Να πούμε Aλληλεγγύη στις Καταλήψεις... αλλά ποιοί είμαστε εμείς;

Από το Συνεργείο - Υπόγειες Παραγωγές, Οκτώβριος 2012, Θεσσαλονίκη
ypogeiosynergeio@gmail.com

...

Ας αποσαφηνίσουμε ποιοί είμαστε εμείς γιατί μέχρι και αυτό έχουμε ξεχάσει με όσα γίνονται!

Είμαστε εμείς που πάντα πιστεύαμε στην δύναμη της τάξης μας να καθορίζει τις εξελίξεις στους αγώνες, στη ζωή, στο Κράτος, σε μια ταξική κοινωνία συγκρούσεων, σε μια ιστορία που είναι η ιστορία της πάλης των τάξεων.

Είμαστε εμείς που επιδιώκαμε να χτίζουμε ταξικές οργανώσεις, οργανώσεις των εκμεταλλευομένων (επιτροπες/πρωτοβουλίες/συνελεύσεις στη γειτονιά, στο χώρο δουλειάς) που συνάμα «κάνουν πολιτική».  Απορρίψαμε τα δεκάδες  (ξέχωρα και μικρά) κόμματα, τα κομματίδια, τις πολιτικές ομάδες και πολιτικές καταλήψεις που σε κλειστές θύρες παράγουν προγράμματα, γραμμές, προτάσεις, και μετά πηγαίνουν στους κοινωνικούς χώρους (συνδικάτα, γειτονιές, πλατείες, αμφιθέατρα) για να τα «περάσουν». Εμείς θέλαμε να είμαστε οργανικά δεμένοι με τον κοινωνικό χώρο, να βιώνουμε ό,τι βιώνει (όσο γίνεται αυτό) για να χαράξουμε μια πιο ασφαλή πρόταση/γραμμή μαζί με τον συνάδελφο, τον γείτονα, τον συμπολίτη στις πλατείες.

Είμαστε εμείς λοιπόν που εμπνεόμαστε από ταξικές οργανώσεις όπως  π.χ. οι Wobblies, όπου το πολιτικό και το οικονομικό-κοινωνικό δεν βρίσκονται σε μια διαστημική απόσταση μεταξύ τους (για να χωρίζονται αφενός σε κόμματα που κάνουν πολιτική και αφετέρου σε συνδικάτα που κάνουν μόνο οικονομικό αγώνα) αλλά δένονται οργανικά και αρμονικά.

Είμαστε εμείς που θέλουμε τον εργαζόμενο, τον συνάδελφο μας, να γίνει και διαννοούμενος, που σκέφτεται και χαράσσει πολιτική διότι δεν θέλουμε να αφήσουμε στο κάθε κόμμα τη συλλογική διανόηση, ή για την ακρίβεια, δεν θέλουμε να κάνουμε τη συλλογική διανόηση, τη συλλογική πολιτική σκέψη, ζήτημα ενός κόμματος χωρίς οργανική σχέση με την τάξη (και ας γνωρίζουμε πολύ καλά, από «μέσα» το γνωρίζουμε, ότι δεν είναι η τάξη μας καθόλου ενιαία, δεν είναι όλα τα κομμάτια της τάξης μας το ίδιο χειραφετημένα και μπολιασμένα με συνδικαλιστικές/ταξικές/σοσιαλιστικές ιδέες και πρακτικές, υπάρχουν πολλά, διαφορετικά υλικά και ιδεολογικά επίπεδα, άλλος π.χ. ο εργάτης της ΔΕΗ, άλλος του ΣΥ.ΦΑ., υπάρχει αυτό που είπαν οι ιταλοί αυτόνομοι μαρξιστές ταξική σύνθεση).

Είμαστε ακόμα εμείς που διαπιστώσαμε ότι η ταξική συνείδηση δεν μπορεί απλά να «φυτευτεί» από τους σοσιαλιστές-κομμουνιστές διανοούμενους ή πρωτοπόρους εργάτες αλλά πρέπει να παραχθεί μέσα από την ίδια την εμπειρία του αγώνα, από τα προβλήματα και τους αγώνες των συναδέλφων εργαζομένων, από την ίδια την ταξική σύγκρουση όπου σχηματοποιούνται οι ταξικές σχέσεις, από το «σχολείο της ταξικής πάλης» που λέγανε και παλιά. Γι’ αυτό όλα αυτά τα χρόνια προωθούσαμε τους αγώνες και δεν βαπτιζόμασταν αριστεροί ή αναρχικοί, δεν είχαμε έγνοια γι’ αυτό, για την καθαρή πολιτική ταυτότητα.

