Kάτι κινείται...

Δεν είμαι στρατηγός

την γραμμή μου όμως ενωμένη θα κρατήσω

σαν τον ιστιοπλόο που γαντζώνεται

από του πανιού του το σκοινί

αναζητώντας την ορμή που κινεί

και το συμπέρασμα που βρίσκεται

στων καταληκτικών σταγόνων

την περαστική βροχή.

Tι σημαίνει να προχωράς μπροστά;

Προχωρώντας μπροστά

ο ναυτικός δεν αποφεύγει τις φουρτούνες, την Σκύλλα και την Χάρυβδη, τις σειρήνες που θα συναντήσει,

ο αεροπόρος δεν επικεντρώνεται στα όποια κενά αέρος ή τις καταιγίδες,

ο οδοιπόρος δεν κάθεται να κολλήσει για την παγανιά που πιθανόν έχει στηθεί,

ο κολυμβητής δεν ανοίγει τα μάτια στον βυθό ούτε νοιάζεται για το μέγεθος των κυμάτων.

Το να προχωράς μπροστά σημαίνει να έχεις την επίγνωση της κατεύθυνσης που διχοτομεί τον ορίζοντα, διαπερνά τα εμπόδια, τους στόχους, τις φιλοδοξίες,

συναντά τις διαθέσεις των ανθρώπων, τα συν και τα πλήν, όλα δεκτά, και τα αποχαιρετά, όταν διακρίνεις την κατεύθυνση του δρόμου του και θυμάσαι,

να τον απολαμβάνεις.

Το βροχερό παράθυρο

Προδιαγεγραμμένη πορεία

Ωραία είναι η προδιαγεγραμμένη πορεία,

όταν ακολουθείς τις εικόνες της ζωής σου

Το ποια θες να είσαι σε δύο χρόνια,

Σε πέντε,

Σε δέκα.

Σταθμοί, λιμάνια και ενδιάμεσα

μία ευθεία γραμμή, χαραγμένη με ακονισμένο μολύβι

στων ωκεανών τον χάρτη.

Μα όταν αυτή η πορεία είναι σίγουρο ότι οδηγεί σε μία εναλλαγή

σύριζα-νδ, μνημόνια-αντιμνημόνια, προαπαιτούμενα

προαπαιτούμενα ποιανών, ταυτότητες-αντιταυτότητες

και οι αγώνες ψιλά γράμματα στα αζήτητα,

αν η αυτή η πορεία ήταν προδιαγεγραμμένη σε ένα κομμάτι χαρτί,

ποιός από εσάς δεν θα ήθελε να το σκίσει;

  

Μέχρι να πάψω να περιμένω,

Και εκεί που φοβάμαι να πηγαίνω,

Σε όλα αυτά που βρίσκονται βαθύτερα,

Ρίχνω άγκυρα..

Χέρια

Το χέρι σου

μου έδωσε μανδύα

με ιδιότητες μαγικού χαλιού

ιπτάμενο, όπως τα παραμύθια,

με κράτησε ζεστό και με ταξίδεψε

σε τούτην τοιαύτην την ακτή

όπου ακούγεται η φωνή

όσων συνεχίζουν την αναζήτηση.

Το χέρι σου

με ιδιότητες μαέστρου

μου μίλησε σε γλώσσα που κάνει το κενό

να μυρίζει βουνό, και που με παρηγορά

πικραμένα και γλυκά,

σε μία σχεδία στα ανοιχτά,

ως την στιγμή που θα δεχτώ

κοιτάζοντας τον σκοτεινό ουρανό,

ότι είμαι ένα τίποτα

και ξαναγεννηθώ.

Το χέρια μας

με μία κατεβασιά

ξηλώσανε συστήματα ασφάλειας.

-‘Αλήτες’, μας φωνάξανε, στην ίδια γειτονιά

που αργότερα μας ψάχνανε

ρωτούσανε για εμάς, αλλά στην πραγματικότητα

θέλανε τις λέξεις που δραπέτευσαν,

τις απαντήσεις που ορίζουν τον άνθρωπο:

Ποιοί είναι αυτοί που φεύγουν

και ποιοί αυτοί που μένουν

κι αν από το σήμερα μέχρι το χθες

άραγε επουλώνονται πλήρως οι παλιές πληγές.

To χέρι μου

Στέρεψε από αποχαιρετισμούς

Η νοσταλγία, πέτρα που βυθίζεται

στην λίμνη της μνήμης

και η προσμονή,

το κυματάκι της που σε χτυπά στην πλάτη.

Μην περιμένεις,

Στο τέλος μόνο ο άνεμος μένει

μέσα από την πολιτεία να περνά

για όσα χέρια έχουν δύναμη

να τεζάρουν τα σκοινιά

και για ακόμη μια φορά να φουσκώσουνε πανιά.

