Κυριακή, 4 Σεπτεμβρίου 2016

Χέρια

Το χέρι σου
μου έδωσε μανδύα
με ιδιότητες μαγικού χαλιού
ιπτάμενο, όπως τα παραμύθια,
με κράτησε ζεστό και με ταξίδεψε
σε τούτην τοιαύτην την ακτή
όπου ακούγεται η φωνή
όσων συνεχίζουν την αναζήτηση.

Το χέρι σου
με ιδιότητες μαέστρου
μου μίλησε σε γλώσσα που κάνει το κενό
να μυρίζει βουνό, και που με παρηγορά
πικραμένα και γλυκά,
σε μία σχεδία στα ανοιχτά,
ως την στιγμή που θα δεχτώ
κοιτάζοντας τον σκοτεινό ουρανό,
ότι είμαι ένα τίποτα
και ξαναγεννηθώ.

Το χέρια μας
με μία κατεβασιά
ξηλώσανε συστήματα ασφάλειας.
-‘Αλήτες’, μας φωνάξανε, στην ίδια γειτονιά
που αργότερα μας ψάχνανε
ρωτούσανε για εμάς, αλλά στην πραγματικότητα
θέλανε τις λέξεις που δραπέτευσαν,
τις απαντήσεις που ορίζουν τον άνθρωπο:
Ποιοί είναι αυτοί που φεύγουν
και ποιοί αυτοί που μένουν
κι αν από το σήμερα μέχρι το χθες
άραγε επουλώνονται πλήρως οι παλιές πληγές.

To χέρι μου
Στέρεψε από αποχαιρετισμούς
Η νοσταλγία, πέτρα που βυθίζεται
στην λίμνη της μνήμης
και η προσμονή,
το κυματάκι της που σε χτυπά στην πλάτη.
Μην περιμένεις,
Στο τέλος μόνο ο άνεμος μένει
μέσα από την πολιτεία να περνά
για όσα χέρια έχουν δύναμη
να τεζάρουν τα σκοινιά

και για ακόμη μια φορά να φουσκώσουνε πανιά.

Δεν υπάρχουν σχόλια: