Be like water

Kάτι κινείται...

Δεν είμαι στρατηγός

την γραμμή μου όμως ενωμένη θα κρατήσω

σαν τον ιστιοπλόο που γαντζώνεται

από του πανιού του το σκοινί

αναζητώντας την ορμή που κινεί

και το συμπέρασμα που βρίσκεται

στων καταληκτικών σταγόνων

την περαστική βροχή.

All the way

Aυτή την πρωτοχρονιά έφαγα - ουσιαστικά - μία βασιλόπιτα μόνος μου. Στα τελευταία κομμάτια βρήκα και το φλουρί. Και χάρηκα. Περίεργο να χαίρεσαι με κάτι εντελώς αναμενόμενο. Από την άλλη όταν τελειώνεις κάτι - και εφόσον υπάρχει κάτι που ψάχνεις – τότε θα το βρεις. Και είναι ωραίο να βρίσκεις πράγματα – γενικώς.  

O άλλος άνθρωπος

Τα παρακάτω ποιήματα-τραγούδια πιστεύω ότι έχουν ως κοινή θεματολογία την συνάντηση του ανθρώπου με κάτι που βρίσκεται μέσα του, που θα το ονομάσω 'ο άλλος άνθρωπος'.

Στο bluebird του Μπουκόφσκι, 'ο άλλος άνθρωπος' έχει την μορφή ενός γαλάζιου πουλιού που ο ποιητής το κρατάει μέσα του, κατά μία έννοια το κρύβει, επειδή ίσως του είναι τόσο πολύτιμο, το ποτίζει ουίσκι, το καταπιέζει... άλλα αργά το βράδυ το αφήνει να βγει και να τραγουδήσει λίγο εκφραστεί. Είναι σε ειρήνη, τελικά, ο ποιητής με το γαλαζοπούλι γιατί παρόλη την σπαρακτική ομορφιά του, είναι σε αρμονία μαζί του, δεν τον κάνει να κλαίει, δεν τον ωθεί σε μία (ας το πω έτσι) ανισόρροπη κατάσταση. Στο τέλος, όμως, σε ρωτάει: εσύ κλαίς; είναι σαν να σε ρωτάει: ποιός είσαι;

Ο τίγρης του Αποστολάκη, είναι μία άλλη έκφραση του 'άλλου ανθρώπου'. Ο τίγρης τον ωθεί να περάσει από τον ένα στόχο στον άλλο, παράλληλα να παραμείνει ασυμφιλίωτος με τον κόσμο πράγμα που παράγει μία βαθύτερη δημιουργία. Υπάρχει ένας 'διάλογος' μεταξύ του τίγρη και του δημιουργού, μία εναλλαγή φάσεων και συναισθημάτων. Και στο τέλος, η εντονότερη έκφραση του τίγρη, η επίθεση δημιουργεί μία εικόνα αμεσότητας, που σου απευθύνεται. Όπως σου απευθύνεται ο πίνακας Surprised! του Rousseau, όταν σε μαγνητίζει αυτός ο τίγρης, σύμφωνα με τον δημιουργό του είναι αυτός που κυνηγά εξερευνητές!

Τελικά ποιός είναι αυτός; Το ερώτημα διατυπώνεται όμορφα στο τραγούδι των χειμερινών κολυμβητών, που μελοποιεί τους στίχους του τσιγγάνου ποιητή Αμπούλ Χασάν ελ Νουρί. Ποιός είναι αυτός που σε διώχνει από κάθε τι οικείο, σε βάζει όλο και πιο βαθιά στο ξένο, στην περιπλάνηση, στον δρόμο; Εδώ κολλάει ο στίχος του Ρεμπώ που λέει "όταν πινάς και διψάς, υπάρχει κάποιος που σε διώχνει".

Aυτός, 'ο άλλος άνθρωπος', θεός ή δαίμονας, το καθενός είναι ξεχωριστό εντελώς 'πρόσωπο' προς ανακάλυψη. Κάτι που, εμένα που δίνει την αίσθηση ότι ο Miroslav Τιchy το έχει πλησιάσει φωτογραφίζοντας, όπως λέει: "χωρίς να σκέφτεται τίποτα, και πέρνοντας όλη αυτή την διαδικασία σαν παιχνίδι". (13:00)

Επίλογος από "το βλέμμα του Οδυσσέα"

Όταν επιστρέψω, θα είναι με τα ρούχα ενός άλλου ανθρώπου,

με ενός άλλου ανθρώπου το όνομα.

