Αυτός που επιτίθεται

Εκείνη την στιγμή

Έχει μία διάθεση

Ανάλαφρης ανωτερότητας.

Θέλει να αφήσει πίσω όλα αυτά

που η αναγκαιότητα

και η ηθική

αποκαλούν «υποχρεώσεις».

Να καρφώσει το βλέμμα του

και να αντικρίσει

τον καθρέφτη μας

τον καθρέφτη της μέδουσας

οτιδήποτε μας ακινητοποιεί.

Μην φοβηθείτε

Ξέρει τι κάνει.

Μπορεί να ανοίξει και μία δύο μπύρες ενώ το σκέφτεται.

- Ωραία θα είναι!

- Χρόνος υπάρχει.

Χρόνος

Για προετοιμασία

για προσπάθεια

για να κάνει ότι μπορεί.

Γιατί υπάρχει κάτι που τον καλεί       

Να γίνει κάτι περισσότερο

Πέρα από αυτό που ήσουν εσύ

Φίλε – Σύντροφε – Πατέρα.                    

Μακριά από αυτό που η σκέψη αποκαλεί παρελθόν.

Χωρίς νοσταλγία

Για

Οτιδήποτε.

Εκείνη την στιγμή

Yπάρχει κάτι που τον καλεί

Να ξεκινήσει

Για μία πραγματική επίθεση.

Η επίθεση χρειάζεται

Άλλους για να μοιραστούν

το τοπίο που θα φανεί.

Θα είναι ξημέρωμα

Όλα θα λάμπουν.

Οι αποχρώσεις των χρωμάτων

Μία μία

Θα υποκλίνονται και θα σας χαιρετούν.

Σύντομα

Θα νοιώσετε

Την ταχύτητα της εφόδου

(τι όμορφα που θα είναι όταν θα σχίζετε τον αέρα)

Αργά ή γρήγορα

Μόλις ανοίξετε τα μάτια

Θα αναπνεύσετε

Τον αέρα της ήττας

(πόσο αναγκαίο θα είναι τότε ένα χέρι να κρατάτε σφιχτά)

H ντροπή είναι βάλτος

Η ενοχή λυγμός

Ξεπεράστε τα

Ακολουθήστε ξανά αυτόν που επιτίθεται

Είναι κάτι πέρα από αυτό που ήσασταν

Είστε εσείς

Την στιγμή που διαβάζετε αυτά τα λόγια

Είναι το δέος απέναντι σε μία σφαγή

Είναι το κλάμα απέναντι σε ότι μας ακινητοποιεί

Είναι τα «θέλω» χωρίς συνδιαλλαγή

Μακριά από αυτό που η σκέψη αποκαλεί παρελθόν.

Χωρίς νοσταλγία

Για

Οτιδήποτε.

Perhaps if they were our deaths would not be so sad

the crunch by Bukowski
          too much too little

1. too fat
   too thin
   or nobody.
   
   laughter or
   tears
   
   haters
   lovers
   
   strangers with faces like
   the backs of
   thumb tacks
   
   armies running through
   streets of blood
   waving winebottles
   bayoneting and fucking
   virgins.
   
   an old guy in a cheap room
   with a photograph of M. Monroe.
   
   there is a loneliness in this world so great
   that you can see it in the slow movement of
   the hands of a clock
   
   people so tired
   mutilated
   either by love or no love.
   
   people just are not good to each other
   one on one.
   
   the rich are not good to the rich
   the poor are not good to the poor.
   
   we are afraid.
   
   our educational system tells us
   that we can all be
   big-ass winners
   
   it hasn't told us
   about the gutters
   or the suicides.
   
   or the terror of one person
   aching in one place
   alone
   
   untouched
   unspoken to
   
   watering a plant.
   
   people are not good to each other.
   people are not good to each other.
   people are not good to each other.
   
   I suppose they never will be.
   I don't ask them to be.
   
   but sometimes I think about
   it.
   
   the beads will swing
   the clouds will cloud
   and the killer will behead the child
   like taking a bite out of an ice cream cone.
   
   too much
   too little
   
   too fat
   too thin
   or nobody
   
   more haters than lovers.
   
   people are not good to each other.
   perhaps if they were
   our deaths would not be so sad.
   
   meanwhile I look at young girls
   stems
   flowers of chance.
   
   there must be a way.
   
   surely there must be a way that we have not yet
   though of.
   
   who put this brain inside of me?
   
   it cries
   it demands
   it says that there is a chance.
   
   it will not say
   "no."