Είμαστε εμείς που βλέπουμε την πραγματική κοινωνική αλλάγη, την επανάσταση, ως μια διαδικασία-θύελλα που σπάει την ανάθεση, που σπάνε τελικά οι (υλικοί) διαχωρισμοί της εκμετάλλευσης και της αλλοτροίωσης, σπάνε οι ταξικές θέσεις του εργοδότη/διευθυντή/εκμεταλλευτή και του εργάτη/εκτελεστικού οργάνου/εκμεταλλευόμενου, του γραφειοκράτη/διαννοούμενου του Κράτους και του εργάτη του Κράτους (βλέπε «υπαρκτό σοσιαλισμό»), του παραγωγού και του καταναλωτή, του πολίτη και του βουλευτή/λαϊκού επίτροπου κτλ.

Γι’ αυτό είμαστε εμείς που βλέποντας την στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ (αλλά και του ΚΚΕ) να ρίχνει το βάρος στο πως θα πάρει και θα διαχειριστεί την Κυβέρνηση και το Κράτος, ανησυχούμε, γιατί γνωρίζουμε ότι το Κράτος και η Δημοκρατία δεν είναι ένα εργαλείο που άλλοτε το χρησιμοποιούν περισσότερο οι αστοί και άλλοτε οι εργάτες, ξέρουμε ότι το Κράτος είναι η (διαχωρισμένη και αλλοτροιωτική) οργάνωση μιας ταξικής κοινωνίας, μιας κοινωνίας που περιέχει τάξεις που συγκρούονται, ένα σύνολο θεσμών που δεν μπορεί έτσι απλά να λειτουργήσει προς οφελος της μίας ή της άλλης τάξης αλλά «ρυθμίζεται» από τους συσχετισμούς μεταξύ των τάξεων.

Είμαστε εμείς σύντροφοι που (για να πιάσουμε και την έλλειψη στρατηγικής) πήραμε αποστάσεις από τον «παιδικό» ακτιβισμό των περισσότερων αναρχικών, την χαοτική σκέψη των δεκάδων πολιτικών ομάδων/στεκιών/καταλήψεων,  υπάρχει έλλειψη σοβαρής ανάλυσης (για τον καπιταλισμό, το Κράτος, τις τάξεις, το κόμμα και το συνδικάτο, τις μορφές πάλης, τη χρήση βίας κτλ.), πήραμε αποστάσεις από την έλλειψη ανάλυσης της συγκυρίας και χάραξης στρατηγικής μέσα σ’ αυτήν.

...

Ένα μικρό απόσπασμα από κείμενο με τίτλο "η δική μας στρατηγική στη συγκυρία…".

Ένα μουσικό ημερολόγιο "προλεταριακής κουλτούρας"

Καλή καινούργια αρχή στο εγχείρημα του ιστολογίου "προλεταριακή κουλτούρα"!

Επισκεφθείτε το!

proletcult.wordpress.com/

Αναδημοσιεύω την περιγραφή του:

"Το ιστολόγιο θέλει να είναι ένα μουσικό ημερολόγιο. Ημερολόγιο το οποίο θα καταγράφει και θα μοιράζεται σκέψεις και μουσικές, σημειώσεις και απόψεις, αγάπες και πάθη γύρω από την πιο λαϊκή μορφή καλλιτεχνικής έκφρασης του ανθρώπινου είδους, τη μουσική. Σε όλο αυτό κεντρικό ρόλο θα παίξει κάτι παράδοξο –μάλλον- για τα δεδομένα των περισσότερων από εμάς: αυτό το παράδοξο είναι η αμερικάνικη folk μουσική. Τι με οδήγησε σε αυτόν τον παράδοξο δρόμο; Και κάνω αυτή την ερώτηση, διότι η απάντηση φανερώνει και την οπτική μου πάνω στο θέμα. Λίγο τα blues και το punk, λίγο το λάγνο αναρχοκομμουνιστικό μου παρελθόν και οι wobblies με την IWW, λίγο κάποιες ταινίες και λίγο η αγάπη μου για την κρυμμένη αμερική (ή μάλλον για τις κρυμμένες αμερικές), λίγο οι εργατικοί αγώνες και λίγο η εμμονή μου ότι εργατική τάξη παράγει (ή τέλος πάντων πρέπει να παράγει) τον δικό της πολιτισμό με οδήγησαν εδώ και μια πενταετία στον σκονισμένο δρόμο της folk μουσικής. Ωστόσο, δε θα περιοριστώ εκεί πέρα. Αναγκαστικά σχεδόν, κάτι τέτοιο αποκλείεται. Αλλά επίσης αναγκαστικά όλα θα τείνουν προς τα εκεί.

