Φαντάσου ότι ζεις μέσα σε μία φυλακή.
Διέξοδος δεν υπάρχει
και ο χρόνος είναι άπλετος.

Θα περίμενες κάτι; Θα έλπιζες για κάτι από το μέλλον;
Εκείνα τα βράδια τα βαριά που δεν σε πιάνει ο ύπνος
που φαντάζομαι να σε ακινητοποιούν οι ενοχές.
Τι είναι αυτό που σε κρατάει στην ζωή;

(- Από που παίρνατε ελπίδα;
- Ο ένας από τον άλλον.)
----------
Φαντάσου ότι ζεις μέσα σε μία φυλακή.
Διέξοδος δεν υπάρχει
και ο χρόνος είναι άπλετος.
Πώς τα βγάζεις πέρα; Μόνος; Αρχηγίσκος στην συμμορίας σου;
Τι κάνεις;

(Προσπαθώ να κρατάω την σκέψη μου στο τώρα,
τρέμω αλλά δεν έχει σημασία το παρελθόν, σκέφτομαι το τώρα
και θέλω να μιλήσω στους άλλους για αυτό)
----------

Το τώρα πέρασε, αντίο στην μοιρολατρεία
Τα αυτιά μας ανοιχτά
Οι άνθρωποί μας δίπλα
Αύριο νέες δυνατότητες ανοίγονται
Οι καινούργιες ΜΑΣ δυνατότητες ; )

Διαβάστε διαβάστε !!!

τις 6 θέσεις για την κρίση από τον συμπαθητικό mr. sunlight
του ριζοσπατικού προβληματισμού,
ένα περιεκτικό και κατανοητό κείμενο για την σημερινή συγκηρία που παίρνει θέση
(ή μάλλον "θέσεις" ; )


ΘΕΣΗ 1:
Υπάρχει παγκόσμια κρίση αναπαραγωγής του καπιταλισμού και γι’ αυτό κρίση του
ελλαδικού καπιταλισμού

ΘΕΣΗ 2:
Ο ελλαδικός καπιταλισμός ανέπτυξε συγκεκριμένο ρόλο για την ευρωπαϊκή καπιταλιστική (ανα)παραγωγή,
και συνάμα για την παγκόσμια

ΘΕΣΗ 3:
Η Ελλάδα δεν είναι «περιφέρεια» λόγω της ταξικής πάλης, λόγω της ιστορίας της

ΘΕΣΗ 4:
Δεν είμαστε κερδοσκοπικό ή νεοφιλελεύθερο «πείραμα»,
αυτά τα έχουν κάνει, είμαστε «στοίχημα» για την υποβάθμιση και πειθάρχηση όλων των λαών της ΕΕ ως μέσο ξεπεράσματος της κρίσης και διεκδίκησης της ηγεμονίας από ΗΠΑ-Κίνα

ΘΕΣΗ 5: Τώρα είναι η ώρα τους

ΘΕΣΗ 6: Τώρα είναι και η ώρα μας
---------------------------------------------


Όλα τώρα ξεκινάνε...

Αφρική και οι νέες περιφράξεις

Πριν λίγες μέρες, είδα στις ειδήσεις ένα θέμα για την καθιέρωσης του συστήματος δημόσιας υγείας στις ΗΠΑ. Τι γίνετε; Επιστροφή στο κράτος πρόνοιας; 100 χρόνια, έλεγε ο Ομπάμα, προσπαθούμε για αυτό το πράγμα και επιτέλους τα καταφέραμε! Το επόμενο πλάνο ήταν μία γυναίκα που έλεγε ότι όλο αυτό δεν είναι νίκη των πολιτικών αλλά νίκη των δικών "μας" αγώνων που εισακούστηκαν. H πρoτεραιότητα λοιπόν, θα έλεγε κανείς, δίνετε στους κοινωνικούς αγώνες. Ως αντίλογος μου ήρθε στο μυαλό το παρακάτω βιντεάκι,(από το 23,00 λεπτό μέχρι το 30,24), που μέσα από μία αποικιοκρατική ανάλυση μιλάει για την ιστορία που στήνουν ΗΠΑ και ΕΕ για την εκμετάλλευση του πετρελαίου και των φυσικών πόρων της Αφρικής. Ενδιαφέρον έχει η εισαγωγή του ορου landgrabbing!

Lina Dokuzović: Capital’s Limits and its New Frontiers: the Knowledge Economy and the Energy Crisis from staskle_RE on Vimeo.

Επίσης δείτε ένα ενδιαφέρον κείμενο από την Federici με τίτλο "Η κρίση χρέους, η Αφρική και οι νέες περιφράξεις" μετεφρασμένο στο περιοδικό Σαράγιεβο:

http://www.sarajevomag.gr/entipa/teuhos_14/i14_p10_federici.html

H ποίηση - ένας τρόπος
για να πεθαίνεις όλο και πιο δύσκολα κάθε μέρα...

Τ.Λ.