H απόβαση

All things hang like a drop of dew

  Upon a blade of grass

William Butler Υeats

Τhe dewdrop rounding its sphere in the dusk of the lily

            Is not unlike yourself gathering your soul in the heart of God.

Kahlil Gibran

Η απόβαση

«H μέρα που συναντιόμαστε έφτασε και ο σπόρος που μου χάρισες φύτρωσε στην αυλή μου. Ξεκινάει το ταξίδι μίας μεγάλης αναζήτησης και το υγρό στοιχείο είναι πανταχού παρόν: στο χορτάρι και στα φυτά, οι σταγόνες της πάχνης κρέμονται στους βλαστούς κι άπονα κυλούν, συναντιόνται στο πράσινο φως του ποταμιού, αντανακλώντας το μονοπάτι του δύων ηλίου.

Mία σταγόνα κρέμεται, και μεγαλώνει ως δάκρυ και ως κύμα που σε σπρώχνει στην ακτή, ένας καθρέφτης χωρίς αρχή και τέλος όπου αναγνωρίζεις ποιος είσαι και τι πραγματικά σημαίνει η λέξη «πατρίδα».

H μέρα που συναντιόμαστε έφτασε και περιμένοντας την άφιξή σου, ο χάρτης των ωκεανών που μου χάρισες παίρνει σήμερα την θέση του στο σπίτι μου

Τι είναι ο χάρτης;

Δεν είναι παρά ένα κομμάτι χαρτί.

Αλλά αν τα σχήματα στο χαρτί, μπορεί να του δίνουν μία απρόσμενη αξία

τότε ένας χάρτης είναι η συμπύκνωση πολλαπλών αξιών.

Άλλοι κορνιζάρουν τους χάρτες σε μαύρο φόντο

εις μνήμην των χαμένων πατρίδων.

Άλλοι τους κλείνουν σε μπαούλα, να σαπίζουν σε συλλογές ή ασφαλείς να περιμένουν σε αρχεία.

Όμως κάποιος γέρος σοφός είπε, κάποτε, ότι οι χάρτες πρέπει να επιδεικνύονται

σαν πολεμικά λάβαρα

σημαίες χωμένες βαθιά στο έδαφος των γενεαλογικών μας δέντρων, ή σκισμένες να παφλάζουν - κύματα των επιθυμιών -

ή ακόμη κομματιασμένοι να αιωρούνται σαν σκόνη που επισκιάζει της πόλης μας τις παρελάσεις.

Αυτό το κομμάτι χαρτί,

άνθρακας και υδρογόνο, -  κομμάτι από την σάρκα μας – είναι φτιαγμένος

όχι για να υποδείξει την κατεύθυνση των ποταμών

όχι για καταστήσει μοναδική την υπερπόντια πορεία του προκατόχου του

αλλά περισσότερο για να μας θυμίζει

ότι κι αν οι δυνάμεις τελειώνουν

κι αν ο πόνος σ εξαντλεί

να μην αφήσεις αυτή την διαδρομή στην μέση.

Αυτό ας σου θυμίζει αυτός ο χάρτης

μαζί με όσους χάθηκαν στο πέρασμα

ή που σταμάτησαν γεμάτοι «θέλω» ταπεινωμένα.

Πέρασε καιρός από τότε που αποφάσισες ότι για να πάρεις μέρος στην Οδύσσεια σαλπάρεις σε πλήρωμα ομαδικό. Φτιάξετε ένα ξύλινο καράβι που ακόμα και τώρα μοσχοβολά ρετσίνι, κομμάτι κομμάτι πλανήσατε τα ξύλα, και συλλογικά μεθύσατε από αναθυμιάσεις. Και ύστερα, οπλισμένοι κινήσατε για το αρματωμένο ταξίδι προς τις γιατρεμένες πληγές.

Θυμάσαι;

Άπλωσες τον χάρτη, έβαλες πάνω το δάχτυλο και αποφάσισες για το βάθος και το μάκρος του προορισμού, τράβηξες μία μεγάλη γραμμή και έβαλες τον τίτλο: κατάκτηση.

Όσο προχώραγες, τόσο έχανες πανοπλίες και όσο πιο άδεια τόσο πιο επικίνδυνη γινόσουν, γιατί το μεγαλύτερο όπλο είναι δυνατότητα, να κινηθείς, πέρα από τους περιορισμούς των οχυρωματικών έργων.

Τελικά ποιος είναι ο κατακτητής και ποιος ο κατακτημένος, όταν φτάνεις σε εκείνη την κορφή και βλέπεις το κενό; Ποιά πραγματικά είσαι όταν αντικρίσεις την λιμνούλα που καταπατημένη άφησαν τα αγριοπούλια πίσω να γεμίσει ζωή, ο αναταρασσόμενος πυθμένας της;

Είμαι 36 χρονών και τώρα ξεκινώ

πάει καιρός από τότε που χάραξα το όνομά μου στην πόρτα,

διψάω και αναζητώ για όσο μπορώ, πριν σταματήσω

να ζω από μνήμης

τις σταγόνες που κυλούν πάνω στο γρασίδι

την ηρεμία και την στιγμή της απόβασης, τον πόλεμο και την ειρήνη

τις τελευταίες κρεμάμενες σταγόνες της περαστικής βροχούλας

και το συμπέρασμα που μοιράστηκες χαρίζοντάς μου αυτόν τον χάρτη.

