Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

Ιδού τα βιβλιαράκια μου

Αυτές είναι μερικές εικόνες από τα βιβλιαράκια που φτιάχνω και μοιράζω σε φίλους. Το ωραίο είναι ότι η ατσούμπαλη ζωφραφική μου και, γενικότερα, η διαδικασία της δημιουργίας μίας εικόνας, δίνει χώρο στον οποία μπορεί να τοποθετηθεί η γραφή. Και το αντίστροφο, κάθε λέξη μπορεί να βρει την θέση της σε μία εικόνα, η οποία δημιουργείται για να περιέχει κάτι. Υπάρχει μία διαλεκτική σχέση σε αυτό το παιχνίδι που εκφράζει μία πρόθεση για συλλογισμό. Το χαρτί που χρησιμοποιώ είναι τα κενά φύλλα από ένα παλιό μπλόκ που είχα όταν έκανα κάτι εργαστήρια βιολογίας στο πανεπιστήμιο. Σκεπτόμενος πάνω στην ιδέα ότι οτιδήποτε καινούργιο είναι καλό να πατάει σε κάτι που ανήκει στο παρελθόν, ανακάλυψα αυτό το αντικείμενο και θα ευχαριστηθώ όταν και η τελευταία του σελίδα έχει δεθεί με αυτό τον σπάγκο και έχει βρει την θέση της στο ταχυδρομείο.










Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

Kαθρέφτης του Έλιοτ

Γειά χαρά,

Το παρακάτω απόσπασμα του ποιήματος του Έλιοτ με τίτλο Four Quartets με έκανε να αισθανθώ ένα καθρέφτη μπροστά μου. Ωραίοι είναι οι καθρέφτες, κυρίως για να ξεγελάς τα εμπόδια και να πηγαίνεις εκεί που εκ πρώτης όψεως φαίνεται ακατόρθωτο να πας:

“You say I am repeating
Something I have said before. I shall say it again.
Shall I say it agian? In order to arrive there,
To arrive where you are, to get from where you are not,
You must go by a way wherein there is no ecstasy.
In order to arrive at what you do not know
You must go by a way which is the way of ignorance.
In order to possess what you do not possess
You must go by the way of dispossession.
In order to arrive at what you are not
You must go through the way in which you are not.
And what you do not know is the only thing you know
And what you own is what you do not own
And where you are is where you are not.”


Μου λες ότι επαναλαμβάνω
κάτι που έχω ξαναπεί, θα το ξαναπώ,
Να το ξαναπώ; Για να φτάσεις εκεί,
για να φτάσεις εκεί που είσαι, για αν έρθεις εκεί που δεν είσαι,
πρέπει να πας από έναν δρόμο που δεν υπάρχει έκσταση/
Για να φτάσεις σε αυτό δεν ξέρεις
Πρέπει να διασχίσεις τον δρόμο της άγνοιας,
Για να αποκτήσεις αυτό που δεν κατέχεις,
Πρέπει να διασχίσεις τον δρόμο της μη-κατοχής,
Για να φτάσεις σε αυτό που δεν είσαι
Πρέπει να διασχίσεις τον δρόμο με τον οποίο δεν είσαι.
Και αυτό που δεν ξέρεις είναι το μόνο που ξέρεις
Και αυτό που κατέχεις είναι αυτό που δεν έχεις
Και αυτό που είσαι είναι αυτό που δεν είσαι.


(ακολουθώντας το παράδειγμα της ψυττάλειας ανεβάζω μία από τις τελευταίες" χειρωνακτικές ποιητικές μου ασκήσεις", μέρος από βιβλιαράκια-κολάζ που μοιράζω σε φίλους)

Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2017

Απόβαση

Eλαφρόποδος αυτό το πρωινό,
υπερήφανος και διασκορπισμένος σαν τα πουλιά, ψάχνω το όνομά μου.

Φτάνω και αποβιβάζομαι στο πρώτο γράμμα που είναι το Δ.
Δέλτα για το ρήμα - δαμάζω, το ουσιαστικό – δύναμη,
κυκλωτική, κυμάτισσια, που θέλει να αγκαλιάσει,
την δίψα για την πηγή,
που δεν βρίσκεται σε ρυάκια που τρέχουν στα γάργαρα βουνά,
αλλά σε υπόγεια αποθήκη βουνίσιων σπαραγμών,
για αυτό το κάτι που σε διώχνει.

Κατέβηκα σε μία προβλήτα, και κάθισα μέσα στη νύχτα,
Κι έγινα μέρος του λιμανιού και μίλησα,
και ρώτησα για όλες τις αναχωρήσεις και τις επιστροφές που έχει δει.
Έτσι το αποφάσισα, αυτό που ήμουν απαρνήθηκα και ίδια με αυτή την αποβάθρα που σαν μία λειψή γέφυρα μου έμοιασε,
έγινα ένα χέρι που ζητάει.

