Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2017

Απόβαση

Eλαφρόποδος αυτό το πρωινό,
υπερήφανος και διασκορπισμένος σαν τα πουλιά, ψάχνω το όνομά μου.

Φτάνω και αποβιβάζομαι στο πρώτο γράμμα που είναι το Δ.
Δέλτα για το ρήμα - δαμάζω, το ουσιαστικό – δύναμη,
κυκλωτική, κυμάτισσια, που θέλει να αγκαλιάσει,
την δίψα για την πηγή,
που δεν βρίσκεται σε ρυάκια που τρέχουν στα γάργαρα βουνά,
αλλά σε υπόγεια αποθήκη βουνίσιων σπαραγμών,
για αυτό το κάτι που σε διώχνει.

Κατέβηκα σε μία προβλήτα, και κάθισα μέσα στη νύχτα,
Κι έγινα μέρος του λιμανιού και μίλησα,
και ρώτησα για όλες τις αναχωρήσεις και τις επιστροφές που έχει δει.
Έτσι το αποφάσισα, αυτό που ήμουν απαρνήθηκα και ίδια με αυτή την αποβάθρα που σαν μία λειψή γέφυρα μου έμοιασε,
έγινα ένα χέρι που ζητάει.

Ακολούθησέ το και σε οδηγεί στο Π.
Πι για το επίθετο – παντοτινή, το ουσιαστικό – προδοσία.
Ο μεγαλύτερος φόβος είναι ώριμο φρούτο στα χέρια του μοναχικού.
Και η προδοσία είναι ανοιχτή πόρτα σε φυλακή,
για να δεις τον εαυτό σου,
πρέπει να διαπεράσεις τις λεπτές της μπάρες.

Το τρίτο γράμμα σε φτάνει στο Τ.
Ταφ, το ρήμα τρυγώ, το ουσιαστικό - τέλος,
Η ζητιανιά μου είναι χαμερπής,
ακονισμένη από την τριβή με τα χαλίκια
απέκτησε μία κόψη αυτογνωσίας.
κοιτώντας τις αντανακλάσεις της αναζητώ διεξόδους
πατώντας τις πέτρες, ανηφορώ σε κυκλικό χορό,
ρουφώ από τα χαλίκια το αίμα μου και
γίνομαι πυροαναφτής και κυκλοδημιουργητής
απευθύνω χαιρετισμό
στους απανταχού ξένους και μετανάστες,
σε όσες ψάχνουν,
είναι λειψές και συνεχίζουν

μέχρι το τέλος.





Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

All the way

Aυτή την πρωτοχρονιά έφαγα - ουσιαστικά - μία βασιλόπιτα μόνος μου. Στα τελευταία κομμάτια βρήκα και το φλουρί. Και χάρηκα. Περίεργο να χαίρεσαι με κάτι εντελώς αναμενόμενο. Από την άλλη όταν τελειώνεις κάτι - και εφόσον υπάρχει κάτι που ψάχνεις – τότε θα το βρεις. Και είναι ωραίο να βρίσκεις πράγματα – γενικώς.  

Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2016

O άλλος άνθρωπος

Τα παρακάτω ποιήματα-τραγούδια πιστεύω ότι έχουν ως κοινή θεματολογία την συνάντηση του ανθρώπου με κάτι που βρίσκεται μέσα του, που θα το ονομάσω 'ο άλλος άνθρωπος'.

Στο bluebird του Μπουκόφσκι, 'ο άλλος άνθρωπος' έχει την μορφή ενός γαλάζιου πουλιού που ο ποιητής το κρατάει μέσα του, κατά μία έννοια το κρύβει, επειδή ίσως του είναι τόσο πολύτιμο, το ποτίζει ουίσκι, το καταπιέζει... άλλα αργά το βράδυ το αφήνει να βγει και να τραγουδήσει λίγο εκφραστεί. Είναι σε ειρήνη, τελικά, ο ποιητής με το γαλαζοπούλι γιατί παρόλη την σπαρακτική ομορφιά του, είναι σε αρμονία μαζί του, δεν τον κάνει να κλαίει, δεν τον ωθεί σε μία (ας το πω έτσι) ανισόρροπη κατάσταση. Στο τέλος, όμως, σε ρωτάει: εσύ κλαίς; είναι σαν να σε ρωτάει: ποιός είσαι;