To Πέρασμα

Gratitude to the Unknown instructors

What they undertook to do

They brought to pass;

All things hang like a drop of dew

Upon a blade of grass

Ευγνωμοσύνη στους Άγνωστους δασκάλους

Ότι υποσχέθηκαν να κάνουν 

το έφεραν εις πέρας,

Όλα τα πράγματα κρέμοντα σαν σταλαγματιά

σε μία λεπίδα χορταριού

William Batler Yeats

Ένα βήμα έξω από το Eγώ

Did I perhaps learn from it the long clear silence?

Or did it learn from me?

Or has each of us devised it himself?

Φρέντριχ Νίτσε, τάδε έφη Ζαρατούστρα

Be careful darkness! Already what was it touched me?

I thought my lover had gone, else darkness and he are one,

I hear the heart-beat, I follow, I fade away.

Walt Witman, The Sleepers

Ένα βήμα έξω από το Eγώ

Αυτά τα λόγια ταξιδεύουν προς τα εσένα από τα μεσημέρια του καύσωνα

που οι γονείς μας δεν μας αφήνανε να βγούμε έξω για να μην μας τσιμπήσουνε τα φίδια.

Θυμάσαι;

Περιμέναμε ανυπόμονα να πάει πέντε,

πέντε και δέκα,

πέντε και τέταρτο,

Και τώρα, να, που ο ουρανός λάμπει με το χρώμα του καλοκαιριού.

Το σεντόνι απλώθηκε,

Το μεγάλο μας θεατρικό είναι έτοιμο

και όλη η γειτονιά ήρθε να μας παρακολουθήσει,

να βάζουμε τελεία στο ερώτημα:

- Όλα είναι εδώ;

- Ναι, όλα είναι εδώ.

Λέγοντας «εδώ»

δεν εννοώ τα γεωγραφικά όρια ενός τόπου,

Αλλά «το δώρο του παρόντος»

Που λαμβάνει ο μαραθώνιος κολυμβητής

Όταν, φτάνοντας στην ακτή, πρωτοδιακρίνει την ανάκλαση του βυθού.

Σε βλέπω να φτάνεις και αναγνωρίζω μία σύνδεση, δεν μπορώ να ξεχωρίσω αν ψάχνω βοήθεια ή πασχίζω βοήθεια να δώσω. Θέλω να σου μιλήσω για μια εικόνα που είδα:

Τον περιπατητή να κινείται δίπλα από έναν μεγάλο ήλιο, ποιός ήταν πιο μεγαλόπρεπος δεν μπόρεσα να καταλάβω γιατί απέναντι στην καταβύθιση του φωτός, αυτό που ξεχώριζε ήταν η λοξόδρομη διαδρομή του.

Αυτά τα λόγια που φτάσανε σε εσένα,

αυτές οι λέξεις είναι τώρα κάτι διαφορετικό,

μας συντροφεύουνε δίπλα από έναν ήλιο που βασιλεύει.

Έκανα ποδήλατο και σκεφτόμουνα,

ότι το Εγώ είναι σαν ένα μικρό παιδί που θέλει να παίξει και δεν το παίζουνε.

Νομίζει ότι του ανήκει ο χρόνος και θέλει να τον κατοχυρώσει,

Νομίζει ότι έχει το δικαίωμα να έχει δίκαιο και να ορίζει τους κανόνες του παιχνιδιού.

Τι αξίζουν όλοι αυτοί οι κανόνες; Και ποιός τους φτιάχνει; Τον λογαριασμό αυτόν ποιός θα τον πληρώσει; Εμένα τι μου ανήκει;  Η οικογένειά μου; Τα παιδιά μου; Είναι δικά μου; Αυτές τις σκέψεις μου τις θες;  Τι αξίζει όσο το δάκρυ της συγκίνησης; Ένα ποτάμι δακρύων που σε βγάζει; Κι αν ένα δάκρυ μπορεί να τσακίσει τις πανοπλίες της ψυχής, τι μπορεί να σου κάνει μία θάλασσα; Τον από δάκρυα ωκεανό ποιος μεγάλος εξερευνητής τον διέσχισε;

Τι σημασία έχει το «που θα φτάσω» και «το πόσο θέλω ακόμα»

αφού στο τέλος από εσένα θα ζητήσω καταφύγιο.

Το θέμα δεν είναι που θα φτάσεις αλλά να πάρεις κι άλλους μαζί.