Σε εσένα

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ

Τι είναι φυλακή;

Είναι απλό, είναι κυνικό.

Σαν να ορκίζεσαι εκδίκηση.

Παγιδευμένος από τον φόβο

Κυνηγημένος από το μίσος

Φυλακισμένος είναι

Ένας άνθρωπος που σταμάτησε

Γεμάτος «θέλω» ταπεινωμένα.

Κρατάει ένα καράβι και θέλει να παίξει

Θέλει να το πετάξει στην θάλασσα

Θέλει να ταξιδέψει μακριά

Θέλει να πιάσει με τα δύο του χέρια

Ένα βαρύ φορτίο

Ένα καράβι γεμάτο με πέτρες

Που μπορεί να είναι βιβλίο, πιστόλι και μήνυμα.

Είναι φορτίο γεμάτο

με ψεύτικους ανθρώπους.

Μερικές φορές σκέφτομαι,

«Ζυγίζω τι αξίζω», ζητώ μία συμβουλή

δεν ξέρω από ποιόν και γιατί.

Ζητάω βοήθεια

Γιατί φοβάμαι

Την καταχνιά μου

Αυτή την σκιά που με περικυκλώνει

Συννεφιά βαριά

Υγρασία και βρωμιά

Θα ήθελα μόνος να βρίσκομαι στο χορτάρι

Δίπλα σε μία φωτιά.

Όμως είμαι εδώ

Μέσα σε μία σήραγγα

Που φοβάμαι μην πέσει και με πλακώσει

Μαζί με τα σκαλιστά της σύμβολα

Κοιτώντας προς τον ουρανό

Θαυμάζω και τα προκαλώ.

Κρατώντας στο χέρι κάτι

Υλικό εύπλαστο σε αλουμινόχαρτο για ώρα ανάγκης.

- Χρειάζομαι κάποιον, την φωνή μου για να ακούσει

- Χρειάζομαι βοήθεια, την φωνή μου κάποιος να ακούσει

Είμαι ένας κρατούμενος

Χρειάζομαι ένα λουλούδι που να αντέχει στην σκιά

Είναι ταξίδι επιστροφής σε μία όμορφη ανάμνηση

Σε μία επιθυμία για συνάντηση

Σε κάτι που κάποτε, ίσως, ζήσαμε μαζί

Μία ηλιόλουστη μέρα

Μία Κυριακή

Μία υπόσχεση

Στην δύναμη που παίρνουμε ο ένας από τον άλλον

Που μας φέρνει σε μία γραμμή

Στον κόσμο όπου ευθυγραμμίζονται τα πάθη μας

για τo Βασίλειο

(Ειρήνη! Ειρήνη!)

της Πανανθρώπινης Φιλίας.

 

(Αφιερωμένο σε όσους/ες πέρασαν αυτές τις γιορτινές μέρες έγκλειστοι στις δικαστικές φυλακές
Διαβατών Θεσσαλονίκης - σε όλους/ες τους/τις κρατούμενους/ες γενικότερα...)

Άμεση δράση ενάντια στην βαρβαρότητα

Καλό ε; ; )

(Οι φωτογραφίες πάρθηκαν από την περιοχή της καμάρας δίπλα στο ξενοδοχείο ΑΒC)

H προσευχή του Ταρκόφσκι

Αφιερωμένο στον βα.αλ

από την ταινία Stalker

Let everything that’s been planned come true. Let them believe. And let them have a laugh at their passions. Because what they call passion actually is not some emotional energy, but just the friction between their souls and the outside world. And most important, let them believe in themselves. Let them be helpless like children, because weakness is a great thing, and strength is nothing. When a man is just born, he is weak and flexible. When he dies, he is hard and insensitive. When a tree is growing, it’s tender and pliant. But when it’s dry and hard, it dies. Hardness and strength are death’s companions. Pliancy and weakness are expressions of the freshness of being. Because what has hardened will never win