Ο ερχομός μου θα είναι απρόσμενος.

Αν με κοιτάξεις δύσπιστα και πεις “δεν είσαι αυτός”, θα σου δείξω σημάδια και θα με πιστέψεις. Θα σου πω για την λεμονιά στον κήπο σου, το δροσερό παράθυρο που αφήνει να μπει το φεγγαρόφωτο. Και μετά σημάδια του σώματος, σημάδια της αγάπης.

Κι όταν θα σκαρφαλώνουμε τρέμοντας στο παλιό μας δωμάτιο, ανάμεσα στην μία αγκαλιά και στην επόμενη, αναμεταξύ των καλεσμάτων των εραστών θα σου μιλήσω για το ταξίδι. Όλο το βράδυ και μετά όλα τα βράδια που θα ακολουθήσουν. Ανάμεσα στην μία αγκαλιά και στην επόμενη, αναμεταξύ των καλεσμάτων των εραστών, όλη την περιπέτεια του ανθρώπου, την ιστορία που δεν τελειώνει ποτέ.

Black friday

Χτες, γυρνώντας από την δουλειά είχε την περισσότερη κίνηση από ότι ποτέ άλλοτε. Παραξενεύτικα. Σε κάποια φάση, ένα αυτοκίνητο ξεπήδησε μέσα από ένα μικρό δρομάκι, χώθηκε μέσα στην μέση του δρόμου και παρα λίγο να γίνει χαμός! Μία κοπέλα στο αυτοκίνητό της είχε παγώσει, κάτι τυπάδες μαύροι κάνανε πως θα βγουν από το αμάξι τους για να δείρουν έναν λευκό που μόλις τους είδε να απομακρύνονται μάρσαρε για να τους προλάβει...

Οι μαθητές στο σχολείο μου λέγανε

"Κύριε, δεν το ξέρετε ότι σήμερα είναι Black friday?"
"Σήμερα να πάρετε την μηχανή που θέλετε, θα έχει πενήντα τις εκατό έκπτωση!"

Μιλώντας με τους συναδέλφους κατάλαβα ότι πολλοί έχουν κάνει τέτοιου είδους αγορές σήμερα. Κάποιοι υποψιασμένοι διέκριναν πίσω από αυτή την ιστορία "αμερικανόφερτα διαφημιστικά τρικ" στα οποία οι μαγαζάτορες τριπλασιάζουν τους τιμές και την συγκεκριμένη μέρα γίνονται υποτίθεται εκπτώσεις.

Και ιδού τα αποτελέσματα:








O πολιτισμός της δημοκρατίας ξεγυμνώνεται όταν τα επεισόδια μεταξύ των "θυμάτων" του καπιταλισμού ξεφεύγουν από τον έλεγχο της αστυνομίας.

Διαβάζοντας το "Leaves of grass" του Walt Whitman

Διαβάζοντας το "Leaves of grass" του Walt Whitman νοιώθω σαν το δρομέα που του κόβεται η ανάσα και κάθεται να ξαποστάσει για να θαυμάσει το τοπίο. Δεν ξέρω ποιος μπορεί να διαβάσει αυτό το ποιήμα με την μία. Ποιός μπορεί να αναπνεύσει έναν άνεμο και να μην σκάσει από την πίεση ότι δεν μπορεί να είναι άνεμος;

Ζηλεύω και ταυτόχρονα με κάνει να αισθάνομαι ξεχωριστός. Βλέπω τον εαυτό μου σε αυτό το γραπτό σαν πέντε κομμάτια πάζλ που χρωματίζονται στο φόντο του μεγάλου συνόλου αυτού που μου δίνει αυτό που διαβάζω. Είναι πέντε κομμάτια διάσπαρτα εδώ και εκεί.