Να γίνεις εσύ η πρώτη,

Να γίνουμε ο άνθρωπος-βόλι:

Σκάγια που όσο προχωράνε συμπυκνώνονται

Βόλι που ταξιδεύει

και ξαναγίνεται άπειρες φορές το σύμπαν.

Στα αυτά τα σημεία τριβής συναντιόμαστε,

ένα βήμα έξω από τους κύκλους,

στις νέες τριανταφυλλένιες αυγές,

στων ωκεανών τις απογευματινές παλίρροιες

όπου συντίθεται και θρυμματίζεται αυτός ο κόσμος.

Λόγια για να προσπερνάς αδιέξοδα

Now I see the secret of the best persons.

It is to grow in the open air and to eat and sleep with the earth.

Walt Witman, the song of the open road.

Λόγια για να προσπερνάς αδιέξοδα

1.

Mέσα στο δάσος που καίγεται, η φύση μεταμορφώνεται

επεκτείνεται πέρα από τα όρια

ξεπερνά τις συμβάσεις του χρόνου.

Το τοπίο αλλάζει γρήγορα και πάνω στην καμένη γη

σχηματίζεται η απάντηση στο δίλημμα:

Πολιορκία ή έξοδος;

2.

Ένα πέπλο καπνού αίρεται και δίπλα από το σβησμένο πύρινο μέτωπο φαίνεται

το λουλούδι της βαθιάς ειρήνης.

Για να το φτάσεις μία συμβουλή θέλει να σου πει

«Ζήσε σαν αγωνιστής, ξεγέλασε το πρόσωπο του φύλακα».

Με κάθε όριο που ξεπερνάς

Με κάθε τι που μένει πίσω

Ένα κενό δημιουργείται

και το μάγμα που αναβλύζει, βρώμικο, καυτό

Δημιουργεί έδαφος για να βαδίσουν κι άλλοι.

3.

Νοιώθω σαν τον πυροσβέστη που κοιμήθηκε δίπλα από ένα κατευνασμένο πύρινο μέτωπο.

Έμεινε εκεί για να σιγουρευτεί ότι δεν θα εξαπλωθεί η πυρκαγιά

κουράστηκε όμως να κόβει ξύλα, να συνδέει σωλήνες, να σκάβει ζώνες ασφαλείας.

Κάποια στιγμή το βράδυ κοίταξε γύρω του την υπό έλεγχο φλόγα να διατρέχει το τοπίο

Και σκέφτηκε

«Τι όμορφα που είναι εδώ»

Μετά κοιμήθηκε, έγινε ένα με τις στάχτες, καψαλίστηκε το σβέρκο του.

Ο πυροσβέστης είναι αυτός που ατένισε το δάσος

όχι σαν προαιώνιο πνεύμονα οξυγόνου

αλλά σαν μια ύπαρξη που πολλές φορές έχει καεί.

4.

Όπως σε όλα τα πράγματα γύρω σου έτσι και σε εσένα

πρέπει να είσαι έτοιμος να παραδοθείς στις φλόγες.

Πώς αλλιώς θα ξαναγίνεις καινούργιος αν πρώτα δεν έχεις γίνει στάχτες;

Αυτός που αγαπάει επιθυμεί να δημιουργεί γιατί απεχθάνεται αυτό που βρίσκεται γύρω του.

Για αυτό μάθε το ότι

Ο πυροσβέστης είναι και ο καλύτερος πυροαναφτής.  

Γιατί χαράσσοντας φλόγινες τομές

δαμάζει της πυρκαγιάς τα περιθώρια.

Δημιουργεί την καμένη γη.        

5.

Ποιός είπε ότι η καμένη γη είναι άδεια από ζωή;

Απουσία ερεθισμάτων

Η καμένη γη συνιστά το καλύτερο μέσω επικοινωνίας ενδόμυχων συλλογισμών.

Είναι σπάνια αυτή η ησυχία.

όπως όταν βλέπεις ένα πλοίο που αναχωρεί

και σκέφτεσαι

«Γίνεται η θάλασσα να αποτελεί εμπόδιο;».

Κοιτώντας κατάματα τον φίλιο επιβάτη

γίνεσαι εσύ ο ταξιδιώτης

και αυτός ανακαλύπτει την καινούργια του πατρίδα.

6.

Έτσι προσπερνιούνται τα όρια

πραγματοποιούνται και λύνονται μάγια

δημιουργούνται και τρέφονται σημασίες.

Αυτό το γραπτό είναι μία απλούστευση

που εκβάλει σε μία μεγάλη αλήθεια

Ότι οι ωκεανοί διασχίζονται κωπηλατώντας με γυμνά χέρια

ή ότι

Διασχίζοντας καμένη γη

Είναι που φτιάχνει κανείς δρόμους

για να πραγματοποιείς όνειρα.

7.

Ένα βράδυ σκέφτηκα το σύμπαν να είναι άνθρωπος που πασχίζει να ξεδιπλώσει το σεντόνι του μεγάλου κόσμου.                   