Άφησε όσα έχουν σχεδιαστεί να πραγματοποιηθούν. Άσε τους να πιστέψουν. Και άσε τους να γελάσουν με τα πάθη τους. Γιατί αυτό που αποκαλούν πάθος δεν είναι μία συναισθηματική ενέργεια παρά μόνο το σημείο τριβής μεταξύ της ψυχής τους και του εξωτερικού κόσμου. Και το πιο σημαντικό, άσε τους να πιστέψουν στον εαυτό τους. Άσε τους αβοήθητους σαν τα παιδιά, γιατί η αδυναμία είναι μεγάλο πράγμα και η δύναμη είναι τίποτα. Όταν ένας άνθρωπος γεννιέται είναι αδύναμος και ευλύγιστος. Όταν πεθαίνει είναι σκληρός και αναίσθητος. Όταν ένα δέντρο μεγαλώνει είναι τρυφερό και εύκαμπτο. Αλλά όταν είναι ξερό και σκληρό πεθαίνει. Η σκληρότητα και η δύναμη είναι η σύντροφοι του θανάτου. Η ευκαμψία και η αδυναμία είναι εκφράσεις της φρεσκάδας της ύπαρξης. Γιατί αυτό που σκλήρυνε πότε δεν θα νικήσει.

Μπορεί να μην το ακούσατε κι όμως έγινε!

Δείτε ένα κείμενο και μερικές φωτογραφίες εδώ, για περισσότερα θα περιμένετε μερικές μέρες μετά από λίγη ξεκούραση!

Aυτή η δευτέρα δεν θα είναι σαν τις άλλες δευτέρες

Μετά από όλη αυτή την κοροϊδία των τελευταίων ημερών όπου κόσμος γαντζομένος πάνω στις τηλεοράσεις περίμενε παραίτηση του πρωθυπουργού, εκλογές, δημοψηφίσματα ή τέλοσπάντων κάτι,

μετά από μία καλοστημένη ιστορία μετάθεσης της προσοχής μας σε φανταστικές εξελίξεις, μετά από πολιτικά παιχνίδια, τζάμπα άγχη, σεξ και βιντεοταινίες... η ιστορία την δευτέρα που έρχεται συνεχίζεται με το βαρύ, ζωντανό βήμα της.

Αναδημοσιεύω από το μπλόγκ του σωματείου "γαλαρία"

Αυτή η Δευτέρα δεν θα είναι σαν τις άλλες Δευτέρες.