Ένα τραγούδι

-->

Γλυκοβραδιάζει κι ο ντουνιάς

Γλυκοβραδιάζει κι ο ντουνιάς

Αμέριμνος γλεντάει

Την ώρα που ο χάροντας

Την πόρτα μου χτυπάει.

Φίλοι αδέρφια συγγενείς

Κάνουν για να με σώσουν

Μα μπρός στο θάνατο σκορπούν

Τρέχουν για να γλιτώσουν.

Απελπισμένος πια γυρνώ

Βοήθεια γυρεύω

Μονάχος με τον Χάροντα

Ανέλπιστα παλεύω.

Ανησυχία

Απέναντι στην ασφυξία
του ολοκληρωτικού (αυτο)τεμαχισμού
του ζωντανού μας σώματος
τι μπορεί κανείς να
αντι-παρατάξει;

Μερικές λέξεις προς το παρόν. Κοίτα ψηλά.

Κουράγιο, αποδοχή, το κεφάλι σου στον ώμο μου,
και αντίσταση και εκδίκηση και ζύμωμα ψωμιού

Ας μην το παίρουμε πολύ στα σοβαρά

Ο Νάρκισσος είναι ερωτευμένος με τον εαυτό του, και υποφέρει από αυτό. Aιχμάλωτος της εικόνας του, ανίκανος να αποκτήσει τον εαυτό του, καταδικασμένος να χάνεται, πάντα... Διότι δεν κατέχουμε παρά αντικείμενα, και το εγώ δεν είναι αντικείμενο κι ωστόσο, είναι θνητό... Δεν υπάρχει εγώ να αποκτήσουμε εδώ, ακι το που πεθαίνει... Απελπισμός: o Νάρκισσος δεν είναι χειροπιαστός παρά μέσα στο θάνατό του, ο οποίος τον καταργεί. Αυτός ο δυστυχισμένςο έρωτας του Νάρκισσου είναι ο ίδιος ακριβώς, ας ο σημειώσουμε από τώρα, με εκείνον που καταδικάζει ο Λουκρήτιος: " Άπιαστα είδωλα, φτωχή ελπίδα..." Είναι επίσης αυτός που περιέγραφε ο Πασκάλ: δεν αγαπάμε κανέναν, δεν υπάρχει κανένας να αγαπήσουμε... Narcisse's story: my name is nobody... Τρέλα του Νάρκισσου: να θέλεις να αποκτήσεις ένα εγώ που δεν υπάρχει! Και ο πόθος γυρίζει γύρω γύρω μέσα στο λαβύρυνθό του: την μη απόκτηση του αντικειμένου του. Δε θα βγούμε από αυτόν τον λαβύρινθο παρά αν παραιτηθούμε. Αλλά θα ήταν τρέλα να παραιτηθούμε από την επιθυμία, θα ήταν αυτοκτονία να παραιτηθούμε από το εγώ. Η σοφία είναι να παραιτηθούμε από την απόκτηση.

Ναι, αφού το εγώ δεν είναι τίποτα και εντούτοις υπάρχω (ουδόλως,βέβαια, ως άτομο...), δε θα βρω χαρά, στη σχέση μου με τον εαυτό μου (ή σε αυτό που βιώνω ως τέτοια σχέση), παρά στο μέτρο που θα μπορέσω να αγαπήσω σε εμένα αυτό που δεν είναι εγώ, να αγαπήσω σε εμένα αυτό που δεν είναι ένα άτομο, που δεν είναι ένα αντικείμενο, που δεν είναι ένα πράγμα: αυτό... αυτό το παιχνίδι δυνάμεων και επιθυμιών, αυτή την ικανότητα σε εμένα να απολαύσω και να σκεφτώ, αυτή την δύναμη να υπάρξω, δηλαδή να ζήσω και να δράσω, την οποία ο Σπινόζα αποκαλούσε conatus ή επιθυμία. Ήτοι: τη ζωντανή σε εμένα φύση (venus voluptas...) της οποίας δεν είμαι, και τούτο διά παντός, παρά ένα μέρος. Ο εγωιστής που παίρνει αυτό το μέρος ως όλον είναι ανόητος, τελικά. Και πολύ δυστυχισμένος: αφού αυτό το μέρος πεθαίνει. Η ζωή του είναι πικρή, σαν ένα όνειρο θνησιγενές. Είναι το όνειρο του Νάρκισσου, και η πίκρα από τις φρούδες ελπίδες του... Αντ'αυτού, πρέπει να αγαπώ όχι το εγώ αλλά τη φύση σε εμένα (την ίδια μου τη δύναμη ως μέρος της δύναμης της φυσης), όχι το εγώ αλλά τη ζωή. Αυτό δεν αποκτάται: το κύμα δεν αποκτάται καθεαυτό, ούτε η θάλασσα. Και είμαι σοφός σημαίνει, ας το επαναλάβουμε, ότι παραιτούμαι από την απόκτηση.

Από το βιβλίο του Αντρε Κοντ-Σπόνβιλ "Ο μύθος του ίκαρου: Πραγματεία περί απελπισμού και μακαριότητας"