Διαβάζοντας το "Leaves of grass" του Walt Whitman

Διαβάζοντας το "Leaves of grass" του Walt Whitman νοιώθω σαν το δρομέα που του κόβεται η ανάσα και κάθεται να ξαποστάσει για να θαυμάσει το τοπίο. Δεν ξέρω ποιος μπορεί να διαβάσει αυτό το ποιήμα με την μία. Ποιός μπορεί να αναπνεύσει έναν άνεμο και να μην σκάσει από την πίεση ότι δεν μπορεί να είναι άνεμος;

Ζηλεύω και ταυτόχρονα με κάνει να αισθάνομαι ξεχωριστός. Βλέπω τον εαυτό μου σε αυτό το γραπτό σαν πέντε κομμάτια πάζλ που χρωματίζονται στο φόντο του μεγάλου συνόλου αυτού που μου δίνει αυτό που διαβάζω. Είναι πέντε κομμάτια διάσπαρτα εδώ και εκεί.

(γράφει στο 17 του ποιήματος ο Walt σε δική μου μετάφραση)

«Αν δεν είναι τόσο δικά σου όσο είναι και δικά μου, δεν είναι τίποτα ή κοντά στο τίποτα. Αν δεν είναι ο γρίφος και το λύσιμο του γρίφου δεν είναι τίποτα. Αν δεν είναι κοντινά όσο είναι μακρινά δεν είναι τίποτα. Αυτό είναι τα χορτάρι που φυτρώνει όπου βρίσκεται γη και νερό. Αυτός ο κοινός αέρας που περιλούει την υδρόγειο.»

Μεγάλο πράγμα η αποδοχή της πολυπλοκότητας. Η ανθρώπινη συνείδηση είναι η φωνή που βγαίνει μέσα από την σιγή και η έμπνευση η οπτική γωνία από μία ψηλότερη πεδιάδα. Εκεί που δεν το καταλαβαίνεις ξαφνικά βρίσκεσαι ψηλότερα. Σκέφτεσαι, ερωτεύεσαι, συνειδητοποιείς, αισθάνεσαι, ζεις. Αλλά μετά ξεχνάς. Μεγάλη τέχνη και αυτό το σκαμπανέβασμα και να το ισορροπείς… και να θυμάσαι.  Αν με ρωτάς εμένα, έχω να πω ότι το θέμα δεν είναι να μόνο περπατάς ανάλαφρα, αλλά να ισορροπείς ελαφριά σε χαμηλό πολεμικό βήμα.

Προσπαθώ τώρα να γράψω δύο πράγματα παραπάνω για μένα αλλά δεν μου βγαίνει. Αυτή την στιγμή δύναμη και αδυναμία μου φαίνονται πολύ παρόμοια πράγματα και δυσκολεύομαι να το εκφράσω.

Το ποιήμα αυτό το οποίο διαβάζω τώρα στα 34 χρόνια ζωής μου είναι η επιβεβαίωση ότι ο κόσμος είναι πολύ μεγαλύτερος. Το μήνυμα υπάρχει, και έρχεται από 150 και βάλε χρόνια πριν.

Άρα;

Ο χρόνος είναι με το μέρος μας.

Σκέφτηκα, τα λόγια ενός φίλου (ή μπορεί να είναι μία δικιά μου σκέψη που την θυμάμαι σαν λόγια ενός φίλου) - τότε που ζούσαμε την εποχή της Γένοβας και του 2003 και περίμένα(με) μία μεγάλη πορεία για να γίνει Ο χαμός.

Τι θα έκανες αν πήγαινες στο κάλεσμα μίας Μεγάλης Διαδήλωσης και δεν ερχόταν κανείς; Η δικία μου απάντηση παραμένει η ίδια: Θα έγραφα το εργαλείο και θα το μοίραζα σε μερικούς φίλους και περαστικούς.

Η δικιά σου;

Η γέννηση της ιδέας 2

Ξέρεις τι είναι σημαντικό για την γέννηση της ιδέας;

Η ψυχή να διψάει και η πηγή να εντοπίζεται αμόλυντη.

Το περίεργο είναι ότι η κάθοδος για το πηγάδι είναι ελεύθερη

Τα παρακλάδια όμως είναι πολλά

και οι Δαίδαλοι εκλείπουν.

Η αράχνη ξέρει

Ότι με μικρά νήματα

Χτίζεται το δίχτυ της.

Για αυτό βαδίζει κοντά στο έδαφος

Εκεί που δεν την οπισθοδρομεί

Ο αέρας του θριαμβευτή.

Περπατάει όμως με μία περηφάνια

Που σπάνια την συναντάς σε έντομο.

Το αποτέλεσμα

Είναι το ακριβώς αντίθετο

Από το στεφάνωμα του νάρκισσου.