(γράφει στο 17 του ποιήματος ο Walt σε δική μου μετάφραση)

«Αν δεν είναι τόσο δικά σου όσο είναι και δικά μου, δεν είναι τίποτα ή κοντά στο τίποτα. Αν δεν είναι ο γρίφος και το λύσιμο του γρίφου δεν είναι τίποτα. Αν δεν είναι κοντινά όσο είναι μακρινά δεν είναι τίποτα. Αυτό είναι τα χορτάρι που φυτρώνει όπου βρίσκεται γη και νερό. Αυτός ο κοινός αέρας που περιλούει την υδρόγειο.»

Μεγάλο πράγμα η αποδοχή της πολυπλοκότητας. Η ανθρώπινη συνείδηση είναι η φωνή που βγαίνει μέσα από την σιγή και η έμπνευση η οπτική γωνία από μία ψηλότερη πεδιάδα. Εκεί που δεν το καταλαβαίνεις ξαφνικά βρίσκεσαι ψηλότερα. Σκέφτεσαι, ερωτεύεσαι, συνειδητοποιείς, αισθάνεσαι, ζεις. Αλλά μετά ξεχνάς. Μεγάλη τέχνη και αυτό το σκαμπανέβασμα και να το ισορροπείς… και να θυμάσαι.  Αν με ρωτάς εμένα, έχω να πω ότι το θέμα δεν είναι να μόνο περπατάς ανάλαφρα, αλλά να ισορροπείς ελαφριά σε χαμηλό πολεμικό βήμα.

Προσπαθώ τώρα να γράψω δύο πράγματα παραπάνω για μένα αλλά δεν μου βγαίνει. Αυτή την στιγμή δύναμη και αδυναμία μου φαίνονται πολύ παρόμοια πράγματα και δυσκολεύομαι να το εκφράσω.

Το ποιήμα αυτό το οποίο διαβάζω τώρα στα 34 χρόνια ζωής μου είναι η επιβεβαίωση ότι ο κόσμος είναι πολύ μεγαλύτερος. Το μήνυμα υπάρχει, και έρχεται από 150 και βάλε χρόνια πριν.

Άρα;

Ο χρόνος είναι με το μέρος μας.

Σκέφτηκα, τα λόγια ενός φίλου (ή μπορεί να είναι μία δικιά μου σκέψη που την θυμάμαι σαν λόγια ενός φίλου) - τότε που ζούσαμε την εποχή της Γένοβας και του 2003 και περίμένα(με) μία μεγάλη πορεία για να γίνει Ο χαμός.

Τι θα έκανες αν πήγαινες στο κάλεσμα μίας Μεγάλης Διαδήλωσης και δεν ερχόταν κανείς; Η δικία μου απάντηση παραμένει η ίδια: Θα έγραφα το εργαλείο και θα το μοίραζα σε μερικούς φίλους και περαστικούς.

Η δικιά σου;

The Old Man and the Sea

με αφορμή την καταδίκη του Τάσου Θεοφίλου

No justice no peace (χτες στο Λονδίνο)

Η οικογένεια του δολοφονημένου  29χρονου Μark Duggan αντιδρά στην απόφαση του δικαστηρίου να αθωώσει τους δολοφόνους αστυνομικούς. Συγκέντρωση 500 ανθρώπων έξω από το αστυνομικό τμήμα του Τottenham. To BBC σχολιάζει ότι "υπήρχε αληθινή οργή στους συγκεντρωμένους".

6η Δεκέμβρη

 

http://katalipsiasoee.blogspot.gr/2008/12/blog-post_6523.html

Eίπε ο Έρμαν Έσσε:

Δεν επιτρέπεται να μας ενδιαφέρει να κρατήσουμε ή να αντιγράψουμε τα περασμένα, αλλά έχοντας την ικανότητα της μεταβολής να βιώνουμε το καινούργιο και να είμαστε παρόντες με όλες μας τις δυνάμεις. Κατά τούτο η θλίψη με την έννοια της προσκόλλησης στην απώλεια δεν είναι καλή και δεν αποτελεί το νόημα της πραγματικής ζωής.

 __________________

Mε κάθε απαραίτητο μέσω / Βy any means necessary 
(για τον θάνατο του Nelson Mandela)

Ο εσωτερικός εχθρός της Margaret Thatcher

Aγγλία 1984,
δείτε το βιντεάκι από την μάχη του Οrgreave
όπου 5000 ανθρακορύχοι βρίσκονται αντιμέτωποι με 7000 πάνοπλους αστυνομικούς.

