πέρασμα

Το "πέρασμα" είναι ένα έντυπο που συμπυκνώνει την εμπειρία του "ταξιδιού" των τελευταίων 10 περίπου χρόνων.

H λέξη πέρασμα επιλέχθηκε ως τίτλος γιατί εκφράζει την διαδικασία μετάβασης προς ένα προορισμό, κι έτσι αντιτίθεται στις διορίες και τα όρια από όπου κι αν τίθενται.

Αν θέλεις να το αποκτήσεις στείλε την ταχυδρομική σου διεύθυνση στο dromoi@riseup.net

Ευχαριστώ

"Για αυτό μάθε το ότι ο πυροσβέστης είναι και ο καλύτερος πυροαναφτής, γιατί χαράσσοντας φλόγινες τομές δαμάζει της πυρκαγιάς τα περιθώρια. 

Δημιουργεί την καμένη γη.

Ποιος είπε ότι η καμένη γη είναι άδεια από ζωή; Απουσία ερεθισμάτων η καμένη γη συνιστά το καλύτερο μέσο επικοινωνίας ενδόμυχων συλλογισμών. Είναι σπάνια αυτή η ησυχία όπως όταν βλέπεις ένα πλοίο που αναχωρεί και σκέφτεσαι

Γίνεται η θάλασσα να αποτελεί εμπόδιο;

Κοιτώντας κατάματα τον φίλιο επιβάτη γίνεσαι εσύ ο ταξιδιώτης και αυτός ανακαλύπτει την καινούργια του πατρίδα. "

Αυτή είναι η τελευταία ανάρτηση.
Χαιρετώ : )

Be like water

Εικονογράφηση με θέμα: Το ρίγος το ενδότερο

Διεύθυνση: σαλαμίνος 37-39, κεραμεικός

Εσύ τι πραγματικά φοβάσαι;

Είμαστε αυτό που κάνουμε για να αλλάξουμε αυτό που είμαστε

In the groove

The point of all depends, he said,
on just what is your point of view.
From a window looking in
or from a chair positioned
on the far side of the room?

Or from above (while standing
on the top of a ladder, e.g.),
or from over the shoulder
of one whose fingers are on the move,
tapping out a lively tune,

the one whose fingerrs are occupied
assembling the instructions,
a 'how to make' for the thing
that has never been before,
for the thing that is brand new,

the tune that's never been played,
for the window you encounter
with an irresistible view?
Or, close ir, from behind the eyes
of him or her whose point ti is

that steadily moves accross the field
and leaves a line, leaves a groove,
leaves a puzzling trail of clues?
The point is, he said, as he walked
casually along in well worn shoes
,
the point is to find a way through
to change all the moves
change the 'what' and the 'who'
whose which you now consider,
whose where you are going through

until you change the me and the you,
and we, 'the lonely few',
'the good and the true',
explorers with lamps who steadily work
their way down through the gloom,

who carefully play out a thread
they then proceed to lose,
are struck near dumb on arrival,
asking, "What country is...?",
"Where are..." and "Who...?"

Kάτι κινείται...

Δεν είμαι στρατηγός

την γραμμή μου όμως ενωμένη θα κρατήσω

σαν τον ιστιοπλόο που γαντζώνεται

από του πανιού του το σκοινί

αναζητώντας την ορμή που κινεί

και το συμπέρασμα που βρίσκεται

στων καταληκτικών σταγόνων

την περαστική βροχή.

Όταν κάτι τελειώνει

Όταν κάτι τελειώνει

το καταλαβαίνεις

 γιατί κάτι άλλο εμφανίζεται για να πάρει την θέση του,

κι ας πούμε ότι είναι λογικό 

ο καθένας να είναι εγωιστής

έναν καιρό

και το δώρο που προδοτικά κράτησες για δικό σου

γίνεται 

χαλάκι της πόρτα,

το αγαπημένο σου ποιήμα

γίνεται σαν το χαλάκι της πόρτας

και κάθε γράμμα, κάθε σημείο στίξης του 

αντικαθίσταται από ένα άλλο

σκουπίζεις πάνω του τα πόδια σου με σεβασμό

και το βλέπεις 

το "σ'αγαπώ" 

να γράφεται 

με νέα γραμματική 

και νοιώθεις

την δύναμη

που σε ελκύει στο κέντρο σου 

να είναι 

η ίδια.

Kινηματογραφία 13-28 Οκτώβρη, Θέατρο Εμπρός

Δύο λόγια για την ουρανογραφία[1]…

Αν κάποια που δεν είναι εξοικειωμένη με τους αστερισμούς, επιχειρήσει να δει και να ξεχωρίσει τα αστέρια, μπορεί να μπερδευτεί και να αποφασίσει να μην ασχοληθεί παραπάνω. Ίσως να τα θεωρήσει ως κάτι δεδομένο και να περιοριστεί στο να παρατηρήσει ότι έχει αστέρια απόψε ή να χαωθεί από τον τεράστιο αριθμό και την ποικιλία των χρωμάτων τους και να παραιτηθεί από την προσπάθεια.

Ένα από τα πρώτα πράγματα που μαθαίνει κανείς για τα άστρα είναι ότι το φως που φτάνει στα μάτια μας έχει ταξιδέψει εκατομμύρια χρόνια από την στιγμή της εκπομπής του. Συχνά, αυτό το γεγονός όπως και τα τεράστια χρονικά διαστήματα που χρειάζονται για τις μεταβολές του σύμπαντος και τα μεγέθη των ουράνιων σωμάτων, δημιουργεί ένα αίσθημα φόβου και δέους απέναντι στο ασύλληπτο σε σύγκριση με την ανθρώπινη αντιληπτική ικανότητα.

Εκατοντάδες χρόνια πριν και σε διάφορα μέρη του κόσμου, άνθρωποι δημιούργησαν χάρτες του ουρανού ώστε να απλοποιήσουν και να συστηματοποίησαν την παρατήρησή τους. Χρησιμοποιώντας τέτοιους χάρτες και κοιτώντας με διορατικότητα, μπόρεσαν να αναγνωρίσουν κοινά χαρακτηριστικα των ουράνιων σωμάτων όπως τις τροχιές που τα συνδέουν, διαφορετικά χρώματα, βαθμούς λαμπρότητας, καθώς και να διακρίνουν τις διάφορες φάσεις της ζωής τους, για παράδειγμα τα άστρικά νεφελώματα όπου σχηματίζονται καινούργια αστέρια και, φυσικά, αυτά που πεθαίνουν και πέφτουν εντυπωσιακά. Ο φόβος απέναντι στο απρόσιτο δίνει τότε την θέση του σε μία αρμονική διάθεση, γιατί αντιλαμβάνεται κανείς ότι ο έναστρος ουρανός όσο τεράστιος κι αν φαντάζει. δεν είναι καθόλου ανεξήγητος και ανοικείος. Αντίθετα, αποτελεί ένα θέατρο αέναης δημιουργίας αφού συνεχώς γεννιούνται καινούργια αστέρια ενώ άλλα πεθαίνουν, σε μία διαδικασία όπου το τέλος και η αρχή δεν έχουν γραμμική σχέση αλλά το πρώτο δίνει θέση στην δεύτερη και αντίστροφα.

… και από την ουρανογραφία στην κινηματογραφία.

Η έκθεση αυτή αποτελεί ένα εγχείρημα δημιουργίας μιας φωτογραφικής χαρτογράφησης συλλογικοτήτων και δομών του κοινωνικού ανταγωνιστικού κινήματος του ελλαδικού χώρου. Η ιδέα προέκυψε από την περιέργεια για την διερεύνηση αξιών όπως η αυτοργάνωση και η αλληλεγγύη και την επιθυμία γνωριμίας με ανθρώπους και σχετικές συλλογικότητες. Η φωτογραφία ήταν το όχημα για ένα τέτοιο ταξίδι.