Πίνοντας μία μπύρα παρέα με ένα σύμμαχο

Τα λόγια της θύμησης

Ασυνείδητα εκκρίνουν

νοητικές γέφυρες.

H γέννηση της ιδέας

Ο αντικειμενικός στόχος

Είναι η έξοδος

Να βγει το ανθρωπάκι από την φυλακή

Να προσπεραστούν οι φρουροί

Να φανεί η χαραμάδα.

Μέχρι που οι δύο διαστάσεις γίνουν τρεις.

Τίποτα όμως δεν είναι σίγουρο.

Η αμφιβολία

Είναι σαν τα κλειστά μάτια

του εμβρύου που γεννιέται

και βγάζοντας ένα αναστεναγμό

χαρίζει το δώρο του προβλήματος.

Ορθοποδεί

Ξετυλίγει τα φασκιά της καθημερινότητας

και αρχίζει να φτιάχνει

πρώτα ένα αντίσκηνο για να μάθει στην μοναχικότητα

έπειτα ένα αερόστατο για να ταξιδεύει στον κόσμο της φιλίας

και τέλος ένα φεγγάρι για να φωτίζει την σκοτεινιά του.

To πέρασμα (αφιερωμένο στην Ψυττάλεια του Σαμσών Ρακά)

Πριν μερικές  βδομάδες έλαβα το 86ο, 

και τελευταίο, μονότυπο της Ψυττάλειας του σαμσών ρακά. 

To παρακάτω είναι κάτι που προσπαθώ να γράψω 

εδώ και καιρό και το συνέδεσα με την παραλαβή 

αυτού του ξεχωριστού βιβλίου. Αναζητήστε το.

To πέρασμα

Στα ποτάμια πολλές φορές συναντάει κανείς κάτι μοναχικούς βαρκάρηδες. Αν τους πετύχεις στην ακτή και τους κάνεις για δώρο κάτι που μπορεί να τυχαίνει να έχεις μαζί σου - για παράδειγμα ένα φρούτο - μπορεί να σε πάρουν για μία βόλτα μέσα σε μία σκοτεινή νύχτα. Μέσα σε αυτό το σκοτάδι βρέθηκα να συνομιλώ με έναν από τους βαρκάρηδες. Ο καθένας από αυτούς βρίσκει τον τρόπο του να ανοίγει τον δρόμο του. Κάποιοι κρατάνε δαυλούς με φωτιά ή έχουν για συντροφιά πυγολαμπίδες. Άλλοι ζουν σε εγκαταλελειμμένους φάρους και  μελετούν ουρανογραφία, άλλοι δουλεύουν σαν θερμαστές ταΐζοντας καμίνια που μετακινούν υπερωκεάνια. Κουβαλούν φακούς, λάμπες και πορτατίφ διαφόρων σχημάτων και μεγεθών, είναι περιπατητές, φλογερολάληδες, διανυκτερεύουν όπου βρουν κάνοντας την κάπα τους για πάπλωμα, αυτή που λέει η ιστορία ότι με τον δυνατό αέρα την σφίγγουν πάνω τους και με τον ήλιο την πέταξαν και χάθηκε. Του μίλησα για μία συλλογή από αντικείμενα που την είχα χρόνια και την κοίταζα και στο τέλος μου μύρισε μούχλα και την πέταξα.

Μου απάντησε:

‘ξέχνα για λίγο αυτά που γνώρισες

η αφαίρεση είναι η τέχνη της εποχής μας

άκου αυτό που βρίσκεται βαθιά μέσα σου

και διέσχισε την έρημο του εαυτού σου.

Προχώρα’

 

Το ακούω.
Βάζω φωτιά σε μία εικόνα
Βάζω το μαχαίρι στο βυθό
Αφήνω την άγκυρα να παρασύρει το άλλο μου μισό
Διαλέγω το φόντο
Και το πλαίσιο
Διαλέγω τις στιγμές
Αδειάζω τέφρες
Χωρίς το βάρος τους
Ανεβαίνω στην βάρκα σου.
Ας πιούμε λοιπόν
Στις αναχωρήσεις που δεν έχουν γυρισμό
γιατί
Είναι μέρος της επιστροφής.
Δεν θέλω τίποτα για ανταμοιβή
Μέχρι το τέλος θα φτάσω
Όχι όπως τότε που
λίγο πριν χτυπήσω την πόρτα να ρωτήσω
Δείλιασα
Και αποφάσισα να γυρίσω πίσω.
Είμαι αποφασισμένος να προχωρήσω
ένα βήμα πέρα από αυτό που έμαθα να είμαι.

