Σικέ όλα σικέ σικέ

Το παρακάτω τραγούδι είναι αφιερωμένο σε όσους έχουν απηυδήσει με όλα αυτά που συμβαίνουν τoν τελευταίο καιρό: ζαχόπουλοι και παρακμή, στο καπάκι το ασφαλιστικό που πάει να περάσει την πέμπτη επωφελούμενο το τετραήμερο της αργίας, γσεε και επίσημα συνδικατά που τα έχουν πουλήσει όλα για να διατηρήσουν την θέση τους στο πολιτικό παιχνίδι, τα φασιστοειδή κουνάνε τα κεφάλια τους, τσίπρες πουλάνε το επικοινωνιακό τους παιχνίδι "μια έτσι μία αλλιώς", πασοκ και νδ, λέει, το πάνε για συνεργασία... και κατα τ' άλλα όλα βαίνουν καλώς, ησυχία, τάξη και ασφάλεια...

ΣΙΚΕ

Μια κούκλα φουσκωτή, μ’ ένα μπικίνι
Και μια εκτόνωση προκάτ, που μου τη δίνει
Η πλαστική κονκάρδα της ελευθερίας
Κι ο αυνανισμός που είναι κατά της αϋπνίας

Δεν πάω απόψε στον αγώνα
Δεν πάω απόψε στον αγώνα, με τα πριμ
Γιατί το σκορ εγώ το ξέρω
Γιατί το σκορ εγώ το ξέρω από πριν

Σικέ όλα σικέ, σικέ
Σικέ όλα σικέ και μιλημένα
Σικέ όλα σικέ, σικέ
Ψεύτικα και στημένα

Στο κομοδίνο πλάϊ στη ντιβανοκασέλα
Εκεί που αφήνεις το νερό με τη μασέλα
Ρίχνεις μαζί το σηματάκι της ειρήνης
Και το πρωί το ξαναβάζεις να ομορφύνεις

Δεν πάω απόψε στη πορεία πασατέμπο
Όχι πορείες μ’ άδεια απ’ τις αρχές
Δεν κάνω έρωτα με κούκλα
Δεν κάνω έρωτα με κούκλες φουσκωτές

Σικέ όλα σικέ, σικέ
Σικέ όλα σικέ και μιλημένα
Σικέ όλα σικέ, σικέ
Ψεύτικα και στημένα

Μια κούκλα φουσκωτή, μ’ ένα μπικίνι
Και μια εκτόνωση προκάτ, που μου τη δίνει
Δεν έχω σώμα πια, όραμα πια δεν έχω
Και από τα κόκκαλα βγαλμένος δεν αντέχω...

Οι καρτ-ποστάλ του εργαλείου

Το εργαλείο απέκτησε 2 καρτ-ποστάλ! Μπορείτε να τις κατεβάσετε, να εκτυπώσετε κατα προτίμηση σε χαρτόνι Α4, να κόψετε στα τέσσερα και να στείλετε σε φίλους και αγαπημένα πρόσωπα.

(Παρένθεση: Το blog του εργαλείου είναι για εμένα ένα μέσω επικοινωνίας αλλά και εσωτερικής επεξεργασίας σκέψεων, ερεθισμάτων κλπ. Πολύ σημαντικό σημείο σε όλο αυτό είναι η ανάγκη ξεπεράσματος των ορίων του ιντερνετ και η μεταφορά του στον πραγματικό κόσμο όπου όλα μπορούν να συμβούν)

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ των καρτών (και είθε να φτάσουν μακριά)


Κάρτα νούμερο ένα. Κατεβάστε από εδώ http://www.vrahokipos.net/subs/ergaleio/pdf/confusion_A4.pdf

Η εικόνα προέρχεται από μία καρτούλα των crimethinc που μου στάλθηκε μαζί με κάτι βιβλία που είχα παραγγείλει. Tην έκανα δώρο σε μία φίλη που την ταλαιπωρεί μία πόλύ δύσκολη αρρώστια αλλά επειδή ήθελα να την έχω και εγώ την οικειοποιήθηκα, την αναπαράγω με την μορφή που μπορείτε να δείτε και την μοιράζω σε φίλους. Στην πίσω πλευρά ένα ποιήμα του Καρούζου με τίτλο "Μονοπάτι προς τον ενδόμυχο στοχασμό". Το ποιήμα αυτό το συνάντησα τυχαία στο blog του ephemeral-ego και κάτι μου είπε εκείνη την στιγμή.