Στο τέλος λέει η Θάτσερ: Αυτή είναι δουλειά εξτρεμιστών. Είναι ο εσωτερικός εχθρός.

Απρίλης 2013
Σε πολλές πόλεις Aγγλίας, Σκωτίας και όχι μόνο, ο θάνατος της Θάτσερ συνοδεύεται με γιορτές δρόμου!

Στο Bristol και στο Brixton γίνονται μερικές συλλήψεις από την αστυνομία.

Nεα εισβολη των ΜΑΤ στην Ιερισσο

Πεμπτη 7/3/2013

Να πούμε Aλληλεγγύη στις Καταλήψεις... αλλά ποιοί είμαστε εμείς;

Από το Συνεργείο - Υπόγειες Παραγωγές, Οκτώβριος 2012, Θεσσαλονίκη
ypogeiosynergeio@gmail.com

...

Ας αποσαφηνίσουμε ποιοί είμαστε εμείς γιατί μέχρι και αυτό έχουμε ξεχάσει με όσα γίνονται!

Είμαστε εμείς που πάντα πιστεύαμε στην δύναμη της τάξης μας να καθορίζει τις εξελίξεις στους αγώνες, στη ζωή, στο Κράτος, σε μια ταξική κοινωνία συγκρούσεων, σε μια ιστορία που είναι η ιστορία της πάλης των τάξεων.

Είμαστε εμείς που επιδιώκαμε να χτίζουμε ταξικές οργανώσεις, οργανώσεις των εκμεταλλευομένων (επιτροπες/πρωτοβουλίες/συνελεύσεις στη γειτονιά, στο χώρο δουλειάς) που συνάμα «κάνουν πολιτική».  Απορρίψαμε τα δεκάδες  (ξέχωρα και μικρά) κόμματα, τα κομματίδια, τις πολιτικές ομάδες και πολιτικές καταλήψεις που σε κλειστές θύρες παράγουν προγράμματα, γραμμές, προτάσεις, και μετά πηγαίνουν στους κοινωνικούς χώρους (συνδικάτα, γειτονιές, πλατείες, αμφιθέατρα) για να τα «περάσουν». Εμείς θέλαμε να είμαστε οργανικά δεμένοι με τον κοινωνικό χώρο, να βιώνουμε ό,τι βιώνει (όσο γίνεται αυτό) για να χαράξουμε μια πιο ασφαλή πρόταση/γραμμή μαζί με τον συνάδελφο, τον γείτονα, τον συμπολίτη στις πλατείες.

Είμαστε εμείς λοιπόν που εμπνεόμαστε από ταξικές οργανώσεις όπως  π.χ. οι Wobblies, όπου το πολιτικό και το οικονομικό-κοινωνικό δεν βρίσκονται σε μια διαστημική απόσταση μεταξύ τους (για να χωρίζονται αφενός σε κόμματα που κάνουν πολιτική και αφετέρου σε συνδικάτα που κάνουν μόνο οικονομικό αγώνα) αλλά δένονται οργανικά και αρμονικά.

Είμαστε εμείς που θέλουμε τον εργαζόμενο, τον συνάδελφο μας, να γίνει και διαννοούμενος, που σκέφτεται και χαράσσει πολιτική διότι δεν θέλουμε να αφήσουμε στο κάθε κόμμα τη συλλογική διανόηση, ή για την ακρίβεια, δεν θέλουμε να κάνουμε τη συλλογική διανόηση, τη συλλογική πολιτική σκέψη, ζήτημα ενός κόμματος χωρίς οργανική σχέση με την τάξη (και ας γνωρίζουμε πολύ καλά, από «μέσα» το γνωρίζουμε, ότι δεν είναι η τάξη μας καθόλου ενιαία, δεν είναι όλα τα κομμάτια της τάξης μας το ίδιο χειραφετημένα και μπολιασμένα με συνδικαλιστικές/ταξικές/σοσιαλιστικές ιδέες και πρακτικές, υπάρχουν πολλά, διαφορετικά υλικά και ιδεολογικά επίπεδα, άλλος π.χ. ο εργάτης της ΔΕΗ, άλλος του ΣΥ.ΦΑ., υπάρχει αυτό που είπαν οι ιταλοί αυτόνομοι μαρξιστές ταξική σύνθεση).