 Για να το πω διαφορετικά:   

Ήμουνα μέσα σε ένα σκοτάδι όμορφο
σαν ταξίδι
και το περιγράφω με αυτό τον τρόπο
Γιατί θα ήθελα να μιλήσω
Για την στιγμή
όπου
μόλις που το αντιλαμβάνεσαι
το μαύρο σπάει
όχι με θόρυβο
αλλά με κλάμα
το τραγουδιστό κλάμα του αμανετζή
που ανοίγει την θλίψη
την διπλώνει με μαεστρία,
την τσακίζει
την σκίζει
και την χαρίζει
σαν πουλί που πετάει
Προχωράει
Μαζί του έρχεσαι και εσύ
φτάνεις στην ακτή.
Ξημερώνει
και γελάς
Περπατάς
Τρέχεις στον δρόμο
Γελάς
Γελάς με την δύναμη

Για να το πω διαφορετικά:

Ήμουνα μέσα σε ένα πλοίο
Απέναντί μου ήταν ο δολοφόνος.
Κρατούσε το πηδάλιο γερά στα δυό του χέρια
Και εγώ απέναντί του ήμουν και περίμενα
Σαν τον έφηβο που αναγνωρίζει στον εαυτό του στον καθρέφτη
Την κοινή ταυτότητα
Όπου όλοι είμαστε μαριονέτες
Όπου επιτρέπεται να ουρλιάζουμε
«τόσο όσο πρέπει»
στους άδειους δρόμους των γειτονιών όπου γεννηθήκαμε
στις ερημιές που φυλάνε σκοπιές οι φαντάροι
όπου τίποτε δεν αλλάζει
όπου 20χρονοι αυτοκτονούν
πριν το ξημέρωμα.
μέσα στο σκοτάδι
αόρατοι μέσα στο τίποτα
χωρίς κατεύθυνση
χωρίς τίποτα να έχει σημασία.
Κι έτσι λοιπόν
ψύχραιμα
Λίγο πριν την απόβαση σε ρώτησα
- Τι είναι «ζωή»;
Και μου απάντησες
- Ζωή σημαίνει «να γίνεσαι».

Το ακούω. Και σκέφτομαι ότι το ωραίο με τα ποτάμια είναι ότι έχουν πάντα μία συνέχεια. Όσο όμορφα κι αν είναι εκεί που βρίσκεσαι, υπάρχει πάντα ένα σημείο παραπέρα που τροφοδοτείται συνέχεια με νερό, που μάλλον είναι καταπράσινο, ήσυχο, με μία φιλική ακτή πρόθυμη να σε φιλοξενήσει. Εκεί, μάλλον, θα μπορέσεις να κάτσεις ελεύθερα. Ίσως αν πας λίγο παραπέρα να είναι εκεί δίπλα και να σε περιμένει να την ανακαλύψεις. Ίσως είναι εκεί γιατί είσαι εσύ που τη δημιουργείς.  Είναι σαν τις γραμμές πάνω στο χαρτί που μουντζουρώνεις ενώ σκέφτεσαι. 

Αν βρεθείς εκεί για μία βόλτα με ένα βαρκάρη ίσως σε ξεναγήσει στο τοπίο και μπορέσεις να δεις τις ­­­ρίζες των ποταμόδεντρων, ακάλυπτες, ασυνάρτητες, ζωντανές, σαν κεραίες που ψάχνουν στην ατμόσφαιρα ζωή. Άλλο τόσο όσο είναι στην γη, είναι στο νερό και στον αέρα, ξεριζωμένες και κενές, ελεύθερες σαν τα φαντάσμάτα.

 

O χρόνος του Σίσυφου

So if you see the Vulture coming,

Flying circles in your mind,

Remember there is no escaping

For he will follow close behind

only promise my a battle

battle for your soul and mine

Gil Scott-Heron

... learning to win is hard
any slob can be a good loser...

Charles Bukofski

                                                                                            

O χρόνος του Σίσυφου

Προσπάθησα τον χρόνο να νικήσω

Το θάνατο στον Άδη να φυλακίσω                

και γέμισε ο κόσμος με νεκρούς

που δραπετεύοντας κατήργησαν το μέτρημα.

Προσπάθησα, κι ακόμα κι αν θέλω δεν μπορώ

Να αλλάξω αυτό που τώρα είναι παρελθόν

Έτσι βρέθηκα σε αυτή την τιμωρία

Η μνήμη είν΄αξεχώριστη από την αμνησία

Κάθε που με κυνηγάει αυτός ο βράχος

Κάθε που τον ψάχνω να τον σπρώξω

Γινόμαστε ένα

ο ένας από την κίνηση του άλλου

Η πέτρα μετατρέπεται στην βούλησή μου

Και γίνομαι κι εγώ ο αραμπατζής της

Σ’ όλα όσα συμβαίνουν είμαι ξένος.

Θυμάμαι την βοή από ανθρώπους

Δυνατή σαν την εκδίκηση

Μία εικόνα από το παρελθόν

Γκρίζα

μα τόσο όμορφη

Θυμάμαι, αλλά ίσως όλα αυτά δεν ήταν αρκετά

Οι φύλακες

Επέστρεψαν ξανά

Κι έτσι τον βράχο πάλι βρίσκομαι να σπρώχνω

και μέσα σε μπουκάλι θέτω ένα μήνυμα

Η πρώτη λέξη είναι

«Το συρματόπλεγμα»

Η τελευταία είναι οι «σειρήνες»

Μιλάει για μία ανάβαση ψηλά

Ψάχνοντας της θάλασσας το θέαμα

Ξεφεύγοντας από τις Ερινύες.        

