Σάββατο, 10 Ιανουαρίου 2009

Θυμήθηκα

Όταν ήμουν μικρός ήθελα πολύ να πάω καράτε. Είχα πορωθεί με τα 7 νιτζάκια όπως τόσα άλλα παιδάκια της γενιάς μου και ήθελα και εγώ να μπορώ να δέρνω μεγάλους και συνομίλικους με τόσο μεγάλη χάρη. Έτσι λοιπόν όταν με γράψανε κάποια στιγμή οι γονείς μου στο τάε κβον ντο της γειτονιάς είχα καταχαρεί! Το ζητούμενο στο πρώτο διάστημα που είχα αρχίσει να πηγαίνω ήταν πότε θα έρθει η στιγμή που θα με βάλει ο δάσκαλος να κάνω μάχη. Πήγαινα δευτέρα τετάρτη και παρασκευή και παρασκευή ήταν η μέρα της μάχης που μας έβαζε δηλαδή να κάνουμε ματσάκια σε δυάδες μεταξύμας. Ο νικητής έβγαινε από τους πόντους των χτυπημάτων που κατάφερνε ο ένας στον αλλο. Αλλά για να το ζήσω αυτό έπρεπε πρώτα να περάσει κάποιο διάστημα που θα προετοιμαστώ όπως γίνεται με όλους τους νέους ασπροζωνάδες.

Περίμενα λοιπόν περίμενα με μεγάλη ανυπομονησία. Είχε γίνει το κέντρο της ζωής μου το πότε θα έρθει η στιγμή της μάχης. Μέχρι που ήρθε. Βρέθηκα στον αγωνιστικό χώρο με ένα άλλο παιδί και άρχισε η αντιπαράθεση. Λίγο μπρος λίγο πίσω, πολλές άκομψες γροθιές, κάτι κλοτσίες στον αέρα, χωρίσματα και τέλοσπάντων μία αγορίστικη ένταση να το πω έτσι. Σε κάποια φάση έκανα μία κλωτσια σαν γάντζο η οποια λειτούργησε σαν προσποίηση (δεν θυμάμαι αν το είχα προετοιμάσει ή αν βγήκε απο μόνο του νομίζω το πρώτο) και παπ! με μία δεύτερη μόλις που τον ακούμπησα στο κεφάλι. Πήρα τον επιθυμητό πόντο και ενθουσιαστικα, η νίκη ήταν δικιά μου, το όνειρο γινότανε πραγματικότητα! Από εκεί και πέρα άρχισα να αποφεύγω τον αντίπαλο για να περιμένω να περάσει ο χρόνος και έτσι να ανακυρηχθώ νικητής. Μόλις που ξέφυγα κάτι κλωτσίες που με πέρασαν ξυστά αλλά τα κατάφερα! Νίκησα την πρώτη μου μάχη!

Από τότε παλέψαμε μαζί πολλές φορές. Και οι μάχες μας ήταν το ντέρμπι της σχολής, αυτές με την μεγαλύτερη ένταση και πάθος. Όμως εγώ πάντοτε φοβόμουνα να παλεύω μαζίτου. Είχα τρομερή αγωνία. Ευχόμουνα να διαλέξει ο δάσκαλος κάποιον άλλο να με βάλει για μάχη και όταν δεν συνέβαινε αυτό σχεδόν πάντα έχανα. Μπορεί να νίκησα την πρώτη φορά όπως το είχα φανταστεί αλλά έχασα απέναντι στον ίδιο μου τον φόβο.
----------------------
Για αυτό λοιπόν σου λέω
Κάθε στιγμή να είναι είναι η στιγμή για μία καινούργια αναμέτρηση.

Να φωνάζεις τώρα σε κάθε σου βήμα
Να φωνάζω τώρα σε κάθε μου βήμα
Εμείς
Τώρα και για πάντα
----------------
Να μία αφίσα που την νοιώθω πραγματικά δικιά μου. Κολλήθηκε αυτές τις μέρες στους τοίχους της Θεσσαλονίκης από Το Κοπερτί.

8 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

I wasn't interested in learning karate until I met you. Then I felt an urge to hit someone, a feeling that had never come over me before. I remember the first day I destroyed you, without any knowledge of martial arts. You were weak. I will pay for your tuition in as many martial arts classes as you can take because I believe there is still hope for you. Kisses

aKanonisti είπε...

Φοβερή αφίσα...
Δεν ξέρω αν ισχύουν όσα γράφει...ξέρω πως είναι ωραία.. έστω και για λίγα δευτερόλεπτα... να διαβάζεις κάτι τόσο αισιόδοξο...
Τριγύρω πήξαμε στην μαυρίλα...
και στο αίμα...

TO EΡΓΑΛΕΙΟ είπε...

Ok. This means war! And believe me I will not feel any fear when I will smash your face once more. Until we meet again... kisses

Aκανονιστη: Το σίγουρο είναι ότι κάποια πράγματα έχουν τελειώσει και τα αφήνουμε πίσω. Πάμε για άλλες πολιτείες!

Ανώνυμος είπε...

Σάββατο, 10 Ιανουάριος 2009
Πήρα τον επιθυμητό πόντο και ενθουσιαστικα, η νίκη ήταν δικιά μου, το όνειρο γινότανε πραγματικότητα! Από εκεί και πέρα άρχισα να αποφεύγω τον αντίπαλο για να περιμένω να περάσει ο χρόνος και έτσι να ανακυρηχθώ νικητής. Μόλις που ξέφυγα κάτι κλωτσίες που με πέρασαν ξυστά αλλά τα κατάφερα! Νίκησα την πρώτη μου μάχη!

Τετάρτη, 17 Δεκέμβριος 2008
Kατά την γνώμη μου
Κερδισμένος στην ζωή βγαίνει αυτός που παίζει το ματσ μέχρι το τέλος και όχι αυτός που περιμένει να τελειώσει ο χρόνος με έναν πόντο κερδισμένο.

TO EΡΓΑΛΕΙΟ είπε...

Ουσιαστικά αυτή η δημοσίευση είναι η εκτεταμένη επεξήγηση της προηγούμενης. H oποία καταλήγει σε ένα συμπέρασμα που θέλω να το μοιραστώ.
-----------------
18 Ιανουαρίου 2009

Μπορεί να νίκησα την πρώτη φορά όπως το είχα φανταστεί αλλά έχασα απέναντι στον ίδιο μου τον φόβο.

Για αυτό λοιπόν σου λέω
Να φωνάζεις τώρα σε κάθε σου βήμα

ο αποτέτοιος είπε...

το βήμα διακόπτεται
η φωνή δεν μπορεί να βγει




τα φαντάσματα κάνουν καλά τη δουλειά τους

Αιμόφιλος Τ. Ινφλουέντζας είπε...

smack!

(και η αφίσα όντως υπέροχη)

Ο ΦΛΩΡΟΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΟΥΣΕΣ είπε...

Μητσο έχεις δίκαιο......
Ευχαριστώ…..