Είμαστε ακόμα εμείς που διαπιστώσαμε ότι η ταξική συνείδηση δεν μπορεί απλά να «φυτευτεί» από τους σοσιαλιστές-κομμουνιστές διανοούμενους ή πρωτοπόρους εργάτες αλλά πρέπει να παραχθεί μέσα από την ίδια την εμπειρία του αγώνα, από τα προβλήματα και τους αγώνες των συναδέλφων εργαζομένων, από την ίδια την ταξική σύγκρουση όπου σχηματοποιούνται οι ταξικές σχέσεις, από το «σχολείο της ταξικής πάλης» που λέγανε και παλιά. Γι’ αυτό όλα αυτά τα χρόνια προωθούσαμε τους αγώνες και δεν βαπτιζόμασταν αριστεροί ή αναρχικοί, δεν είχαμε έγνοια γι’ αυτό, για την καθαρή πολιτική ταυτότητα.

Είμαστε εμείς που βλέπουμε την πραγματική κοινωνική αλλάγη, την επανάσταση, ως μια διαδικασία-θύελλα που σπάει την ανάθεση, που σπάνε τελικά οι (υλικοί) διαχωρισμοί της εκμετάλλευσης και της αλλοτροίωσης, σπάνε οι ταξικές θέσεις του εργοδότη/διευθυντή/εκμεταλλευτή και του εργάτη/εκτελεστικού οργάνου/εκμεταλλευόμενου, του γραφειοκράτη/διαννοούμενου του Κράτους και του εργάτη του Κράτους (βλέπε «υπαρκτό σοσιαλισμό»), του παραγωγού και του καταναλωτή, του πολίτη και του βουλευτή/λαϊκού επίτροπου κτλ.

Γι’ αυτό είμαστε εμείς που βλέποντας την στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ (αλλά και του ΚΚΕ) να ρίχνει το βάρος στο πως θα πάρει και θα διαχειριστεί την Κυβέρνηση και το Κράτος, ανησυχούμε, γιατί γνωρίζουμε ότι το Κράτος και η Δημοκρατία δεν είναι ένα εργαλείο που άλλοτε το χρησιμοποιούν περισσότερο οι αστοί και άλλοτε οι εργάτες, ξέρουμε ότι το Κράτος είναι η (διαχωρισμένη και αλλοτροιωτική) οργάνωση μιας ταξικής κοινωνίας, μιας κοινωνίας που περιέχει τάξεις που συγκρούονται, ένα σύνολο θεσμών που δεν μπορεί έτσι απλά να λειτουργήσει προς οφελος της μίας ή της άλλης τάξης αλλά «ρυθμίζεται» από τους συσχετισμούς μεταξύ των τάξεων.

Είμαστε εμείς σύντροφοι που (για να πιάσουμε και την έλλειψη στρατηγικής) πήραμε αποστάσεις από τον «παιδικό» ακτιβισμό των περισσότερων αναρχικών, την χαοτική σκέψη των δεκάδων πολιτικών ομάδων/στεκιών/καταλήψεων,  υπάρχει έλλειψη σοβαρής ανάλυσης (για τον καπιταλισμό, το Κράτος, τις τάξεις, το κόμμα και το συνδικάτο, τις μορφές πάλης, τη χρήση βίας κτλ.), πήραμε αποστάσεις από την έλλειψη ανάλυσης της συγκυρίας και χάραξης στρατηγικής μέσα σ’ αυτήν.

...

Ένα μικρό απόσπασμα από κείμενο με τίτλο "η δική μας στρατηγική στη συγκυρία…".

