Φόβος


Το ξύλινο καράβι


Μπορεί να υπάρξει;



Τώρα

Η 1η απόκριση! Σε ευχαριστώ Μαρία.

Φοβος











Το ξύλινο καράβι

Mειδίαμα: ελαφρό και ανεπαίσθητο χαμόγελο

Περίμενα πολύ καιρό για αυτήν την δημοσίευση. Νομίζω ότι θα είναι από τα τελευταία πράγματα που θα κάνει αυτό το μπλόγκ (θα δείξει βέβαια) το οποίο περιμένει από τώρα περισσότερο να πάρει πράγματα.

Έτσι λοιπόν δημοσιεύω το Μειδίαμα. Μειδίαμα σημαίνει "ελαφρό και ανεπαίσθητο χαμόγελο". Όταν σκεφτόμουν τι τίτλο να βάλω για το καινούργιο μου εντυπάκι μου ήρθε στο μυαλό ότι το κοινό στοιχείο στα πρόσωπα των φίλων μου είναι ένα μισό χαμόγελο, ένα μειδίαμα.

Τα κείμενα που ακολουθούν είναι πειραματικές προσπάθειες έκφρασης και εκτείθενται με σκοπό να αποτελέσουν αφορμή για μία ανταλλαγή. Υπάρχουν κάποια ερωτήματα τα οποία σε καλούν να στείλεις μία απάντηση, να ζωγραφίσεις ή/και να γράψεις κάτι. Αν θέλεις να τα εκθέσεις με έναν τρόπο, μπορείς να σκανάρεις ή να φωτογραφήσεις και να τα στείλεις στο steiltostoergaleio@gmail.com για να δημοσιευτεί στο μπλόγκ του Εργαλείου. Σε έντυπη μορφή μπορείτε το βρείτε σίγουρα (από τις επόμενες μέρες) στην δανειστική βιβλιοθήκη της κατάληψης φάμπρικα υφανετ (ομήρου και περδίκα γωνία, κάτω τούμπα).



Κατεβάστε το από εδώ



Προωθήστε αυτή την δημοσίευση όσοι θέλετε και σας αρέσει.

To έντυπο αυτό αποτελεί την συνέχεια ενός μυστικού σχεδίου έκφρασης και αντίστασης με τίτλο Το Εργαλείο που ξεκίνησε το 2004 και έφτασε σε κάποια όρια το 2007. Αποτελεί μέρος μίας ανάγκης που εμφανίζεται ξανά και ξανά σαν βραχνάς και καταφύγιο.

Το έντυπο αυτό φιλοδοξεί να αποτελέσει ένα δώρο που θα χαριστεί στους φίλους σου και ως τέτοιο επιθυμεί να διακινηθεί. Η έννοια της φιλίας μπαίνει ως το στοιχείο αυτό που ξεπερνώντας οποιαδήποτε βεβαιότητα συμβάλει εδώ και τώρα στην πραγμάτωση της επιθυμίας και μπορεί να αποτελέσει ζωντανό κύτταρο μίας άλλης κοινωνίας. Μίας κοινωνίας που μπορώ να φανταστώ ότι θα είναι ειρηνική μόνο αν πατάει στο γόνιμο έδαφος μίας ελεύθερης κοινοκτυμοσύνης. Ακόμα και σε καιρούς που βλέπουμε να στεκόμαστε μόνοι, να θυμόμαστε ότι το μοίρασμα μεταξύ αγαπημένων προσώπων μπορεί να γίνει η αρχή. Nα γίνει τώρα, αυτή την στιγμή.

(Ο χρόνος μετράει)

Θέλω να πιώ

Κάνω επανεκκίνηση

Γκράν γκρούν
Γκράν γκρούν
Σε ευχαριστώ


Η τρελλή ροδιά


Σ’ αυτές τις κάτασπρες αυλές όπου φυσά ο νοτιάς
Σφυρίζοντας σε θολωτές καμάρες,
πέστε μου είναι η τρελλή ροδιά
Που σκιρτάει στο φως σκορπίζοντας το καρποφόρο γέλιο της
Με ανέμου πείσματα και ψιθυρίσματα, πέστε μου είναι η τρελλή ροδιά
Που σπαρταράει με φυλλωσιές νιογέννητες τον όρθρο
Ανοίγοντας όλα τα χρώματα ψηλά με ρίγος θριάμβου;
Όταν στους κάμπους που ξυπνούν τα ολόγυμνα κορίτσια
Θερίζουνε με τα ξανθά τους χέρια τα τριφύλλια
Γυρίζοντας τα πέρατα των ύπνων, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά
Που βάζει ανύποπτη μεσ’ στα χλωρά πανέρια τους τα φώτα
Που ξεχειλίζει από κελαηδισμούς τα ονόματά τους, πέστε μου
Είναι η τρελλή ροδιά που μάχεται τη συννεφιά του κόσμου;
Στη μέρα που απ’ τη ζήλια της στολίζεται μ’εφτά λογιώ φτερά
Ζώνοντας τον αιώνιον ήλιο με χιλιάδες πρίσματα
Εκτυφλωτικά, πέστε μου είναι η τρελλή ροδιά
Που αρπάει μια χαίτη μ’εκατό βιτσιές στο τρέξιμό της
Πότε θλιμμένη και πότε γρινιάρα, πεστε μου είναι η τρελλή ροδιά
Που ξεφωνίζει την καινούρια ελπίδα που ανατέλλει;
Πέστε μου, είναι η τρελλή ροδιά που χαιρετάει στα μάκρη
Τινάζοντας ένα μαντίλι φύλλων από δροσερή φωτιά
Μια θάλασσα ετοιμόγεννη με χίλια δυο καράβια
Με κύματα που χίλιες δυο φορές κινάν και πάνε
Σ’αμύριστες ακρογιαλιές, πέστε μου είναι η τρελλή ροδιά
Που τρίζει τ’άρμενα ψηλά στον διάφανον αιθέρα;
Πανύψηλα με το γλαυκό τσαμπί που ανάβει κι εορτάζει
Αγέρωχο, γεμάτο κίνδυνο, πέστε μου είναι η τρελλή ροδιά
Που σπάει με φως καταμεσίς του κόσμου τις κακοκαιριές του δαίμονα
Που πέρα ως πέρα την κροκάτη απλώνει τραχηλιά της μέρας
Την πολυκεντημένη από σπαρτά τραγούδια, πέστε μου είναι η τρελλή ροδιά
Που βιαστικά ξεθηλυκώνει τα μεταξωτά της μέρας;
Σε μεσοφούστανα πρωταπριλιάς και σε τζιτζίκια δεκαπενταυγούστου
Πέστε μου, αυτή που παίζει, αυτή που οργίζεται αυτή που ξελογιάζει
Τινάζοντας απ’ τη φοβέρα τα κακά μαύρα σκοτάδια της
Ξεχύνοντας στους κόρφους του ήλιου τα μεθυστικά πουλιά
Πέστε μου, αυτή που ανοίγει τα φτερά στο στήθος των πραγμάτων
Στο στήθος των βαθιών ονείρων μας, είναι η τρελλή ροδιά;

Γκρίνιες

Γιατί να μην υπάρχει ο χρόνος για όλα αυτά τα γιατί;

Μην με ξεχνάτε

Θα ήθελα το Εργαλείο να χρησιμοποιηθεί ως ένα μέσω ανταλλαγής σκέψεων και μυνημάτων. Δωστε μου 2-3 βδομάδες καιρό και θα δείτε τι εννοώ...

δεν μου βγαίνει να γράψω κάτι πριν από αυτό!