Ο τίγρης του Αποστολάκη, είναι μία άλλη έκφραση του 'άλλου ανθρώπου'. Ο τίγρης τον ωθεί να περάσει από τον ένα στόχο στον άλλο, παράλληλα να παραμείνει ασυμφιλίωτος με τον κόσμο πράγμα που παράγει μία βαθύτερη δημιουργία. Υπάρχει ένας 'διάλογος' μεταξύ του τίγρη και του δημιουργού, μία εναλλαγή φάσεων και συναισθημάτων. Και στο τέλος, η εντονότερη έκφραση του τίγρη, η επίθεση δημιουργεί μία εικόνα αμεσότητας, που σου απευθύνεται. Όπως σου απευθύνεται ο πίνακας Surprised! του Rousseau, όταν σε μαγνητίζει αυτός ο τίγρης, σύμφωνα με τον δημιουργό του είναι αυτός που κυνηγά εξερευνητές!


Τελικά ποιός είναι αυτός; Το ερώτημα διατυπώνεται όμορφα στο τραγούδι των χειμερινών κολυμβητών, που μελοποιεί τους στίχους του τσιγγάνου ποιητή Αμπούλ Χασάν ελ Νουρί. Ποιός είναι αυτός που σε διώχνει από κάθε τι οικείο, σε βάζει όλο και πιο βαθιά στο ξένο, στην περιπλάνηση, στον δρόμο; Εδώ κολλάει ο στίχος του Ρεμπώ που λέει "όταν πινάς και διψάς, υπάρχει κάποιος που σε διώχνει".



Aυτός, 'ο άλλος άνθρωπος', θεός ή δαίμονας, το καθενός είναι ξεχωριστό εντελώς 'πρόσωπο' προς ανακάλυψη. Κάτι που, εμένα που δίνει την αίσθηση ότι ο Miroslav Τιchy το έχει πλησιάσει φωτογραφίζοντας, όπως λέει: "χωρίς να σκέφτεται τίποτα, και πέρνοντας όλη αυτή την διαδικασία σαν παιχνίδι". (13:00)






Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2016

Λεπτή γραμμή

Πάνε περίπου 6μιση χρόνια από τότε που εκτύπωσα και μοίρασα το μειδίαμα. Έκανα προχτές ένα κλικ και έριξα μία ματιά στις 2 φράσεις του εξωφύλλου:

Ελευθερία σημαίνει αποδοχή της αναγκαιότητας.

Ελευθερία είναι το ακαριαίο χτύπημα στην αναγκαιότητα.

Ήταν ξεκάθαρο για εμένα τότε ότι οι παραπάνω θέσεις βρίσκονται στους  δύο αντίθετους πόλους της πραγματικότητας και ότι ο καθένας κάπως πρέπει να επιλέξει.

Σκέφτομαι τώρα, ότι δεν χρειάζεται (ακριβώς) να διαλέξεις μία από τα δύο αλλά οι δύο αυτές θέσεις συνυπάρχουν και δίνουν η μία θέση στην άλλη, σαν ένα ‘καυγά’ που διεξάγεται και ‘κερδισμένος’ ή ‘λιγότερο χαμένος’ θα βγεις εφόσον με ηρεμία κάνεις τις κινήσεις που πρέπει για να ξεμπλέξεις.

Τα σκεφτόμουν αυτά ένα βράδυ σκοτεινό όπως το σημερινό, που δεν βλέπεις τίποτα έξω και ας είναι η νύχτα με την πιο φωτεινή πανσέληνο που λένε. Μερικές φορές, ο συννεφιασμένος βραδινός καιρός της γηραιάς Αλβιόνας τα επισκιάζει όλα.

Ένα τέτοιο βράδυ, βγαίνοντας έξω στην αυλή του σπιτιού σου μπορείς να αφουγκραστείς το σκοτάδι, είσαι μόνος, ψυχή τριγύρω και είναι όμορφα όταν ησυχάσεις. Μετά από λίγο, όμως, μπορεί να θελήσεις να ακούσεις λίγη μουσική. Όμως τριγύρω δεν πρόκειται να βρεις κανένα τρελό πάρτυ, ούτε υπάρχει κανένα ηχείο που να παράγει τις δονήσεις που θα επιθυμούσες. Αποδέχεσαι την νύχτα. (ανοίγεις καμιά μπύρα και τέτοια…)

