Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2009

Mία ματιά έξω (ή μέσα;) από τα κάγκελα

ΠΡΟΣ ΠΟΙΑΝ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ (Κική Δημουλά)

Σε ακούω, νερό.
Αχνά τον ήχο σου υγραίνεις
όπως αχνά ακούγεται
του άστατου ανέμου ο ασπασμός
στο μέσα έξω άηχο πρόσωπο μιάς καμπάνας.

Αβέβαιο κινείσαι.
Σαν τα πρώτα βήματα
κοντά χρονιάρας λέξης φοβισμένης
πού κάθε τόσο πιάνεται απ'τη φούστα
μιάς στέρεης σιωπής για να μην πέσει.

Ότι υπάρχεις, νερό, σε πιστεύω
υπάρχεις

ότι βρέθηκαν λείψανα του κελαρύσματός σου
θαμμένα σε αρχαίους οικισμούς εξιστορήσεων
βρέθηκαν

ότι λοξά σταγονίδια του ήχου σου νοτίζουν
το μπροστινό τζάμι της πορείας μας
νοτίζουν

ότι λαγοκοιμάσαι στους πορώδεις
ξενώνες των αρμών περονιάζοντας
του ταβανιού το κατωσέντονο
και τα απόκρυφα εσώρουχα των τοίχων
λαγοκοιμάσαι

το ερώτημα είναι
όταν τα βήματά μας αχνά νοτίζουν
το μπροστινό τζάμι της αισθήσεως πως ερχόμαστε
ερχόμαστε
ή φεύγουμε θαμπά από το πίσω τζάμι;

Διπλής κατευθύνσεως η απατηλότης.


(απάντηση στην ερώτηση "Μπορεί να υπάρξει; [Μία Ελεύθερη Κοινότητα]")

3 σχόλια:

nice είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
xouxouxou είπε...

είναι φορές που η ηλιθιότητα του σπαμ δεν ακουμπάει καν την εξωτερική νοητή επιφάνεια της λάμψης μιας ανάρτησης σαν κι αυτήν.

παρ'όλα αυτά, θα πρότεινα να το βγάλεις το "νάις", γιατί κι εμείς που πέφτουμε πάνω του ανυποψίαστοι δε φταίμε σε τίποτα/

όσο να πεις, από τη δημουλά στο εικονικό λευκό εμπόριο υπάρχει μιαν άβυσσο να διασχίσεις...

γαμώ το χριστό τους.

Ανώνυμος είπε...

Προσπαθώ να το σβήσω αλλά μου βγάζει κάποια προβλήματα. Ευχαριστώ xouxouxou

E.