Σε αντίθεση με οποιαδήποτε διάθεση νοσταλγίας μπορεί να δημιουργεί η  παρουσίαση των εικόνων που προέκυψαν, έχει σημασία να υπογραμμιστεί ότι το κίνημα δεν είναι κάτι το στατικό αλλά ένας πλούτος από ανθρώπινες αλληλεπιδράσεις που εξελίσσονται με ζωντανό τρόπο και περνούν μέσα από μία ποικιλία σταδίων. Όπως όλα τα πράγματα στον ουρανό, έτσι και οι αγώνες, οι συλλογικότητες και καταστάσεις δεν διαρκούν για πάντα, συνεχώς όμως εκεί που κάτι τελειώνει κάτι καινούργιο ξεπηδά. Για αυτό, τώρα αλλά και στο μέλλον, ας δώσει η νοσταλγία την θέση σε μία ενεργητική ενατένιση και συλλογισμό για το παρελθόν, παρόν και μέλλον μας: αυτό της συλλογικής δράσης ενάντια στο υπάρχον κοινωνικό σύστημα με μέσα την οριζόντια κοινωνική οργάνωση και την άμεση δράση και με πρόταγμα την βίωση της ελευθερίας και του κομμουνισμού «εδώ και τώρα».

---

[1] Η περιγραφή της θέσης των αστερισμών με τη μέθοδο της γραμμοδαισίας

Tι σημαίνει να προχωράς μπροστά;

Προχωρώντας μπροστά

ο ναυτικός δεν αποφεύγει τις φουρτούνες, την Σκύλλα και την Χάρυβδη, τις σειρήνες που θα συναντήσει,

ο αεροπόρος δεν επικεντρώνεται στα όποια κενά αέρος ή τις καταιγίδες,

ο οδοιπόρος δεν κάθεται να κολλήσει για την παγανιά που πιθανόν έχει στηθεί,

ο κολυμβητής δεν ανοίγει τα μάτια στον βυθό ούτε νοιάζεται για το μέγεθος των κυμάτων.

Το να προχωράς μπροστά σημαίνει να έχεις την επίγνωση της κατεύθυνσης που διχοτομεί τον ορίζοντα, διαπερνά τα εμπόδια, τους στόχους, τις φιλοδοξίες,

συναντά τις διαθέσεις των ανθρώπων, τα συν και τα πλήν, όλα δεκτά, και τα αποχαιρετά, όταν διακρίνεις την κατεύθυνση του δρόμου του και θυμάσαι,

να τον απολαμβάνεις.

Ιδού τα βιβλιαράκια μου

Αυτές είναι μερικές εικόνες από τα βιβλιαράκια που φτιάχνω και μοιράζω σε φίλους. Το ωραίο είναι ότι η ατσούμπαλη ζωφραφική μου και, γενικότερα, η διαδικασία της δημιουργίας μίας εικόνας, δίνει χώρο στον οποία μπορεί να τοποθετηθεί η γραφή. Και το αντίστροφο, κάθε λέξη μπορεί να βρει την θέση της σε μία εικόνα, η οποία δημιουργείται για να περιέχει κάτι. Υπάρχει μία διαλεκτική σχέση σε αυτό το παιχνίδι που εκφράζει μία πρόθεση για συλλογισμό. Το χαρτί που χρησιμοποιώ είναι τα κενά φύλλα από ένα παλιό μπλόκ που είχα όταν έκανα κάτι εργαστήρια βιολογίας στο πανεπιστήμιο. Σκεπτόμενος πάνω στην ιδέα ότι οτιδήποτε καινούργιο είναι καλό να πατάει σε κάτι που ανήκει στο παρελθόν, ανακάλυψα αυτό το αντικείμενο και θα ευχαριστηθώ όταν και η τελευταία του σελίδα έχει δεθεί με αυτό τον σπάγκο και έχει βρει την θέση της στο ταχυδρομείο.