Σ’ ακούω είσαι μουσική μα όμως ποιος μπορεί ν’ ακούειτην ακοή;Τι ναν την κάνεις τόση μουσική με δίχως κρέαταδίχως τα σάβανά της τα σμαράγδινακαι δίχωςτα βυσσινιά φτερούγια στα ογλήγοραγερατειά των αεικίνητων εντόμων…Ένας υπέροχος τραγουδιστής όπως το ξέρειςεν’ η ωμότητα η πιο βαμμένη λάμψηκαι το μεγάλο κινητό φαράγγι της φάλαιναςανάμεσα στην έριδα στο χημικό γαλάζιο- μην το φωνάξεις τώρα, όλοι το γνωρίζουμεοπού ο έρωτας την έχει σκυλοκουβαλήσεισκαλίζοντας με το νύχι του το άσπονδο ολόγυρασκοτάδι.Κι ο ποιητής τι κάνει – θα μου πεις…Αυτός κοιτάζεινα στερέψει τις πηγές της τρέλας.

Κάρτα νούμερο δύο. Κατεβάστε από εδώ http://www.vrahokipos.net/subs/ergaleio/pdf/noiotheis_A4.pdf

Νοιώθεις ποτέ έτοιμος πραγματικά να χάσεις τον έλεγχο; Για εμένα αυτό είναι ένα επαναστατικό ερώτημα. Το πήρα από ένα κείμενο των crimethinc και πάλι. Σκέφτομαι ότι μόνο ένας άνθρωπος ερωτευμένος ή αναρχικό πνεύμα ή με τάσεις αυτοκτονίας ή έτοιμος για ένα μεγάλο ταξίδι ή όλα αυτά μαζί σε συνδιασμούς μπορεί να απαντήσει άνετα με θετικό τρόπο σε αυτό το ερώτημα. Διαφορετικά προκαλεί μία αμηχανία και πιο συχνά μία αρνητική απάντηση. Νομίζω όμως ότι δεν έχει τόσο σημασία η απάντηση αφού μιλάμε για ένα αφαιρεικό ερώτημα όσο η ίδια η ερώτηση, οι πρώτες σκέψεις που σου προκαλεί, μία πρόκληση της ισορροπίας μεταξύ της λογικής του πολιτισμένου ανθρώπινου όντος και της πιο βαθιάς εσωτερικής επιθυμίας (μπορεί να λέω και βλακείες εδώ πέρα λίγο). Πριν κάποιο καιρό έπαιξε μία ανταλλαγή σχολίων στο blog όπου από ένα σημείο και μετά δεν ήξερα τι να απαντήσω. http://ergaleio.blogspot.com/2007/06/5.html Σκέφτηκα μετά από κάποιο καιρό ότι μερικές φορές η καλύτερη απάντηση μπορεί να έρχεται με ένα ποιήμα ή ένα τραγούδι. Έτσι μπήκε στο πίσω μέρος ένα απόσπασμα από το τραγούδι των Στέρεο Νόβα "Μοτοκούζι" που νομίζω ότι τα λέει όλα.

Προεκλογικές μέρες πάνω απ' το ποτάμι
κανείς δεν κάνει αυτό που πρέπει να κάνει
παρατημένος στα έργα της πολεοδομίας
ακούς το τραγούδι της Αστυνομίας
κρατάς το μεγάλο σχέδιο σφιχτά στα χέρια
είναι αυτό που θ' αλλάξει τη ζωή μας σε μία μέρα
η μέρα μιας γυναίκας στα προάστια
σούπερ μάρκετ, όνειρα
εστιάζουν τα μάτια
μια Μοτοκούζι διασχίζει το μεγάλο δρόμο
κρατάς την Πολαρόιντ σα μοναδικό όπλο
αν κλέβαμε το Βόλβο απ' την άλλη άκρη του δρόμου
θα 'φευγες μαζί μου μέχρι το τέλος του κόσμου;

Μπλογκοπαίχνιδο

Εγώ δεν ξέρω από αυτά τα μπλογκοπαίχνιδα αλλά με χαρά ανταποκρίνομαι στην πρόκληση του φίλου Αιμόφιλου Ινφλούντζα , πιάνω το πιό κοντινό βιβλίο (το οποίο εδώ στην δουλειά που βρίσκομαι είναι το "The Plate Flaws of the Large Hermes Heads of Greece, 1861-1886) ανοίγω την σελίδα 123 και να τι βλέπω.