Τέλος για να τελειώνουμε με τους άβολους προλόγους, μην περιμένετε καμία «συστηματική» ή «επιστημονική» ή «κοινωνιολογική» ή ακόμα «δημοσιογραφική» προσέγγιση, αν εμμένετε σε τέτοιες ταμπέλες μπορείτε να πάρετε την εξής και να την κοτσάρετε: προσπαθώ να δω την μουσική δημιουργία υπό το πρίσμα της «διεαυτήν δημιουργικότητας της εργατικής τάξης» και της πάλης αυτής της δημιουργικότητας με την καπιταλιστική συνθήκη (ακριβώς δηλαδή αυτό που γίνεται και με τη μισθωτή εργασία, μην μου αγχώνεστε). Με απλά λόγια, η προσέγγιση μου θα είναι κομμουνιστική. Και ότι καταλάβατε, καταλάβατε, τι άλλο να κάνω;"

Skopje

Στον Γ.

Είπες ότι

Αν το έκανες

θα ζωγράφιζες

δύο χέρια αλυσοδεμένα

 -          Αλυσοδεμένα έτσι

 Και μου έδειξες.

Ότι μπαίνει στο χαρτί
είναι μύνημα που ταξιδεύει
Και για εσένα
που δεν το έκανες
Πρόσεξε

 

Oι αλυσίδες

Περικυκλώνουν την ύπαρξή σου

Σε περιορίζουν.

Και δεν υπάρχει

Τίποτα

Στον κόσμο

Χειρότερο από

Αυτό.

Τι γίνεται ρε παιδιά, έρχεται ένα μύνημα;

 

Prettiest train

Prettiest train that I ever seen, man.
Prettiest train, my Lawd, I ever seen,
Prettiest train, Lawd, ever seen,
I declare, she run down to Jackson, back to New Orleans,
New Orleans, a-New Orleans,
I swear she ran down to Jackson, back to New Orleans.

Mattie, when you marry, marry a railroad man, (3x)
I declare, no ev’y day Sunday, dollar in your hand,
In your hand, in your hand,
I declare now, no ev’y Sunday, dollar in your hand!

Mattie, when you marry, don’t marry no convict man, (3x)
I declare now, ev’y day Monday, hoe handle in your hand,
In your hand, in your hand,
I declare now, ev’y day Monday, hoe handle in your hand.

Prettiest woman that I ever seen, (3x)
I declare now, Rampart Street-a, down in New Orleans,
New Orleans, a-New Orleans,
I declare now, Rampart Street, down in New Orleans!

You go to Jackson just to show your clothes, (3x)
I go to Jackson play them dicin’ holes,
Dicin’ holes, dicin’ holes,
I declare now, I go to Jackson, play them dicin’ holes.

You go to Memphis, don’t you hang around, (3x)
I swear now, polic’ll catch and you’re workhouse bound,
Workhouse bound, workhouse bound,
I swear now, police’ll catch and you’re workhouse bound.

Γαλατικό χωριό

Δεν ξέρω αν φταίει ότι τις τελευταίες βδομάδες διαβάζω ξανά όλα τα Αστερίξ που έχω μαζέψει από τα παιδικά μου χρόνια, και έχω επηρεαστεί αλλά σε κάποια φάση - την Κυριακή 5/8 στον Κάκκαβο, Χαλκιδικής πάνω από το χωριό της Μεγάλης Παναγίας - μου ήρθε η φλασιά της παραπάνω εικόνας.

---

Εκεί που θα καθόμασταν και ξεκουραζόμασταν παρατήρησα την εικόνα γύρω μου: από την μία μεριά κατά κατά μήκος του δάσους καθόμασταν εμείς, σε διάφορες τάσεις "οργανωμένοι" οι ομάδες των ντόπιων και των αλληλέγγυων - οι ιερισσιώτες, οι μεγαλοπαναγιώτες, εμείς, οι άλλοι, οι παράλλοι. Και απέναντι ήταν η αστυνομία. Σε κάποια φάση ηρθε η αλλαγή της διμοιρίας και οι "καινούργιοι" έβγαλαν τα κράνη τους και ρεμβάζανε. Και ενώ τα πράγματα ήταν για κανένα μιασάωρο ήρεμα, άρχισαν να ακούγονται έντονες αποδοκοιμασίες!

