Όλο αυτό το θεωρώ πολύ σημαντικό σε σχέση με το έντυπό μου, ότι κατά κάποιο τρόπο τα καταφέρνει στο να αποτελέσει ένα εργαλείο έκφρασης. Τώρα το που θα πάει όλο αυτό δεν το ξέρω, προς το παρόν χαίρομαι : )

Μαζί με το παρακάτω δημοσιεύω ταυτόχρονα αλλά δύο που μου στάλθηκαν μιάς και δεν έχω συχνή πρόσβαση στο διαδίκτυο πλέον.

Υπενθυμίζω ότι με διπλό κλικ πάνω στην κάθε εικόνα μπορείτε να την δείτε καθαρά.

Φόβος

Το ξύλινο καράβι

2009-06-30T04:50:00.000-07:00

Φόβος

Το ξύλινο καράβι

Μπορεί να υπάρξει;

Αναμνήσεις από ένα ταξίδι

2009-06-30T04:49:00.001-07:00

Φόβος

To ξύλινο καράβι

Μπορεί να υπάρξει;

2009-06-17T01:38:00.001-07:00

Το μειδίαμα είχε μία αναπάντεχη ανταπόκριση. Ένας γνωστός που δουλεύει στο σχολείο δεύτερης ευκαιρίας των φυλακών διαβατών φωτοτύπησε και μοίρασε κάποια κομμάτια του εντύπου στους μαθητές του και μου έδωσε την ζωγραφική τους. Τα έχω λίγο χαμένα, δεν ξέρω τι να κάνω με αυτά. Με αυτή την δημοσίευση παρουσιάζω το φορτίο που ένιωσα. Υπενθυμίζω οτι για να δείτε καλύτερα κάποια εικόνα πατήστε πάνω της διπλό κλικ.

Φόβος

Το ξύλινο καράβι

2009-06-13T01:54:00.000-07:00

(υποσημείωση: κάντε διπλό κλικ πάνω στις εικόνες που δεν φαίνονται καλά από το μπλόγκ για να τις δείτε καλύτερα)

Φόβος

Το ξύλινο καράβι

Μπορεί να υπάρξει;

Τώρα

2009-06-09T04:01:00.000-07:00

Mπορεί να υπάρξει;

2009-06-05T05:23:00.001-07:00

Φόβος

Μπορεί να υπάρξει;

2009-06-05T05:15:00.000-07:00

Φόβος

Το ξύλινο καράβι

Μπορεί να υπάρξει;

2009-06-02T05:12:00.001-07:00

Φόβος

Το ξύλινο καράβι

Μπορεί να υπάρξει;

Τώρα

2009-05-22T04:25:00.001-07:00

Η 1η απόκριση! Σε ευχαριστώ Μαρία.

Φοβος

Το ξύλινο καράβι

Mειδίαμα: ελαφρό και ανεπαίσθητο χαμόγελο

2009-05-05T02:21:00.000-07:00

Περίμενα πολύ καιρό για αυτήν την δημοσίευση. Νομίζω ότι θα είναι από τα τελευταία πράγματα που θα κάνει αυτό το μπλόγκ (θα δείξει βέβαια) το οποίο περιμένει από τώρα περισσότερο να πάρει πράγματα.

Έτσι λοιπόν δημοσιεύω το Μειδίαμα. Μειδίαμα σημαίνει "ελαφρό και ανεπαίσθητο χαμόγελο". Όταν σκεφτόμουν τι τίτλο να βάλω για το καινούργιο μου εντυπάκι μου ήρθε στο μυαλό ότι το κοινό στοιχείο στα πρόσωπα των φίλων μου είναι ένα μισό χαμόγελο, ένα μειδίαμα.

Τα κείμενα που ακολουθούν είναι πειραματικές προσπάθειες έκφρασης και εκτείθενται με σκοπό να αποτελέσουν αφορμή για μία ανταλλαγή. Υπάρχουν κάποια ερωτήματα τα οποία σε καλούν να στείλεις μία απάντηση, να ζωγραφίσεις ή/και να γράψεις κάτι. Αν θέλεις να τα εκθέσεις με έναν τρόπο, μπορείς να σκανάρεις ή να φωτογραφήσεις και να τα στείλεις στο steiltostoergaleio@gmail.com για να δημοσιευτεί στο μπλόγκ του Εργαλείου. Σε έντυπη μορφή μπορείτε το βρείτε σίγουρα (από τις επόμενες μέρες) στην δανειστική βιβλιοθήκη της κατάληψης φάμπρικα υφανετ (ομήρου και περδίκα γωνία, κάτω τούμπα).