H προσευχή του Ταρκόφσκι

Αφιερωμένο στον βα.αλ

από την ταινία Stalker

Let everything that’s been planned come true. Let them believe. And let them have a laugh at their passions. Because what they call passion actually is not some emotional energy, but just the friction between their souls and the outside world. And most important, let them believe in themselves. Let them be helpless like children, because weakness is a great thing, and strength is nothing. When a man is just born, he is weak and flexible. When he dies, he is hard and insensitive. When a tree is growing, it’s tender and pliant. But when it’s dry and hard, it dies. Hardness and strength are death’s companions. Pliancy and weakness are expressions of the freshness of being. Because what has hardened will never win

Άφησε όσα έχουν σχεδιαστεί να πραγματοποιηθούν. Άσε τους να πιστέψουν. Και άσε τους να γελάσουν με τα πάθη τους. Γιατί αυτό που αποκαλούν πάθος δεν είναι μία συναισθηματική ενέργεια παρά μόνο το σημείο τριβής μεταξύ της ψυχής τους και του εξωτερικού κόσμου. Και το πιο σημαντικό, άσε τους να πιστέψουν στον εαυτό τους. Άσε τους αβοήθητους σαν τα παιδιά, γιατί η αδυναμία είναι μεγάλο πράγμα και η δύναμη είναι τίποτα. Όταν ένας άνθρωπος γεννιέται είναι αδύναμος και ευλύγιστος. Όταν πεθαίνει είναι σκληρός και αναίσθητος. Όταν ένα δέντρο μεγαλώνει είναι τρυφερό και εύκαμπτο. Αλλά όταν είναι ξερό και σκληρό πεθαίνει. Η σκληρότητα και η δύναμη είναι η σύντροφοι του θανάτου. Η ευκαμψία και η αδυναμία είναι εκφράσεις της φρεσκάδας της ύπαρξης. Γιατί αυτό που σκλήρυνε πότε δεν θα νικήσει.

Ανταπόκριση από Σκόπια

Βρέθηκα το Σάββατο που μας πέρασε στην πόλη τον Σκοπίων όπου την τελευταία βδομάδα έχει δημιουργηθεί ένα κίνημα διαμαρτυρίας σχετικά με την δολοφονία ένος νέου αγοριού από αστυνομικό Περίπου όπως τα είδα και όσο μπόρεσα να καταλάβω: Περίπου εφτακόσια άτομα, διαδηλώνουν πίσω από μία μαύρη σημαία, άλλες σημαίες γενικά δεν παίζουν. Καλούν κάθε μέρα σε πορεία. Eπαναλαμβάνουν το σύνθημα oύμπιτσι, ούμπιτσι (δολοφονοι). Κλείνουν δρόμους κάνοντας καθιστικές διαμαρτυρίες. Στους ήχους των σειρήνων αποδοκιμασίες. Στην πορεία μέσα, έξω, γύρω γύρω η παρουσία της αστυνομίας είναι αισθητή, σφυρίζουν αδιάφορα αλλά φαίνονται,Στην θέα των αστυνομικών που τους κλείνουν το δρόμο προς την κατοικία του πρωθυπουργού Γκρουέφσκι, αποδοκιμάζουν, σηκώνουν τα χέρια ψηλά ως σύμβολο μη-βίας και στέκονται για κάποια ώρα εκεί। Μία συγκέντρωση κόσμου που (μου)φαίνεται ότι σαν να πηγαίνουν να περάσουν δεν κάνει κάτι। Οι ομιλίες που γίνονται από μία ντουντούκα έχουν ένταση και δείχνουν ένα ηθικό πλεονέκτημα। Οι διαδηλωτές φεύγουν και ανανεώνουν το ραντεβού για την επόμενη μέρα। Επιστρέφουν στο κέντρο της πόλης και συνεχίζουν να διαδηλώνουν στο ίδιο στυλ μέχρι το βράδυ। Νέος κόσμος γενικά, κάτω των 30। Στις πρώτες πορείες, λένε,είχε πολύπερισσότερο κόσμο। Στις συνελεύσεις τους, όπως έμαθα από άλλους, παίζουν όλες οι απόψεις μαζί: άλλοι ζητάνε να γραφτεί ένα ψήφισμα διαμαρτυρίας, άλλοι θέλουν να το τραβήξουν λίγο πιο πολύ, άλλοι περισσότερο αλλά όχι υπερβολικά, ίσως έχει παίξει και μία φάση εσωτερικού ελέγχου τις πρώτες μέρες। Άλλα ήθη και έθιμα θα μπορούσε να πει κανείς। Άλλες επιλογές επίσης। Γενικά, όμως, μία γνώριμη κατάσταση και για εμένα που δεν το περίμενα μου φάνηκε ελπιδοφόρα।

Η πηγή της ελπίδας μου

Πολλές φορές σε κάθε βήμα που κάνεις αντανακλούνται τα είδωλα των αναμνήσεών σου.