Ακολούθησέ το και σε οδηγεί στο Π.
Πι για το επίθετο – παντοτινή, το ουσιαστικό – προδοσία.
Ο μεγαλύτερος φόβος είναι ώριμο φρούτο στα χέρια του μοναχικού.
Και η προδοσία είναι ανοιχτή πόρτα σε φυλακή,
για να δεις τον εαυτό σου,
πρέπει να διαπεράσεις τις λεπτές της μπάρες.

Το τρίτο γράμμα σε φτάνει στο Τ.
Ταφ, το ρήμα τρυγώ, το ουσιαστικό - τέλος,
Η ζητιανιά μου είναι χαμερπής,
ακονισμένη από την τριβή με τα χαλίκια
απέκτησε μία κόψη αυτογνωσίας.
κοιτώντας τις αντανακλάσεις της αναζητώ διεξόδους
πατώντας τις πέτρες, ανηφορώ σε κυκλικό χορό,
ρουφώ από τα χαλίκια το αίμα μου και
γίνομαι πυροαναφτής και κυκλοδημιουργητής
απευθύνω χαιρετισμό
στους απανταχού ξένους και μετανάστες,
σε όσες ψάχνουν,
είναι λειψές και συνεχίζουν

μέχρι το τέλος.





Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

All the way

Aυτή την πρωτοχρονιά έφαγα - ουσιαστικά - μία βασιλόπιτα μόνος μου. Στα τελευταία κομμάτια βρήκα και το φλουρί. Και χάρηκα. Περίεργο να χαίρεσαι με κάτι εντελώς αναμενόμενο. Από την άλλη όταν τελειώνεις κάτι - και εφόσον υπάρχει κάτι που ψάχνεις – τότε θα το βρεις. Και είναι ωραίο να βρίσκεις πράγματα – γενικώς.  

Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2016

O άλλος άνθρωπος

Τα παρακάτω ποιήματα-τραγούδια πιστεύω ότι έχουν ως κοινή θεματολογία την συνάντηση του ανθρώπου με κάτι που βρίσκεται μέσα του, που θα το ονομάσω 'ο άλλος άνθρωπος'.

Στο bluebird του Μπουκόφσκι, 'ο άλλος άνθρωπος' έχει την μορφή ενός γαλάζιου πουλιού που ο ποιητής το κρατάει μέσα του, κατά μία έννοια το κρύβει, επειδή ίσως του είναι τόσο πολύτιμο, το ποτίζει ουίσκι, το καταπιέζει... άλλα αργά το βράδυ το αφήνει να βγει και να τραγουδήσει λίγο εκφραστεί. Είναι σε ειρήνη, τελικά, ο ποιητής με το γαλαζοπούλι γιατί παρόλη την σπαρακτική ομορφιά του, είναι σε αρμονία μαζί του, δεν τον κάνει να κλαίει, δεν τον ωθεί σε μία (ας το πω έτσι) ανισόρροπη κατάσταση. Στο τέλος, όμως, σε ρωτάει: εσύ κλαίς; είναι σαν να σε ρωτάει: ποιός είσαι;


Ο τίγρης του Αποστολάκη, είναι μία άλλη έκφραση του 'άλλου ανθρώπου'. Ο τίγρης τον ωθεί να περάσει από τον ένα στόχο στον άλλο, παράλληλα να παραμείνει ασυμφιλίωτος με τον κόσμο πράγμα που παράγει μία βαθύτερη δημιουργία. Υπάρχει ένας 'διάλογος' μεταξύ του τίγρη και του δημιουργού, μία εναλλαγή φάσεων και συναισθημάτων. Και στο τέλος, η εντονότερη έκφραση του τίγρη, η επίθεση δημιουργεί μία εικόνα αμεσότητας, που σου απευθύνεται. Όπως σου απευθύνεται ο πίνακας Surprised! του Rousseau, όταν σε μαγνητίζει αυτός ο τίγρης, σύμφωνα με τον δημιουργό του είναι αυτός που κυνηγά εξερευνητές!


Τελικά ποιός είναι αυτός; Το ερώτημα διατυπώνεται όμορφα στο τραγούδι των χειμερινών κολυμβητών, που μελοποιεί τους στίχους του τσιγγάνου ποιητή Αμπούλ Χασάν ελ Νουρί. Ποιός είναι αυτός που σε διώχνει από κάθε τι οικείο, σε βάζει όλο και πιο βαθιά στο ξένο, στην περιπλάνηση, στον δρόμο; Εδώ κολλάει ο στίχος του Ρεμπώ που λέει "όταν πινάς και διψάς, υπάρχει κάποιος που σε διώχνει".



Aυτός, 'ο άλλος άνθρωπος', θεός ή δαίμονας, το καθενός είναι ξεχωριστό εντελώς 'πρόσωπο' προς ανακάλυψη. Κάτι που, εμένα που δίνει την αίσθηση ότι ο Miroslav Τιchy το έχει πλησιάσει φωτογραφίζοντας, όπως λέει: "χωρίς να σκέφτεται τίποτα, και πέρνοντας όλη αυτή την διαδικασία σαν παιχνίδι". (13:00)