"Θα είμαστε για πάντα σε αναζήτηση των ακτών, εκεί που θα μπορούμε να τραγουδήσουμε και να ακουστούμε. Αλλά τι θα γίνει με το κύμα που σκάει εκεί που κανένα αυτί δεν ακούει; Είναι το ανήκουστο που φροντίζει την βαθύτερή μας θλίψη. Αλλά είναι επίσης το ανήκουστο που λαξεύει την ψυχή και φτιάχνει το πεπρωμένο."

Από τον 'κήπο του προφήτη' του Χαλίλ Γκιμπράν.

Quiz

Τι κοινό έχουν οι παρακάτω φωτογραφίες; 

Βρείτε το και για δώρο κερδίζετε
το λευκό ενταλβαϊς το λεοντοπόδιον
ή αλλιώς
το λουλούδι της βαθιάς ειρήνης

To Πέρασμα

Gratitude to the Unknown instructors

What they undertook to do

They brought to pass;

All things hang like a drop of dew

Upon a blade of grass

Ευγνωμοσύνη στους Άγνωστους δασκάλους

Ότι υποσχέθηκαν να κάνουν 

το έφεραν εις πέρας,

Όλα τα πράγματα κρέμοντα σαν σταλαγματιά

σε μία λεπίδα χορταριού

William Batler Yeats

Tijuana

Hey gringo... can you take us across the border

Οδηγός συλλογικής επιβίωσης σε καιρούς μαζικής καταστροφής

Ζούμε ιστορικές στιγμές, με γιώτα κεφαλαίο. Ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν δύο-τρία βασικά πράγματα. Πρώτον, η κρίση δεν είναι ελληνικό φαινόμενο και δεν είναι απλώς κρίση οικονομική. Είναι παγκόσμια κρίση κερδοφορίας των αφεντικών και είναι κρίση όλων των κοινωνικών σχέσεων του καπιταλισμού. Δεύτερον, η κρίση δεν είναι μια στιγμή άτακτης και χαοτικής κατάρρευσης (αν και σαφώς περιέχει τέτοιες στιγμές), αλλά μια ιστορική διαδικασία καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης των κοινωνικών σχέσεων προς όφελος του κεφαλαίου. Επομένως, τα λεγόμενα μέτρα αντιμετώπισής της δεν είναι τίποτε άλλο παρά το μέλλον που ετοιμάζουν για μας τα αφεντικά αυτού του κόσμου. Τρίτον, η κρίση αυτή δεν επιδέχεται «πολιτικής» λύσης και δεν μπορεί να ξεπεραστεί προς όφελός μας σε κρατικό επίπεδο. Δηλαδή, δεν είναι ζήτημα κυβερνητικών αποφάσεων που θα «διαγράψουν το χρέος», θα «καταργήσουν τα μέτρα» και θα «φέρουν την ανάπτυξη», σαν να πρόκειται να εξαφανιστεί η κρίση ως δια μαγείας στους διαδρόμους των κοινοβουλίων. Αντίθετα, πρέπει να τονίσουμε ότι η απάντηση στην κρίση προς όφελος των από κάτω βρίσκεται στην ταξική πάλη και τον κοινωνικό ανταγωνισμό ενάντια στην ένταση της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης.

Η συνέχεια εδώ από την συνέλευση για την κυκλοφορία των αγώνω

Ένα βήμα έξω από το Eγώ

Did I perhaps learn from it the long clear silence?

Or did it learn from me?

Or has each of us devised it himself?

Φρέντριχ Νίτσε, τάδε έφη Ζαρατούστρα

Be careful darkness! Already what was it touched me?

I thought my lover had gone, else darkness and he are one,

I hear the heart-beat, I follow, I fade away.

Walt Witman, The Sleepers

Ένα βήμα έξω από το Eγώ

Αυτά τα λόγια ταξιδεύουν προς τα εσένα από τα μεσημέρια του καύσωνα

που οι γονείς μας δεν μας αφήνανε να βγούμε έξω για να μην μας τσιμπήσουνε τα φίδια.