Το βροχερό παράθυρο

Kαθρέφτης του Έλιοτ

Γειά χαρά,

Το παρακάτω απόσπασμα του ποιήματος του Έλιοτ με τίτλο Four Quartets με έκανε να αισθανθώ ένα καθρέφτη μπροστά μου. Ωραίοι είναι οι καθρέφτες, κυρίως για να ξεγελάς τα εμπόδια και να πηγαίνεις εκεί που εκ πρώτης όψεως φαίνεται ακατόρθωτο να πας:

“You say I am repeating
Something I have said before. I shall say it again.
Shall I say it agian? In order to arrive there,
To arrive where you are, to get from where you are not,
You must go by a way wherein there is no ecstasy.
In order to arrive at what you do not know
You must go by a way which is the way of ignorance.
In order to possess what you do not possess
You must go by the way of dispossession.
In order to arrive at what you are not
You must go through the way in which you are not.
And what you do not know is the only thing you know
And what you own is what you do not own
And where you are is where you are not.”

Μου λες ότι επαναλαμβάνω

κάτι που έχω ξαναπεί, θα το ξαναπώ,

Να το ξαναπώ; Για να φτάσεις εκεί,

για να φτάσεις εκεί που είσαι, για αν έρθεις εκεί που δεν είσαι,

πρέπει να πας από έναν δρόμο που δεν υπάρχει έκσταση/

Για να φτάσεις σε αυτό δεν ξέρεις

Πρέπει να διασχίσεις τον δρόμο της άγνοιας,

Για να αποκτήσεις αυτό που δεν κατέχεις,

Πρέπει να διασχίσεις τον δρόμο της μη-κατοχής,

Για να φτάσεις σε αυτό που δεν είσαι

Πρέπει να διασχίσεις τον δρόμο με τον οποίο δεν είσαι.

Και αυτό που δεν ξέρεις είναι το μόνο που ξέρεις

Και αυτό που κατέχεις είναι αυτό που δεν έχεις

Και αυτό που είσαι είναι αυτό που δεν είσαι.

(ακολουθώντας το παράδειγμα της ψυττάλειας ανεβάζω μία από τις τελευταίες" χειρωνακτικές ποιητικές μου ασκήσεις", μέρος από βιβλιαράκια-κολάζ που μοιράζω σε φίλους)

Tσικνοπέμπτη στην εργατική λέσχη νέας ιωνίας - ενίσχυση για τα δικαστικά έξοδα απολυμένου συναδέλφου

Απόβαση

Eλαφρόποδος αυτό το πρωινό,

υπερήφανος και διασκορπισμένος σαν τα πουλιά, ψάχνω το όνομά μου.

Φτάνω και αποβιβάζομαι στο πρώτο γράμμα που είναι το Δ.

Δέλτα για το ρήμα - δαμάζω, το ουσιαστικό – δύναμη,

κυκλωτική, κυμάτισσια, που θέλει να αγκαλιάσει,

την δίψα για την πηγή,

που δεν βρίσκεται σε ρυάκια που τρέχουν στα γάργαρα βουνά,

αλλά σε υπόγεια αποθήκη βουνίσιων σπαραγμών,

για αυτό το κάτι που σε διώχνει.

Κατέβηκα σε μία προβλήτα, και κάθισα μέσα στη νύχτα,

Κι έγινα μέρος του λιμανιού και μίλησα,

και ρώτησα για όλες τις αναχωρήσεις και τις επιστροφές που έχει δει.

Έτσι το αποφάσισα, αυτό που ήμουν απαρνήθηκα και ίδια με αυτή την αποβάθρα που σαν μία λειψή γέφυρα μου έμοιασε,

έγινα ένα χέρι που ζητάει.

Ακολούθησέ το και σε οδηγεί στο Π.

Πι για το επίθετο – παντοτινή, το ουσιαστικό – προδοσία.

Ο μεγαλύτερος φόβος είναι ώριμο φρούτο στα χέρια του μοναχικού.