Ίσως τότε αντιλαμβάνεσαι σε κάποια φάση ότι το μόνο που υπάρχει για να δημιουργήσεις την μουσική που επιθυμείς είναι οι φωνητικές σου χορδές. Και ίσως τότε να σιγομουρμουρίσεις ένα σκοπό που σου έρχεται. Αυτή όμως η πράξη, όσο ‘αδύναμη’, όσο ‘μηδαμινή’ και ασήμαντη μπορείς να την θεωρήσεις - μέσα από την αποδοχή της προηγούμενης κατάστασης, σπάει την αναγκαιότητα της σιωπηλής νύχτας. Και αυτό γίνεται, δημιουργώντας την δική σου ‘πρωτόγονη’ μουσική, πρόσκαιρη, εφήμερη αλλά υπαρκτή, που φέρνει την αλλαγή μέσα στην σιωπή. Αυτό το σιγομουρμούρισμα θα μπορούσε να εξελιχθεί ή όχι - λίγη σημασία έχει, σκέψου όμως τους τσιγγάνους να μετακινούνται μέσα στην ερημιά χρόνια ολόκληρα και την τρομερές μουσικές που φτιάξανε από το πουθενά-. Αυτοί είναι οι καρποί του ‘ανοιχτού δρόμου’ που λέει και ο Whitman.

Μιλάμε για μία λεπτή γραμμή που διασχίζουμε. Αυτό είναι όλο. Μία λεπτή γραμμή ανάμεσα στην σιωπή και το μουρμουρητό, ανάμεσα στο μουρμουρητό και την μελωδία, στην μελωδία και το τραγούδι. Την διασχίζεις; Ή όχι; Τώρα; Αργότερα; Συχνά; Που και που; Συνέχεια;

Το συμπέρασμα είναι ένα: αποδοχή της αναγκαιότητας και σπάσιμο της αναγκαιότητας συνδέονται, ανοίγουν τον δρόμο. Δεν λέω κάτι καινούργιο.

Μην καθυστερείς τα ταξίδια σου.
Το νοιώθεις ότι εφόσον είναι τόσο σωστό, δεν υπάρχει κάτι που θα σε σταματήσει
Όσο ζεις και πράττεις, όσο πράττεις, ζεις.

Σάββατο, 22 Οκτωβρίου 2016

Επίλογος από "το βλέμμα του Οδυσσέα"

video

Όταν επιστρέψω, θα είναι με τα ρούχα ενός άλλου ανθρώπου,
με ενός άλλου ανθρώπου το όνομα.
Ο ερχομός μου θα είναι απρόσμενος.
Αν με κοιτάξεις δύσπιστα και πεις “δεν είσαι αυτός”, θα σου δείξω σημάδια και θα με πιστέψεις. Θα σου πω για την λεμονιά στον κήπο σου, το δροσερό παράθυρο που αφήνει να μπει το φεγγαρόφωτο. Και μετά σημάδια του σώματος, σημάδια της αγάπης.

Κι όταν θα σκαρφαλώνουμε τρέμοντας στο παλιό μας δωμάτιο, ανάμεσα στην μία αγκαλιά και στην επόμενη, αναμεταξύ των καλεσμάτων των εραστών θα σου μιλήσω για το ταξίδι. Όλο το βράδυ και μετά όλα τα βράδια που θα ακολουθήσουν. Ανάμεσα στην μία αγκαλιά και στην επόμενη, αναμεταξύ των καλεσμάτων των εραστών, όλη την περιπέτεια του ανθρώπου, την ιστορία που δεν τελειώνει ποτέ.

Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

Προδιαγεγραμμένη πορεία

Ωραία είναι η προδιαγεγραμμένη πορεία,
όταν ακολουθείς τις εικόνες της ζωής σου
Το ποια θες να είσαι σε δύο χρόνια,
Σε πέντε,
Σε δέκα.
Σταθμοί, λιμάνια και ενδιάμεσα
μία ευθεία γραμμή, χαραγμένη με ακονισμένο μολύβι
στων ωκεανών τον χάρτη.

Μα όταν αυτή η πορεία είναι σίγουρο ότι οδηγεί σε μία εναλλαγή
σύριζα-νδ, μνημόνια-αντιμνημόνια, προαπαιτούμενα
προαπαιτούμενα ποιανών, ταυτότητες-αντιταυτότητες
και οι αγώνες ψιλά γράμματα στα αζήτητα,
αν η αυτή η πορεία ήταν προδιαγεγραμμένη σε ένα κομμάτι χαρτί,
ποιός από εσάς δεν θα ήθελε να το σκίσει;
  
Μέχρι να πάψω να περιμένω,
Και εκεί που φοβάμαι να πηγαίνω,
Σε όλα αυτά που βρίσκονται βαθύτερα,

Ρίχνω άγκυρα..