Κατεβάστε το από εδώ

Προωθήστε αυτή την δημοσίευση όσοι θέλετε και σας αρέσει.

To έντυπο αυτό αποτελεί την συνέχεια ενός μυστικού σχεδίου έκφρασης και αντίστασης με τίτλο Το Εργαλείο που ξεκίνησε το 2004 και έφτασε σε κάποια όρια το 2007. Αποτελεί μέρος μίας ανάγκης που εμφανίζεται ξανά και ξανά σαν βραχνάς και καταφύγιο.

Το έντυπο αυτό φιλοδοξεί να αποτελέσει ένα δώρο που θα χαριστεί στους φίλους σου και ως τέτοιο επιθυμεί να διακινηθεί. Η έννοια της φιλίας μπαίνει ως το στοιχείο αυτό που ξεπερνώντας οποιαδήποτε βεβαιότητα συμβάλει εδώ και τώρα στην πραγμάτωση της επιθυμίας και μπορεί να αποτελέσει ζωντανό κύτταρο μίας άλλης κοινωνίας. Μίας κοινωνίας που μπορώ να φανταστώ ότι θα είναι ειρηνική μόνο αν πατάει στο γόνιμο έδαφος μίας ελεύθερης κοινοκτυμοσύνης. Ακόμα και σε καιρούς που βλέπουμε να στεκόμαστε μόνοι, να θυμόμαστε ότι το μοίρασμα μεταξύ αγαπημένων προσώπων μπορεί να γίνει η αρχή. Nα γίνει τώρα, αυτή την στιγμή.

(Ο χρόνος μετράει)

Θέλω να πιώ

2009-03-27T19:57:00.000-07:00

Κάνω επανεκκίνηση

2009-03-26T04:57:00.000-07:00

Γκράν γκρούν

Σε ευχαριστώ

Η τρελλή ροδιά

Σ’ αυτές τις κάτασπρες αυλές όπου φυσά ο νοτιάς

Σφυρίζοντας σε θολωτές καμάρες,

πέστε μου είναι η τρελλή ροδιά

Που σκιρτάει στο φως σκορπίζοντας το καρποφόρο γέλιο της

Με ανέμου πείσματα και ψιθυρίσματα, πέστε μου είναι η τρελλή ροδιά

Που σπαρταράει με φυλλωσιές νιογέννητες τον όρθρο

Ανοίγοντας όλα τα χρώματα ψηλά με ρίγος θριάμβου;

Όταν στους κάμπους που ξυπνούν τα ολόγυμνα κορίτσια

Θερίζουνε με τα ξανθά τους χέρια τα τριφύλλια

Γυρίζοντας τα πέρατα των ύπνων, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά

Που βάζει ανύποπτη μεσ’ στα χλωρά πανέρια τους τα φώτα

Που ξεχειλίζει από κελαηδισμούς τα ονόματά τους, πέστε μου

Είναι η τρελλή ροδιά που μάχεται τη συννεφιά του κόσμου;

Στη μέρα που απ’ τη ζήλια της στολίζεται μ’εφτά λογιώ φτερά

Ζώνοντας τον αιώνιον ήλιο με χιλιάδες πρίσματα

Εκτυφλωτικά, πέστε μου είναι η τρελλή ροδιά

Που αρπάει μια χαίτη μ’εκατό βιτσιές στο τρέξιμό της

Πότε θλιμμένη και πότε γρινιάρα, πεστε μου είναι η τρελλή ροδιά

Που ξεφωνίζει την καινούρια ελπίδα που ανατέλλει;

Πέστε μου, είναι η τρελλή ροδιά που χαιρετάει στα μάκρη

Τινάζοντας ένα μαντίλι φύλλων από δροσερή φωτιά

Μια θάλασσα ετοιμόγεννη με χίλια δυο καράβια

Με κύματα που χίλιες δυο φορές κινάν και πάνε

Σ’αμύριστες ακρογιαλιές, πέστε μου είναι η τρελλή ροδιά

Που τρίζει τ’άρμενα ψηλά στον διάφανον αιθέρα;