Και η προδοσία είναι ανοιχτή πόρτα σε φυλακή,

για να δεις τον εαυτό σου,

πρέπει να διαπεράσεις τις λεπτές της μπάρες.

Το τρίτο γράμμα σε φτάνει στο Τ.

Ταφ, το ρήμα τρυγώ, το ουσιαστικό - τέλος,

Η ζητιανιά μου είναι χαμερπής,

ακονισμένη από την τριβή με τα χαλίκια

απέκτησε μία κόψη αυτογνωσίας.

κοιτώντας τις αντανακλάσεις της αναζητώ διεξόδους

πατώντας τις πέτρες, ανηφορώ σε κυκλικό χορό,

ρουφώ από τα χαλίκια το αίμα μου και

γίνομαι πυροαναφτής και κυκλοδημιουργητής

απευθύνω χαιρετισμό

στους απανταχού ξένους και μετανάστες,

σε όσες ψάχνουν,

είναι λειψές και συνεχίζουν

μέχρι το τέλος.

All the way

Aυτή την πρωτοχρονιά έφαγα - ουσιαστικά - μία βασιλόπιτα μόνος μου. Στα τελευταία κομμάτια βρήκα και το φλουρί. Και χάρηκα. Περίεργο να χαίρεσαι με κάτι εντελώς αναμενόμενο. Από την άλλη όταν τελειώνεις κάτι - και εφόσον υπάρχει κάτι που ψάχνεις – τότε θα το βρεις. Και είναι ωραίο να βρίσκεις πράγματα – γενικώς.  

O άλλος άνθρωπος

Τα παρακάτω ποιήματα-τραγούδια πιστεύω ότι έχουν ως κοινή θεματολογία την συνάντηση του ανθρώπου με κάτι που βρίσκεται μέσα του, που θα το ονομάσω 'ο άλλος άνθρωπος'.

Στο bluebird του Μπουκόφσκι, 'ο άλλος άνθρωπος' έχει την μορφή ενός γαλάζιου πουλιού που ο ποιητής το κρατάει μέσα του, κατά μία έννοια το κρύβει, επειδή ίσως του είναι τόσο πολύτιμο, το ποτίζει ουίσκι, το καταπιέζει... άλλα αργά το βράδυ το αφήνει να βγει και να τραγουδήσει λίγο εκφραστεί. Είναι σε ειρήνη, τελικά, ο ποιητής με το γαλαζοπούλι γιατί παρόλη την σπαρακτική ομορφιά του, είναι σε αρμονία μαζί του, δεν τον κάνει να κλαίει, δεν τον ωθεί σε μία (ας το πω έτσι) ανισόρροπη κατάσταση. Στο τέλος, όμως, σε ρωτάει: εσύ κλαίς; είναι σαν να σε ρωτάει: ποιός είσαι;

Ο τίγρης του Αποστολάκη, είναι μία άλλη έκφραση του 'άλλου ανθρώπου'. Ο τίγρης τον ωθεί να περάσει από τον ένα στόχο στον άλλο, παράλληλα να παραμείνει ασυμφιλίωτος με τον κόσμο πράγμα που παράγει μία βαθύτερη δημιουργία. Υπάρχει ένας 'διάλογος' μεταξύ του τίγρη και του δημιουργού, μία εναλλαγή φάσεων και συναισθημάτων. Και στο τέλος, η εντονότερη έκφραση του τίγρη, η επίθεση δημιουργεί μία εικόνα αμεσότητας, που σου απευθύνεται. Όπως σου απευθύνεται ο πίνακας Surprised! του Rousseau, όταν σε μαγνητίζει αυτός ο τίγρης, σύμφωνα με τον δημιουργό του είναι αυτός που κυνηγά εξερευνητές!

Τελικά ποιός είναι αυτός; Το ερώτημα διατυπώνεται όμορφα στο τραγούδι των χειμερινών κολυμβητών, που μελοποιεί τους στίχους του τσιγγάνου ποιητή Αμπούλ Χασάν ελ Νουρί. Ποιός είναι αυτός που σε διώχνει από κάθε τι οικείο, σε βάζει όλο και πιο βαθιά στο ξένο, στην περιπλάνηση, στον δρόμο; Εδώ κολλάει ο στίχος του Ρεμπώ που λέει "όταν πινάς και διψάς, υπάρχει κάποιος που σε διώχνει".

Aυτός, 'ο άλλος άνθρωπος', θεός ή δαίμονας, το καθενός είναι ξεχωριστό εντελώς 'πρόσωπο' προς ανακάλυψη. Κάτι που, εμένα που δίνει την αίσθηση ότι ο Miroslav Τιchy το έχει πλησιάσει φωτογραφίζοντας, όπως λέει: "χωρίς να σκέφτεται τίποτα, και πέρνοντας όλη αυτή την διαδικασία σαν παιχνίδι". (13:00)

Λεπτή γραμμή

Πάνε περίπου 6μιση χρόνια από τότε που εκτύπωσα και μοίρασα το μειδίαμα. Έκανα προχτές ένα κλικ και έριξα μία ματιά στις 2 φράσεις του εξωφύλλου:

Ελευθερία σημαίνει αποδοχή της αναγκαιότητας.

Ελευθερία είναι το ακαριαίο χτύπημα στην αναγκαιότητα.

Ήταν ξεκάθαρο για εμένα τότε ότι οι παραπάνω θέσεις βρίσκονται στους  δύο αντίθετους πόλους της πραγματικότητας και ότι ο καθένας κάπως πρέπει να επιλέξει.

Σκέφτομαι τώρα, ότι δεν χρειάζεται (ακριβώς) να διαλέξεις μία από τα δύο αλλά οι δύο αυτές θέσεις συνυπάρχουν και δίνουν η μία θέση στην άλλη, σαν ένα ‘καυγά’ που διεξάγεται και ‘κερδισμένος’ ή ‘λιγότερο χαμένος’ θα βγεις εφόσον με ηρεμία κάνεις τις κινήσεις που πρέπει για να ξεμπλέξεις.

Τα σκεφτόμουν αυτά ένα βράδυ σκοτεινό όπως το σημερινό, που δεν βλέπεις τίποτα έξω και ας είναι η νύχτα με την πιο φωτεινή πανσέληνο που λένε. Μερικές φορές, ο συννεφιασμένος βραδινός καιρός της γηραιάς Αλβιόνας τα επισκιάζει όλα.

Ένα τέτοιο βράδυ, βγαίνοντας έξω στην αυλή του σπιτιού σου μπορείς να αφουγκραστείς το σκοτάδι, είσαι μόνος, ψυχή τριγύρω και είναι όμορφα όταν ησυχάσεις. Μετά από λίγο, όμως, μπορεί να θελήσεις να ακούσεις λίγη μουσική. Όμως τριγύρω δεν πρόκειται να βρεις κανένα τρελό πάρτυ, ούτε υπάρχει κανένα ηχείο που να παράγει τις δονήσεις που θα επιθυμούσες. Αποδέχεσαι την νύχτα. (ανοίγεις καμιά μπύρα και τέτοια…)

Ίσως τότε αντιλαμβάνεσαι σε κάποια φάση ότι το μόνο που υπάρχει για να δημιουργήσεις την μουσική που επιθυμείς είναι οι φωνητικές σου χορδές. Και ίσως τότε να σιγομουρμουρίσεις ένα σκοπό που σου έρχεται. Αυτή όμως η πράξη, όσο ‘αδύναμη’, όσο ‘μηδαμινή’ και ασήμαντη μπορείς να την θεωρήσεις - μέσα από την αποδοχή της προηγούμενης κατάστασης, σπάει την αναγκαιότητα της σιωπηλής νύχτας. Και αυτό γίνεται, δημιουργώντας την δική σου ‘πρωτόγονη’ μουσική, πρόσκαιρη, εφήμερη αλλά υπαρκτή, που φέρνει την αλλαγή μέσα στην σιωπή. Αυτό το σιγομουρμούρισμα θα μπορούσε να εξελιχθεί ή όχι - λίγη σημασία έχει, σκέψου όμως τους τσιγγάνους να μετακινούνται μέσα στην ερημιά χρόνια ολόκληρα και την τρομερές μουσικές που φτιάξανε από το πουθενά-. Αυτοί είναι οι καρποί του ‘ανοιχτού δρόμου’ που λέει και ο Whitman.