 -  εεεε, τι κάνετε, ήρθατε εδώ για διακοπές; πάααμε δουλειά τώρα! Ντουουου!!! 

Άρχισαν να τρέχουν διάφοροι και το νταβαντούρι ξαναάρχισε! Ήταν ωραία.

 

Βασικά, ήταν η πρώτη φορά που έψησα τον πατέρα μου να πάμε μαζί σε πορεία και έπεσα διάνα! Βρήκαμε την πρώτη συγκέντρωση από την αρχή της στην Ιερισσώ όπου υπήρχε μία ωραία ένταση. Περνώντας από την Μεγάλη Παναγία και αρχίζοντας  να ανηφορίζουμε μας εξέπληξε και τους δύο τα καφάσια μολότωφ που κάποιοι κουβαλούσαν! Ανεξάρτητα από τι θα μπορούσε να πει κανείς για το εάν "το επίπεδο ήταν υπερβολικό",  το κλίμα ήταν κοινωνικά νομιμοποιημένο και ισορροπημένο και αυτό είναι που έχει σημασία. 

Εμένα αυτό μου δημιουργεί την σκέψη ότι δεν χρειαζόμαστε και είναι και πλέον επιζήμιες κομματικοποιημένες μορφές (ναι, ακόμα και αναρχικές) που έρχονται σαν αλεξιπτωτιστές να εξάγουν τον "ριζοσπαστισμό τους". Επίσης, κάτι που με έκανε να αναγουλιάσω -  εκτός απο τα ασφυξιογόνα δακρυγονα - ήταν η επίδειξη "επαναστατικότητας" μερικών συνασπισμένων και λοιπών παρατρεχάμεων... Νομίζω ότι αυτά τα πράγματα είναι άχρηστα. Eπίσης πήρε το αυτί μου κάτι κορίτσια από τη "νεολαία του κόμματος" που έλεγαν "ότι κάποιοι κάτοικοι πρέπει να καταλάβουν ότι το μέλλον τους είναι στον τουρισμό και την γεωργία" λες και υπάρχει κάπου μία σωστή "συνταγή" βιώσιμης ανάπτυξης που κάποιοι "αδαείς" πρέπει να ενστερνιστούν... αυτές κατά την γνώμη μου είναι αδύναμες προσσεγγίσεις που στην τελική δεν είναι προτεραιότητά τους να εμβαθύνουν στην πολυπλοκότητα τέτοιων "σκληρών" τοπικών συγκρούσεων συμφερόντων στις οποίες "κάπου εκεί στο βάθος" ως διαδικασία εξέλιξης εμπεριέχουν και την δημιουργία (ως δυνατότητα)  χειραφετητικών χαρακτηριστικών.

Αυτό που χρειαζόμαστε είναι δομές οριζόντιας οργάνωσης, επικοινωνία αγώνων, πρωτοβουλίες άμεσων δράσεων, πρακτικών, λόγου και αντιλήψεων στην βάση της κυκλοφορίας καταστάσεων που σηκώνουν το ανάστημά τους συλλογικά. Νομίζω ότι η ποιότητα της περασμένης πορείας ήταν αποτέλεσμα ενος συνδιασμού τέτοιων θετικών στοιχείων το οποίο το έτρεξαν έμπρακτα οι άνθρωποι τους αφορά άμεσα και ενδιαφέρονται για αυτό. 

Για την ιστορία, η υπόθεση των μεταλλείων άρχισε να αναζωπηρώνεται μετά την πορεία της 25ης Μαρτίου, οι τοπικές επιτροπές κράτησαν μία στάση αναμονής απέναντι στην περίφραξη του χώρου από την εταιρία (πρωτομαγιά), και πλέον μετά την απόσυρση του μπλοκαρίσματος της κοπής των δέντρων από το ΣτΕ άρχισε να γίνεται φανερό ότι η κατάσταση έχει φτάσει σε οριακό σημείο. Ρίξτε μία ματιά σε μία εύστοχη παρέμβαση συντρόφων σε σχέση με εθνικιστικά αντανακλαστικά που εμφανίζονται σε τέτοιες διαδικασίες. Περισσότερες φωτογραφίες από τα πρόσφατα γεγονότα δείτε εδώ και όσον αφορά στη εκδικιτική στάση της αστυνομίας στην Ιερισσό την επόμενη μέρα δείτε εδώ.