Πανύψηλα με το γλαυκό τσαμπί που ανάβει κι εορτάζει

Αγέρωχο, γεμάτο κίνδυνο, πέστε μου είναι η τρελλή ροδιά

Που σπάει με φως καταμεσίς του κόσμου τις κακοκαιριές του δαίμονα

Που πέρα ως πέρα την κροκάτη απλώνει τραχηλιά της μέρας

Την πολυκεντημένη από σπαρτά τραγούδια, πέστε μου είναι η τρελλή ροδιά

Που βιαστικά ξεθηλυκώνει τα μεταξωτά της μέρας;

Σε μεσοφούστανα πρωταπριλιάς και σε τζιτζίκια δεκαπενταυγούστου

Πέστε μου, αυτή που παίζει, αυτή που οργίζεται αυτή που ξελογιάζει

Τινάζοντας απ’ τη φοβέρα τα κακά μαύρα σκοτάδια της

Ξεχύνοντας στους κόρφους του ήλιου τα μεθυστικά πουλιά

Πέστε μου, αυτή που ανοίγει τα φτερά στο στήθος των πραγμάτων

Στο στήθος των βαθιών ονείρων μας, είναι η τρελλή ροδιά;

Γκρίνιες

2009-03-24T10:36:00.001-07:00

Γιατί να μην υπάρχει ο χρόνος για όλα αυτά τα γιατί;

Μην με ξεχνάτε

2009-03-16T03:08:00.000-07:00

Θα ήθελα το Εργαλείο να χρησιμοποιηθεί ως ένα μέσω ανταλλαγής σκέψεων και μυνημάτων. Δωστε μου 2-3 βδομάδες καιρό και θα δείτε τι εννοώ...

δεν μου βγαίνει να γράψω κάτι πριν από αυτό!

Το νου σας

2009-02-26T07:07:00.000-08:00

Έχω χαθεί το τελευταίο διάστημα από την μπλογκόσφαιρα αλλά, το νου σας, το εργαλείο κάτι ετοιμάζει ; )

Eπανάσταση ή ρεφορμισμός;

2009-02-02T14:29:00.000-08:00

Φίλες και φίλοι του Εργαλείου,

Μετά τον Δεκέμβρη είναι λογικό να επανέρχονται τα παλιά καλά γνωστά ερωτήματα σε σχέση με το ποιά δράση είναι επαναστατική και ποιά ρεφορμιστική. Μία εικόνα είναι χίλιες λέξεις το οποία θα φανεί και παρακάτω.

Mήπως επανάσταση είναι αυτό;

και ρεφορμισμός αυτό;

Ή μήπως το αντίστροφο;

Ή μήπως τελοσπάντων οι διαχωρισμοί αυτοί δεν ισχύουν και όλα αυτά μπορούν να γίνουν μαζί;

Τελικά εγώ που τα λέω αυτά πίσω από το μπλόγκ μου μήπως την έχω δει λίγο έτσι;

---------------------------
Έτσι μπράβο, χαμογελάστε λίγο !!

Δεν ξέρω αν είναι ιδέα μου αλλά παρατηρώ γύρω μου αρκετή θλίψη και απογοήτευση από ανθρώπους που ήταν μέρος της εξέγερσης (είτε είχαν μία ενεργητική συμμετοχή στα γεγονότα είτε κυρίως παρακολουθούσαν με έναν ενεργητικό τρόπο). Σίγουρα δεν είναι λίγο να βλέπεις ότι από την μία στιγμή στην άλλα όλα είναι εφικτά και μετά να λίγο καιρό μετά να επιστρέφεις στην κανονικότητα και να αναρωτιέσαι "και τώρα τι;"

Το πολλά λόγια είναι φτώχεια. Τα ερωτήματα έχουν ανοίξει τα ζητήματα τρέχουν, είσαι μέρος τους (τον τρόπο τον βρίσκεις).

Έχουμε τόσα πολλά πράγματα να κάνουμε.

Η επανάσταση μας περιμένει... ή ο ρεφορμισμός! ; )