Αυτή τη Δευτέρα δεν θα ξυπνήσω στις 5:00 τα χαράματα, δεν θα μαζέψω τα τάπερ με τα φαγητά της βδομάδας, δεν θα κάνω 100 χιλιόμετρα για να φτάσω στην δουλειά μου. Γιατί δεν έχω πλέον δουλειά.
Η εταιρία μου αποφάσισε πως δεν υπάρχει πλέον θέση για μένα, με αποζημίωσε και με έστειλε στο ταμείο ανεργίας.
Θα περιμένει κανείς από έναν πρόεδρο Σωματείου όπως εγώ να πει πως τίποτα δεν πάει χαμένο, ψηλά το κεφάλι συνάδελφοι, θα βρεθούμε στους δρόμους και πως όλοι ενωμένοι μπορούμε να τα καταφέρουμε.
Ωραία είναι όλα αυτά αλλά εγώ θα μιλήσω για συναισθήματα, για φόβους, για συμπεράσματα. Τα άλλα θα τα γράψω σε κάποια ανακοίνωση, μπας και την διαβάσει κανείς και αποφασίσει να σηκώσει τον κώλο του και βγει στους δρόμους.
Αυτή η Δευτέρα λοιπόν δεν θα είναι σαν τις άλλες Δευτέρες. Αυτή την Δευτέρα δεν θα είμαι εργαζόμενος εργάτης, αλλά άνεργος εργάτης.
Αλλά τελικά γιατί κάποιος γίνεται εργάτης?
Είναι εύκολη η απάντηση. Γιατί δεν μπόρεσε να γίνει κάτι άλλο. Ήταν η λογική κατάληξη για κάποιον που δεν τα πήγαινε καλά στο σχολείο ή επειδή ακολούθησε την δουλειά του πατέρα του, ή και για τα δύο μαζί.
Εκτός κι αν είσαι από μικρός μαλάκας και νομίζεις όπως εγώ, πως μόνο όποιος ζει μες την μουντζούρα μπορεί να λέει με περηφάνια πως είναι εργαζόμενος.
Αν έχεις και για πρότυπο έναν πατέρα μουντζούρη που πάντα έβριζε το «Δημόσιο» δεν θες και πολύ για να το πιστέψεις. Η αλήθεια είναι πως ο μπαμπάς έπαψε να βρίζει όλο το «Δημόσιο» από τότε που η αδερφή μου μπήκε στο «Δημόσιο».
Έτσι με άποψη και περηφάνια δήλωνα εργάτης στα 18 μου, έχοντας ως αφεντικό τον πατέρα μου και αγόραζα βιβλία του Μάρξ στα φεστιβάλ της ΚΝΕ, με επίτηδες μουτζουρωμένα χέρια για να δείχνω συνειδητοποιημένος εργάτης που μπορεί να μελετά και να καταλαβαίνει τον Μάρξ, καλύτερα από κάποιον διανοούμενο του κώλου..
Φυσικά τα βιβλία έμειναν στα ράφια αδιάβαστα γιατί και υπομονή δεν είχα αλλά ούτε και την ικανότητα να τα καταλάβω. Ίσως τώρα που θα έχω χρόνο να τα καταφέρω καλύτερα.
Εργάτης βέβαια παρέμεινα και στα 41 μου μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα γιατί από δω και μπρος κανείς δεν ξέρει. Αυτό που κέρδισα από την τελευταία μου δουλειά, εκτός της πίεσης και της αναγκαστικής χρήσης δύο χαπιών την ημέρα για να μην υπερβεί τα όρια και δεν προλάβω να δω τον Άρη πρωταθλητή, είναι η πλήρης επιβεβαίωση των όσων υποψιαζόμουν για μερικά δείγματα εργατών, αλλά πάντα ντρεπόμουν να τα εκστομίσω, γιατί η εργατική τάξη είναι και περήφανη και αθάνατη.
Επιβεβαιώθηκα λοιπόν για το τυπικότερο δείγμα εργάτη.
Τυπικό, τυπικότατο δείγμα εργάτη είναι αυτός που χορεύει όπως και δήποτε με τσιγάρο στο στόμα την μεγαλύτερη μελοποιημένη απάτη όλων των εποχών, -από τον «τραγουδιστή του λαού»- «Το μερτικό μου απ' τη χαρά μου το 'χουν πάρει άλλοι
γιατί είχα χέρια καθαρά και μια καρδιά μεγάλη». Τι απάτη θεέ μου. Να ξέρεις πως ο άλλος είναι ο ρουφιάνος του αφεντικού, λουφάρει μόνιμα και προκλητικά, έχει σκοτωθεί με τα αδέρφια του για την κληρονομιά του πατρικού του, κάθεται στο τραπέζι μόνο αν θα τον κεράσεις, σε τρελαίνει στην τράκα και παρ’ όλα αυτά διαρρηγνύει τα ιμάτια του χορεύοντας ή μάλλον χοροπηδώντας σαν κατσίκι ταυτιζόμενος με τα καθαρά χέρια και την μεγάλη καρδιά.
Χειρότερος όμως εργάτης όλων είναι εκείνος που αναλαμβάνει χρέη εργοδηγού. Εδώ μιλάμε για περίπτωση που χρήζει ψυχιατρικής ανάλυσης. Καταρχάς το δέχεται ως αποτέλεσμα της ικανότητας του στη δουλειά και ως φυσική εξέλιξη που δικαιώνει τους κόπους ετών. Συνήθως είναι ανίκανος να γράψει σωστά ακόμα και το όνομα του και όμως κρατά με μεγάλη υπευθυνότητα και κύρος τις καταστάσεις των εργαζόμενων. Αναλαμβάνει να πιέσει, να εκβιάσει και να απειλήσει όσους αντιδρούν για τις συνθήκες και επιδεικνύουν διάθεση για συνδικαλισμό. Φυσικά οι εργάτες τους μισούν και θεωρούν τους εαυτούς τους ικανότερους από δαύτους για την θέση του εργοδηγού. Βέβαια δεν ξεχνούν να γελούν με κάθε κρύο αστείο τους, να τους κερνούν καφέ ή να τους τροφοδοτούν με αυγά ή κότες από το χωριό. Αφού δεν μπόρεσαν να γίνουν το σκυλί του αφεντικού ας γίνουν τουλάχιστον το τσιμπούρι του σκύλου του αφεντικού. Και πετυχημένος σκύλος αφεντικού είναι εκείνος με τα περισσότερα τσιμπούρια. Τελικά αφεντικά χωρίς εργάτες θα υπήρχαν. Χωρίς εργοδηγούς όχι.
Έμαθα όμως και τα βασικά προσόντα ανώτερου υπαλλήλου που χειρίζεται υποθέσεις που αφορούν εργάτες και εργασιακά θέματα. Τα προσόντα αυτά είναι μόνο ένα. «Πρώην Αριστερός». Το προσόν που ανοίγει όλες τις πόρτες. Ξέρει καλύτερα από τον καθένα την ψυχολογία των εργατών, εκβιάζει και πιέζει με τον καλύτερο τρόπο και πάντα βγαίνει κερδισμένος. Ας το πάρουν υπόψιν τους οι νυν αριστεροί πως κέρδος έχεις αν είσαι «πρώην» αριστερός και όχι «νυν». Μια σοβαρή εταιρία πάντα προσέχει να προσλαμβάνει ένα τέτοιο χρήσιμο υπάλληλο στους κόλπους της.
Το άλλο που προσέχει πολύ, είναι η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ταύτιση της με τον στρατό.
Πρώτα απ’ όλα περνάς εξετάσεις όπως και στον στρατό. Έπειτα σου κάνουν εμβόλια όπως και στο στρατό. Μετά σου παρέχουν ομοιόμορφες φόρμες, άρβυλα και κράνη, όπως και στο στρατό. Ορκίζεσαι υπακοή υπογράφοντας σύμβαση που σου απαγορεύει να διαρρεύσεις οποιαδήποτε μυστικά της εταιρείας, δικαιούσαι άδεια όπως και στο στρατό και επιβιώνεις έχοντας βύσμα και ρουφιανεύοντας όπως και στο στρατό.
Τελικά αυτή η Δευτέρα δεν θα είναι σαν τις άλλες Δευτέρες. Ο φίλος μου ο Γιώργος θα πάει μόνος του για δουλειά και γω θα τρέχω στο ΙΚΑ και στον ΟΑΕΔ.
Μόνο σας παρακαλώ αν με δει κάποιος συνάδελφος απολυμένος στον δρόμο, ας μην με ξαναρωτήσει τι θα κάνουμε από δω και μπρος. Είμαι το ίδιο χεσμένος και πελαγωμένος που δεν θα μπορώ να του πω θα το παλέψουμε.
Το μόνο που θα του πω είναι πως έχουν κολλήσει στον εγκέφαλο μου οι στοίχοι του Αγγελάκα από το «ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΡΟΜΟΣ»,
το «Δεν είμαι μόνος, Δεν είμαι ο μόνος Όλα είναι δρόμος.»
Καιρός συνάδελφοι να αρχίσετε να ακούτε Τρύπες (φτάνει πια ο Καζαντζίδης και τα λερωμένα χέρια) και να βγείτε στους δρόμους. Πιαστείτε με κάποιον από το χέρι και μπείτε στην πορεία που θα περνά από δίπλα σας. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο όμορφοι είναι οι δρόμοι όταν τους περπατάς παρέα φωνάζοντας συνθήματα ενάντια σε όσους κατέστρεψαν τις Δευτέρες μας.
Αυτή η Δευτέρα δεν θα είναι σαν τις άλλες Δευτέρες.

Αλλά από δω και πέρα καμιά Δευτέρα δεν θα είναι σαν τις άλλες Δευτέρες.
Μέχρι να έρθει το Σαββατόβραδο που θα μοσχοβολά βασιλικό κι ασβέστη.

Τσελεπής Θεόδωρος
Ηλεκτροσυγκολλητής
Πρόεδρος Σωματείου «Η ΓΑΛΑΡΙΑ»
ΑΝΕΡΓΟΣ