Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2009

Σιωπές

Υπάρχουν δύο λογιών σιωπές. Η μία, όταν δεν προφέρεται καμία λέξη. Η άλλη, όταν ίσως χρησιμοποιείται ένας λεκτικός χείμαρρος. Σ'αυτή την περίπτωση, ο λόγος μιλάει για μία γλώσσα φυλακισμένη κάτω απ'το λόγο. Αυτή είναι η συνεχής αναφορά του. Ο λόγος που ακούμε, είναι μία ένδειξη των όσων δεν ακούμε. Είναι μία αναγκαία υπεκφυγή, μία βίαιη πανουργία, ένα αγχώδες ή εμπαικτικό προπέτασμα καπνού, που κρατάει τη γλώσσα καθηλωμένη. Όταν η πραγματική σιωπή επικρατεί, μας απομένει ακόμα η ηχώ, αλλά είμαστε πιο κοντά στη γύμνια. Ο λόγος είναι, ανάμεσα σ'άλλα, ένα μόνιμο στρατήγημα για να καλυφθεί η γύμνια.
Έχουμε ακούσει πολλές φορές τη στραπατσαρισμένη φράση: "έλλειψη επικοινωνίας", κι αυτή τη φράση την επισυνάπτουν σταθερά στο έργο μου. Προσωπικά, πιστεύω, το αντίθετο. Νομίζω πως επικοινωνούμε θαυμάσια μεσ'στη σιωπή μας, μέσα σε ότι δεν προφέρεται. Προσπαθούμε, όμως, αδιάκοπα να ξεφύγουμε, κάνουμε απεγνωσμένες απόκειρες να μείνουμε κλεισμένοι στον εαυτό μας. Η επικοινωνία παραείναι ανησυχητική. Παραείναι φοβερό να ειχωρήσεις στη ζωή ενός άλλου. Να αποκαλύψει στον άλλο την εσωτερική σου φτώχεια, είναι μία προοπτική που σε κάνει να τρομάζεις.
Δεν θέλω να πως μ'αυτό πως δεν υπάρχει πρόσωπο έργου που να λέει ότι πραγματικά εννοεί. Κάθε άλλο. Έχω ανακαλύψει ότι κατά κανόνα έρχεται μία στιγμή που αυτό συμβαίνει, όπου το πρόσωπο λέει, ενδεχομένως, κάτι που δεν το είχε ξαναπεί. Κι όταν αυτό γίνεται, ότι λέγεται είναι πια αμετάκλητο.

Αυτοπαρουσίαση του Χάρονλντ Πίντερ στο έργο του "Προδοσία"

4 σχόλια:

ο αποτέτοιος είπε...

ναι, το να αποκαλύψεις στον άλλον την εσωτερική σου φτώχεια είναι μια προοπτική που σε τρομάζει, γιατί ακριβώς σε φέρνει αντιμέτωπο με αυτήν την φτώχεια.

(ο άλλος είναι διαθέσιμος όμως να την δεχτεί;)

ο αποτέτοιος είπε...

εδώ δεν είσαι εσύ έτοιμος να δεχτείς την εσωτερική σου φτώχεια, πως να την αποκαλυψεις στον άλλον...

TO EΡΓΑΛΕΙΟ είπε...

Σωστό. Είναι σημαντικό να δεχτείς και να συνειδητοποιήσεις την εσωτερική σου φτώχεια. H μάχη απέναντί της δεν έχει τέλος. Όμως δεν είναι και το παν. Ναι, η τριβή και με τα αρνητικά, με αυτά που μας λείπουν και θέλουμε να έχουμε, είναι εκεί που παίζει η προσπάθεια και ο αγώνας. Να μην ξεχνάμε όμως και τα θετικά μας. Αποδοχή του εαυτού. Απόλαυση. Αγώνας.

dahlia είπε...

!!! μου κανει εντυπωση το γεγονος οτι και οι δυο μιλατε για εσωτερικη φτωχεια...αν μη τι αλλο, επειδη σας παρακολουθω.
Ποιο τρομαχτικο ειναι, νομιζω, να αποκαλυπτεις, και να βαραινεις τον αλλον με τον εσωτερικο σου πλουτο. Να ξεχυνεσαι μεσα στον αλλον. Να τον κουραζεις και να τον διαλυεις.