Θυμάσαι;

Περιμέναμε ανυπόμονα να πάει πέντε,

πέντε και δέκα,

πέντε και τέταρτο,

Και τώρα, να, που ο ουρανός λάμπει με το χρώμα του καλοκαιριού.

Το σεντόνι απλώθηκε,

Το μεγάλο μας θεατρικό είναι έτοιμο

και όλη η γειτονιά ήρθε να μας παρακολουθήσει,

να βάζουμε τελεία στο ερώτημα:

- Όλα είναι εδώ;

- Ναι, όλα είναι εδώ.

Λέγοντας «εδώ»

δεν εννοώ τα γεωγραφικά όρια ενός τόπου,

Αλλά «το δώρο του παρόντος»

Που λαμβάνει ο μαραθώνιος κολυμβητής

Όταν, φτάνοντας στην ακτή, πρωτοδιακρίνει την ανάκλαση του βυθού.

Σε βλέπω να φτάνεις και αναγνωρίζω μία σύνδεση, δεν μπορώ να ξεχωρίσω αν ψάχνω βοήθεια ή πασχίζω βοήθεια να δώσω. Θέλω να σου μιλήσω για μια εικόνα που είδα:

Τον περιπατητή να κινείται δίπλα από έναν μεγάλο ήλιο, ποιός ήταν πιο μεγαλόπρεπος δεν μπόρεσα να καταλάβω γιατί απέναντι στην καταβύθιση του φωτός, αυτό που ξεχώριζε ήταν η λοξόδρομη διαδρομή του.

Αυτά τα λόγια που φτάσανε σε εσένα,

αυτές οι λέξεις είναι τώρα κάτι διαφορετικό,

μας συντροφεύουνε δίπλα από έναν ήλιο που βασιλεύει.

Έκανα ποδήλατο και σκεφτόμουνα,

ότι το Εγώ είναι σαν ένα μικρό παιδί που θέλει να παίξει και δεν το παίζουνε.

Νομίζει ότι του ανήκει ο χρόνος και θέλει να τον κατοχυρώσει,

Νομίζει ότι έχει το δικαίωμα να έχει δίκαιο και να ορίζει τους κανόνες του παιχνιδιού.

Τι αξίζουν όλοι αυτοί οι κανόνες; Και ποιός τους φτιάχνει; Τον λογαριασμό αυτόν ποιός θα τον πληρώσει; Εμένα τι μου ανήκει;  Η οικογένειά μου; Τα παιδιά μου; Είναι δικά μου; Αυτές τις σκέψεις μου τις θες;  Τι αξίζει όσο το δάκρυ της συγκίνησης; Ένα ποτάμι δακρύων που σε βγάζει; Κι αν ένα δάκρυ μπορεί να τσακίσει τις πανοπλίες της ψυχής, τι μπορεί να σου κάνει μία θάλασσα; Τον από δάκρυα ωκεανό ποιος μεγάλος εξερευνητής τον διέσχισε;

Τι σημασία έχει το «που θα φτάσω» και «το πόσο θέλω ακόμα»

αφού στο τέλος από εσένα θα ζητήσω καταφύγιο.

Το θέμα δεν είναι που θα φτάσεις αλλά να πάρεις κι άλλους μαζί.

Να γίνεις εσύ η πρώτη,

Να γίνουμε ο άνθρωπος-βόλι:

Σκάγια που όσο προχωράνε συμπυκνώνονται

Βόλι που ταξιδεύει

και ξαναγίνεται άπειρες φορές το σύμπαν.

Στα αυτά τα σημεία τριβής συναντιόμαστε,

ένα βήμα έξω από τους κύκλους,

στις νέες τριανταφυλλένιες αυγές,

στων ωκεανών τις απογευματινές παλίρροιες

όπου συντίθεται και θρυμματίζεται αυτός ο κόσμος.

Λύσσα