Lines behind the head

Twin thin, white, vertical and parallel lines whcih are 5mm.long and about 1 +1/2 mm. apart occupy the left upper quadrant of the medallion just behind the Hermes head. This is Morris's Variety V of the 10 lepta, and they appear with the 1875-80 issues.

Line below the chin

A vertical white line below the chin showing thinning at both its ends and extending almost to the pearls, appears around the 1876 issues. Found in position 85, 116, 126, 136 and 146. This is Morris's Variety of the 10 lepta.

Και καλώ να κάνουν το ίδιο αν δεν τους κουράζει οι:
Ephemeral-ego , H καλύβα ψηλά στο βουνό , Εδώ Βερολίνο (που έχει χαθεί) , nochessinstrellas , tanguera-tanguera

Γκρίζο

Γκρούπα

Μετά την χτεσινή γκρούπα δεν υπάρχω.
Νοιώθω ότι κανένας δεν υπάρχει.
Μυστήριο συναίσθημα. Δυνατό.

Η δράση αντικαθιστά τα δάκρυα

Οφείλουμε να διαλέγουμε το δρόμο της καρδιάς, ώστε να είμαστε πάντα καλύτερα με τον ευατό μας, για να μπορούμε πάντα να χαμογελάμε. Ο σοφός άνθρωπος ζει δρώντας. Δεν ζει σκεπτόμενος να δράσει, ούτε βέβαια ζει σκεπτόμενος αυτό που θα σκεφτεί αφού θα έχει δράσει. Διαλέγει το δρόμο της καρδιάς και τον ακολουθεί.

Ο Ινδιάνος Υaqui

--------------------------------------------------------------------------------

Aπό το "Η εξαιρετική περίπτωση μίας συνηθισμένης ιστορίας" της Andrea Doria τυπωμένο από το ξενοδοχείο των ξένων

Για την Τija

Μέσα από τις ράγες του τρένου ο κροταλίας φτάνει σε ένα παράξενο ισχνό οικοδόμημα. Ο κροταλίας είναι πολύχρωμος και τόσο λυγερός που μοιάζει μοχθηρός και επικίνδυνος. Κινείται συνεχώς, κυλάει αργά, κάθε τόσο εξαφανίζεται και εμφανίζεται σαν το καρέ μία παλιάς ασπρόμαυρης ταινίας. Η προοπτική μπροστά του είναι μικρή (κρίμα γιατί εκεί ήθελα να ζωγραφίσω όλο τον κόσμο). Μέσα από την ομίχλη του τέλους το φίδι κινείται προς τα κόκκινα σπίτια. Τα κόκκινα σπίτια ήθελαν να είναι συνετά και να δημιουργήσουν μία ολόκληρη πόλη. Το ένα δίπλα στο άλλο, τα κόκκινα σπίτια έγιναν ένα μεγαλοπρεπές τείχος μπροστά στα μάτια μου. Το βήμα να ανέβεις επάνω του δεν το έκανες και η πληγή ξεχύνεται σαν πέταλο που περιτριγυρίζει την λίμνη. Οι κυματισμοί της όμως είναι η μόνη ζωή που υπάρχει. Το καταλάβαμε αυτό αφού είδαμε ότι χρόνος σημαίνει κίνηση. Χρόνος σημαίνει απόσταση που διανύετε σε μία κίνηση. Μείναμε ακίνητοι μέσα στην εναλλαγή των τοπίων. Η προσπάθειά μας να σταματήσουμε τον χρόνο είναι η αγωνία μας μπροστά στον θάνατο. Το παιχνίδι που μου έμαθες ήταν και είναι διδακτικό. O αριθμός του ζαριού ήταν και είναι πέντε. Το ζάρι γεννήθηκε από μία γάτα που την λιώνω στην παλάμη μου. Παίρνει την μορφή ενός ιπτάμενου φιδιού και επιστρέφει δυνατότερη. Όταν όλα κινούνται το ζάρι ετοιμάζεται να κυλήσει. Χτυπάω το φίδι με χαρά και εξοστρακίζεται. Ένα, δύο, τρία. Ευτυχώς τα παιδιά χτίζουν πάντα ένα κάστρο δίπλα στην θάλασσα. Όταν όλα κινούνται το φίδι έχει εισχωρήσει στα ενδότερα. Μέσα από την ρωγμή το τείχος ανθίζει. Το τείχος είμαι εγώ και εσύ.