Άλλες πάλι, όταν ολοκληρώνεις την προσπάθεια της πτήσης σου παρόμοια μοιάζει η θέση της αρχής.

Όμως είναι;

Επανάληψη; Deza vu; Είναι σπειροειδής ή γραμμική η πορεία των πραγμάτων;

Πάντως σίγουρα υπάρχει κάτι γνώριμο.

Η αγωνία

Να προλάβω να πω

Να προλάβω πριν με προλάβουν

(Ποιοι; Ποιός; φόβε μου;)

Όσον αφορά εσένα που με διαβάζεις

Χωρίς να σε γνωρίζω θέλω να πω ότι νομίζω ότι λίγο καταλαβαίνω

Πώς είναι να περπατάς πάνω κάτω στο ίδιο δωμάτιο

Πάνω κάτω στην ίδια αυλή

Να ξεκινάς, να τσακίζεσαι και να ξαναπροσπαθείς, φίλε Ιωνάθαν

«στο χαμό γεννηθήκαμε στον χαμό θα φύγουμε», μου είπες και τότε σε αναγνώρισα.

Όσον αφορά εσένα που με διαβάζεις

Το κενό μου είναι γκριμάτσα μίας φιλικής απορίας

Μίας ανάλαφρης σιγουριάς

Για τον κοινό αγώνα που σχηματίζεται

Κύκλος είναι το μηδέν και ακολουθεί το ένα

Λεξιλόγιο μίας γλώσσας των κενών που προσπαθεί να ακουστεί

Προσπάθεια στην οποία επικαλείται την παρουσία σου

Τουλάχιστον για όσο χρόνο χρειάζεται η ανάκληση, η επαναθεμελίωση και παρουσίαση

της μικρής μου

πηγή της ελπίδας.

Άνθρωπος

Αφρική και οι νέες περιφράξεις

Πριν λίγες μέρες, είδα στις ειδήσεις ένα θέμα για την καθιέρωσης του συστήματος δημόσιας υγείας στις ΗΠΑ. Τι γίνετε; Επιστροφή στο κράτος πρόνοιας; 100 χρόνια, έλεγε ο Ομπάμα, προσπαθούμε για αυτό το πράγμα και επιτέλους τα καταφέραμε! Το επόμενο πλάνο ήταν μία γυναίκα που έλεγε ότι όλο αυτό δεν είναι νίκη των πολιτικών αλλά νίκη των δικών "μας" αγώνων που εισακούστηκαν. H πρoτεραιότητα λοιπόν, θα έλεγε κανείς, δίνετε στους κοινωνικούς αγώνες. Ως αντίλογος μου ήρθε στο μυαλό το παρακάτω βιντεάκι,(από το 23,00 λεπτό μέχρι το 30,24), που μέσα από μία αποικιοκρατική ανάλυση μιλάει για την ιστορία που στήνουν ΗΠΑ και ΕΕ για την εκμετάλλευση του πετρελαίου και των φυσικών πόρων της Αφρικής. Ενδιαφέρον έχει η εισαγωγή του ορου landgrabbing!

Lina Dokuzović: Capital’s Limits and its New Frontiers: the Knowledge Economy and the Energy Crisis from staskle_RE on Vimeo.

Επίσης δείτε ένα ενδιαφέρον κείμενο από την Federici με τίτλο "Η κρίση χρέους, η Αφρική και οι νέες περιφράξεις" μετεφρασμένο στο περιοδικό Σαράγιεβο:

http://www.sarajevomag.gr/entipa/teuhos_14/i14_p10_federici.html

Φαντασίωση σε western ρεμπέτικο

Να κάτι που είναι νομίζω ότι πρέπει για μία ρεμπέτικη κομπανία όπως η γκρούπα. Kάτι με φαντασία, παρόν, παρελθόν και μέλλον. Πόσο πολύ θα ήθελα να βρεθώ με τους φίλους μου παίζοντας αυτό το κομμάτι! Ευχαριστώ την Δημητρούλα και τον James για την καταπληκτική αφιέρωση των Ukulele Orchestra.

Γκρίζο