Ο Νάρκισσος είναι ερωτευμένος με τον εαυτό του, και υποφέρει από αυτό. Aιχμάλωτος της εικόνας του, ανίκανος να αποκτήσει τον εαυτό του, καταδικασμένος να χάνεται, πάντα... Διότι δεν κατέχουμε παρά αντικείμενα, και το εγώ δεν είναι αντικείμενο κι ωστόσο, είναι θνητό... Δεν υπάρχει εγώ να αποκτήσουμε εδώ, ακι το που πεθαίνει... Απελπισμός: o Νάρκισσος δεν είναι χειροπιαστός παρά μέσα στο θάνατό του, ο οποίος τον καταργεί. Αυτός ο δυστυχισμένςο έρωτας του Νάρκισσου είναι ο ίδιος ακριβώς, ας ο σημειώσουμε από τώρα, με εκείνον που καταδικάζει ο Λουκρήτιος: " Άπιαστα είδωλα, φτωχή ελπίδα..." Είναι επίσης αυτός που περιέγραφε ο Πασκάλ: δεν αγαπάμε κανέναν, δεν υπάρχει κανένας να αγαπήσουμε... Narcisse's story: my name is nobody... Τρέλα του Νάρκισσου: να θέλεις να αποκτήσεις ένα εγώ που δεν υπάρχει! Και ο πόθος γυρίζει γύρω γύρω μέσα στο λαβύρυνθό του: την μη απόκτηση του αντικειμένου του. Δε θα βγούμε από αυτόν τον λαβύρινθο παρά αν παραιτηθούμε. Αλλά θα ήταν τρέλα να παραιτηθούμε από την επιθυμία, θα ήταν αυτοκτονία να παραιτηθούμε από το εγώ. Η σοφία είναι να παραιτηθούμε από την απόκτηση.
Ναι, αφού το εγώ δεν είναι τίποτα και εντούτοις υπάρχω (ουδόλως,βέβαια, ως άτομο...), δε θα βρω χαρά, στη σχέση μου με τον εαυτό μου (ή σε αυτό που βιώνω ως τέτοια σχέση), παρά στο μέτρο που θα μπορέσω να αγαπήσω σε εμένα αυτό που δεν είναι εγώ, να αγαπήσω σε εμένα αυτό που δεν είναι ένα άτομο, που δεν είναι ένα αντικείμενο, που δεν είναι ένα πράγμα: αυτό... αυτό το παιχνίδι δυνάμεων και επιθυμιών, αυτή την ικανότητα σε εμένα να απολαύσω και να σκεφτώ, αυτή την δύναμη να υπάρξω, δηλαδή να ζήσω και να δράσω, την οποία ο Σπινόζα αποκαλούσε conatus ή επιθυμία. Ήτοι: τη ζωντανή σε εμένα φύση (venus voluptas...) της οποίας δεν είμαι, και τούτο διά παντός, παρά ένα μέρος. Ο εγωιστής που παίρνει αυτό το μέρος ως όλον είναι ανόητος, τελικά. Και πολύ δυστυχισμένος: αφού αυτό το μέρος πεθαίνει. Η ζωή του είναι πικρή, σαν ένα όνειρο θνησιγενές. Είναι το όνειρο του Νάρκισσου, και η πίκρα από τις φρούδες ελπίδες του... Αντ'αυτού, πρέπει να αγαπώ όχι το εγώ αλλά τη φύση σε εμένα (την ίδια μου τη δύναμη ως μέρος της δύναμης της φυσης), όχι το εγώ αλλά τη ζωή. Αυτό δεν αποκτάται: το κύμα δεν αποκτάται καθεαυτό, ούτε η θάλασσα. Και είμαι σοφός σημαίνει, ας το επαναλάβουμε, ότι παραιτούμαι από την απόκτηση.
Από το βιβλίο του Αντρε Κοντ-Σπόνβιλ "Ο μύθος του ίκαρου: Πραγματεία περί απελπισμού και μακαριότητας"
Η μείωση των συγκινήσεων οδηγεί στον μαρασμό και στις ακραίες περιπτώσεις στον θάνατο.