Μιλάμε για μία λεπτή γραμμή που διασχίζουμε. Αυτό είναι όλο. Μία λεπτή γραμμή ανάμεσα στην σιωπή και το μουρμουρητό, ανάμεσα στο μουρμουρητό και την μελωδία, στην μελωδία και το τραγούδι. Την διασχίζεις; Ή όχι; Τώρα; Αργότερα; Συχνά; Που και που; Συνέχεια;

Το συμπέρασμα είναι ένα: αποδοχή της αναγκαιότητας και σπάσιμο της αναγκαιότητας συνδέονται, ανοίγουν τον δρόμο. Δεν λέω κάτι καινούργιο.

Μην καθυστερείς τα ταξίδια σου.

Το νοιώθεις ότι εφόσον είναι τόσο σωστό, δεν υπάρχει κάτι που θα σε σταματήσει
Όσο ζεις και πράττεις, όσο πράττεις, ζεις.

Επίλογος από "το βλέμμα του Οδυσσέα"

Όταν επιστρέψω, θα είναι με τα ρούχα ενός άλλου ανθρώπου,

με ενός άλλου ανθρώπου το όνομα.

Ο ερχομός μου θα είναι απρόσμενος.

Αν με κοιτάξεις δύσπιστα και πεις “δεν είσαι αυτός”, θα σου δείξω σημάδια και θα με πιστέψεις. Θα σου πω για την λεμονιά στον κήπο σου, το δροσερό παράθυρο που αφήνει να μπει το φεγγαρόφωτο. Και μετά σημάδια του σώματος, σημάδια της αγάπης.

Κι όταν θα σκαρφαλώνουμε τρέμοντας στο παλιό μας δωμάτιο, ανάμεσα στην μία αγκαλιά και στην επόμενη, αναμεταξύ των καλεσμάτων των εραστών θα σου μιλήσω για το ταξίδι. Όλο το βράδυ και μετά όλα τα βράδια που θα ακολουθήσουν. Ανάμεσα στην μία αγκαλιά και στην επόμενη, αναμεταξύ των καλεσμάτων των εραστών, όλη την περιπέτεια του ανθρώπου, την ιστορία που δεν τελειώνει ποτέ.

Προδιαγεγραμμένη πορεία

Ωραία είναι η προδιαγεγραμμένη πορεία,

όταν ακολουθείς τις εικόνες της ζωής σου

Το ποια θες να είσαι σε δύο χρόνια,

Σε πέντε,

Σε δέκα.

Σταθμοί, λιμάνια και ενδιάμεσα

μία ευθεία γραμμή, χαραγμένη με ακονισμένο μολύβι

στων ωκεανών τον χάρτη.

Μα όταν αυτή η πορεία είναι σίγουρο ότι οδηγεί σε μία εναλλαγή

σύριζα-νδ, μνημόνια-αντιμνημόνια, προαπαιτούμενα

προαπαιτούμενα ποιανών, ταυτότητες-αντιταυτότητες

και οι αγώνες ψιλά γράμματα στα αζήτητα,

αν η αυτή η πορεία ήταν προδιαγεγραμμένη σε ένα κομμάτι χαρτί,

ποιός από εσάς δεν θα ήθελε να το σκίσει;

  

Μέχρι να πάψω να περιμένω,

Και εκεί που φοβάμαι να πηγαίνω,

Σε όλα αυτά που βρίσκονται βαθύτερα,

Ρίχνω άγκυρα..