Ενώ η νύχτα πέφτει, ο φάρος σβήνει

Η αντίστροφη μέτρηση ξεκινάει.

                                          

Κι όταν το όρνιο του Ηeron σε πλησιάζει

Η μέρα σβήνει, κράτα την γερά

Πίσω μην γυρίσεις εθελοντικά

Θέλω να βλέπω ανθρώπους στα μάτια

με χαμόγελα αναγνώρισης της Νίκης

Που ανοίγει τα φτερά, κοιτάει ψηλά

Στα χέρια της παίζει τον βράχο

Σαν τον δικτάτορα

Και όσο συνεχίζει το όνομά της επανεφεύρει

Κι έτσι ο κόσμος της ανήκει

Θεσσαλονίκη – Σκόπια - Κωσταντινούπολη

Στάσιμος ο χρόνος στις στιγμές της επίθεσης

Διαλεγμένες μία μία σαν τους φίλους μας

Στάσιμος ο χρόνος όταν είμαστε μαζί

Στους τάφους φωτογραφίζουμε την προοπτική

Η άμυνά μας γίνεται

Επίθεση.

 H φωτογραφία είναι από τον "τοίχο των κομμουνάρων" στο νεκροταφείο Πέρ Λασέζ, οπου εκτελέστηκαν οι τελευταίοι μαχητές της παρισινής κομμούνας

Αντι - ουτοπική ελπίδα

Η ουτοπία ήταν ο κοινός μας παρονομαστής.

Θολή και ακαθόριστη

με όνειρα, αυταπάτες, προσδοκίες

μας ένωσε.

Ναι,

μας προχώρησε,

ναι...

...όταν όμως πέρασαν τα χρόνια

και ήρθε ο καιρός 

να κοιτάξουμε γύρω μας

με ανοιχτά τα μάτια

η ουτοπία έγινε 

ομίχλη

που μας περιόρισε

σε στρευλές σχέσεις,

αλλοτριωμένες μορφές

κάθε είδους κόμματα και σχηματισμούς.

Ας αναζητήσουμε πλέον κάτι διαφορετικό

στην πολιτική 

της αντιουτοπικής ελπίδας!

Αυτή η άνοιξη έρχεται για όλους

Μοναξιά είναι να μένεις πίσω στην ζωή

Μισάνοιχτη η πόρτα είναι, πες μου ρε θα βγεις;

Ξαναλές τα ίδια λόγια

Σαν προσευχή θέλεις να πείσεις

Ότι όλα κάποτε τελειώνουν

Δεν υπάρχει άλλη καινούργια κορυφή

Κι έτσι μέσα στο κλουβί περνάνε νύχτες με πανσέληνο

μα ξυπνάς μέσα σ’ ένα κακό όνειρο

Σε θρήνο του ανθρώπου που μαθαίνει ότι θα ζει

Περιορισμένος στην δικιά σου απουσία

Σε μια ζωή κρατουμένου επ’αδεία.

Σε μία πλατεία βλέπω μία παρέα να μοιράζεται

ένα σπίρτο για πολλά τσιγάρα

Πόσα προλαβαίνεις να ανάψεις πριν καείς;

Ενότητα σημαίνει απλά να ζεις

Να μην πειράζει να περνάει η ώρα

Να βαδίζεις κάτω από ένα σμήνος πουλιά

Ενώ μέσα σου βράζεις, ανθίζεις, χαμογελάς

είναι η κίνηση που νοηματοδοτεί

Αυτό το όχι που κρατά την ψυχή σου ζωντανή

Αρνούμενη τον θάνατο και την ομηρία

Μίας ζωής κρατουμένης επ’ αδεία.

Ένας άγνωστος μου είπε μια φορά

Για μία άνοιξη που έρχεται για όλους

Που όσο κι αν περιμένεις αυτή δεν θα φανεί

Γιατί θα κρύβεται μέσα στην προσμονή σου

Στο δρόμο χτίζεται η ενότητα

Εμπειρία, βούληση, σχέση και κοινότητα

Μοίρασμα, σπίτια κόκκινα, ψηλά

Και όχι τείχη φυλακής ανυπέρβλητα

Δεν είναι μέρος αλλά ένας άλλος κόσμος

Όπου ο χρόνος σαν ιδέα θα χαθεί

Σαν να ξεχνιόμαστε βλέποντας μαζί

Την ροή ενός υπέροχου ποταμού.

Mπορούν να πατήσουν τα λουλούδια

δεν μπορούν να σταματήσουν την άνοιξη.