[Να κάνεις τα πράγματα
που σε συγκινούν]
Πολλές φορές περνάμε από πράγματα και καταστάσεις που μας μετατοπίζουν από μία κατάσταση Ι σε μία κατάσταση ΙΙ. Η παλινδρόμιση ξανά στην κατάσταση Ι, πράγμα που συμβαίνει είτε εσωτερικά όταν δεν είμαστε έτοιμοι ή και εξωτερικά για άλλους λόγους, εκφράζεται με επιθετικότητα.
[Θα σε σκοτώσω κιόλλας αν πας να βγάλεις από το Ι,
έξω από το Ι δεν μπορώ να υπάρχω]
Το θέμα είναι όταν είμαι αγκιστρωμένος σε κάτι αποκλειστικά.
Υ.Γ. Τα λέμε με το νέο έτος, προς το παρόν σας χαιρετώ!
‘Ηθελα να σου απαντήσω κάπως αλλά διαπίστωσα ότι δεν μου έβγαινε κάτι. Όμως το σκεφτόμουνα από καιρό και τώρα που βρήκα την ευκαιρία θέλω να στο πω. Όταν αντίκρισα την καμάρα γεμάτη από κόσμο ένοιωθα σαν να βρισκόμουνα μέσα σε ένα κόμιξ. Μία κατάσταση μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας. Η πορεία ξεκίνησε. Πολύ γρήγορα έχασα τους δικούς μου και όταν ξεκίνησαν τα σπασίματα διαπίστωσα ότι ήμουν μόνος. Προτίμησα να βρίσκομαι μαζί με το πλήθος. Κάποια στιγμή μέσα σε όλα αυτά τα δακρυγόνα ένας άνθρωπος λιποθύμησε πάνω μου. Τον έβγαλα έξω από την φασαρία και τον βοήθησα να συνέλθει. Ήταν τρομαγμένος δεν ήξερε που βρισκόταν και τι έχει συμβεί. Κάθισα δίπλα του και τον καθησύχασα. Του είπα «ηρέμησε, για αυτό είμαστε εδώ, για να προσέχουμε ο ένας τον άλλο». Όταν όλα τελείωσαν δεν τον ξαναείδα.
Το παραπάνω ήταν η απάντηση ενός φίλου στο ερώτημα του μειδιάματος "Ti είδες στην Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου του 2008".
Δύο άλλες είναι οι παρακάτω
Ένα χρόνο μετά η στάση μας αποτελεί
παρακαταθήκη για το μέλλον.
Όλοι στους δρόμους!
We do not know when the revolution will triumph.
But we know that the revolution is with us.
And there is no doubt that if the revolution is crushed,
it will be crushed because on this occasion we have been defeated
αnd never because we have found it useful to compromise.
We will have on events, the kind of influence which will reflect
our numerical strenght, our energy, our inteligence and our intransigence.
Even if we are defeated, we will have performed a worthy task
for human progress is measured by the persistence and regeneration
of selflessness and the willingness to see beyond the limits of our own time.
Λειτουργούμε με ομοφωνία; Για ποιούς λόγους; Ποιά τα προβλήματα; Πώς τα παλεύουμε; Μπορεί να λειτουργήσει ο καπιταλισμός με ομοφωνία; Τι είναι η ομοφωνία; Τι σημαίνει να συμμετέχεις σε μη ιεραρχικές συλλογικότητες,; Μήπως αυτό έχει γίνει μία σούπα; Μία έννοια μαϊντανός που κολλάει σε όλα; Ποιές οι ευθύνες, τα δικαιώματα, ποιός ο ρόλος των σχέσεων ισοτιμίας σε όλο αυτό; Για ποιούς σκοπούς; Για όλα; Για πάντα; Που μπορεί να μας βγάλει αυτός ο τρόπος λειτουργίας; Γερνάνε οι ομάδες μας και "φτου κι από την αρχή"; Ωριμάζουμε μέσα σε αυτές και πολλαπλασιάζουμε τον λόγο και τα εργαλεία μας; Μήπως είναι μούφα η ομοφωνία; Ένα βολικό άλλοθι; Μία ουτοπία; Να μιλήσουμε για τις συλλογικότες στις οποίες συμμετέχουμε σαν να πρόκειται για ζωντανούς οργανισμούς ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας, όποιο προσωπείο και αν έχει.
