Mετά την εξέγερση στην Τουρκία σειρά έχει η Βραζιλία

Αναδημοσιεύω μερικά στοιχεία από το blog communization



Aυτή την στιγμή πραγματοποιείται στην Βραζιλία μία κοινωνική εξέγερση, η οποία έχει εξαπλωθεί σε πάρα πολλές πόλης της χώρας.

Μιλάμε για μία χώρα που την τελευταία δεκαετία έχει παρουσιάσει υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης.

Το timingτου ξεσπάσματος της κοινωνικής δυσαρέσκειας έχει να κάνει τόσο με παλαιότερες αδυναμίες, οι οποίες δεν έχουν ξεπερασθεί, όσο και με τις πιέσεις που δημιουργεί τις τελευταίες εβδομάδες η έξοδος των ξένων κεφαλαίων από τη χώρα. Η Βραζιλία εξακολουθεί να είναι μία από τις πιο άνισες κοινωνίες στον κόσμο. Παρά το γεγονός ότι η ψαλίδα έκλεισε σε έναν βαθμό την προηγούμενη δεκαετία, η ανισότητα, όπως αποτυπώνεται στον συντελεστή Gini, παραμένει πάνω από το 0,5 – όταν το 0,4 θεωρείται το όριο της κοινωνικής αποσταθεροποίησης. Η χαμηλή ποιότητα των παρεχόμενων δημόσιων υπηρεσιών, συμπεριλαμβανομένων λ.χ. και των μεταφορών, είναι θεαματικά αναντίστοιχη προς τη φορολογική επιβάρυνση (36% του ΑΕΠ, το υψηλότερο ποσοστό εκτός χωρών ΟΟΣΑ). Παράλληλα η διαφθορά της πολιτικής τάξης και των κρατικών αξιωματούχων παραμένει διαβόητη.

Και ένα πολύ ωραίο βιντεάκι για το πώς ξεκίνησε αυτή η ιστορία

Aντιπαράθεση - ταξίδι - εξέλιξη

- Lie still, sleep becalmed, sufferer with the wound
In the throat, burning and turning. All night afloat
On the silent sea we have heard the sound
That came from the wound wrapped in the salt sheet.

Under the mile off moon we trembled listening
To the sea sound flowing like blood from the loud wound
And when the salt sheet broke in a storm of singing
The voices of all the drowned swam on the wind

- Open a pathway through the slow sad sail,
Throw wide to the wind the gates of the wandering boat
For my voyage to begin to the end of my wound
- We heard the sea sound sing, we saw the salt sheet tell.
Lie still, sleep becalmed, hide the mouth in the throat
Or we shall obey, and ride with you through the drowned.

Dylan Thomas
LIE STILL, SLEEP BECALMED

Υ.Γ. Oι παύλες διαλόγων είναι δική μου παρέμβαση

O χρόνος του Σίσυφου

So if you see the Vulture coming,

Flying circles in your mind,

Remember there is no escaping

For he will follow close behind

only promise my a battle

battle for your soul and mine

Gil Scott-Heron

... learning to win is hard
any slob can be a good loser...

Charles Bukofski

                                                                                            

O χρόνος του Σίσυφου

Προσπάθησα τον χρόνο να νικήσω

Το θάνατο στον Άδη να φυλακίσω                

και γέμισε ο κόσμος με νεκρούς

που δραπετεύοντας κατήργησαν το μέτρημα.

Προσπάθησα, κι ακόμα κι αν θέλω δεν μπορώ

Να αλλάξω αυτό που τώρα είναι παρελθόν

Έτσι βρέθηκα σε αυτή την τιμωρία

Η μνήμη είν΄αξεχώριστη από την αμνησία

Κάθε που με κυνηγάει αυτός ο βράχος

Κάθε που τον ψάχνω να τον σπρώξω

Γινόμαστε ένα

ο ένας από την κίνηση του άλλου

Η πέτρα μετατρέπεται στην βούλησή μου

Και γίνομαι κι εγώ ο αραμπατζής της

Σ’ όλα όσα συμβαίνουν είμαι ξένος.

Θυμάμαι την βοή από ανθρώπους

Δυνατή σαν την εκδίκηση

Μία εικόνα από το παρελθόν

Γκρίζα

μα τόσο όμορφη

Θυμάμαι, αλλά ίσως όλα αυτά δεν ήταν αρκετά

Οι φύλακες

Επέστρεψαν ξανά

Κι έτσι τον βράχο πάλι βρίσκομαι να σπρώχνω

και μέσα σε μπουκάλι θέτω ένα μήνυμα

Η πρώτη λέξη είναι

«Το συρματόπλεγμα»

Η τελευταία είναι οι «σειρήνες»

Μιλάει για μία ανάβαση ψηλά

Ψάχνοντας της θάλασσας το θέαμα

Ξεφεύγοντας από τις Ερινύες.        

Ενώ η νύχτα πέφτει, ο φάρος σβήνει

Η αντίστροφη μέτρηση ξεκινάει.

                                          

Κι όταν το όρνιο του Ηeron σε πλησιάζει

Η μέρα σβήνει, κράτα την γερά

Πίσω μην γυρίσεις εθελοντικά

Θέλω να βλέπω ανθρώπους στα μάτια

με χαμόγελα αναγνώρισης της Νίκης

Που ανοίγει τα φτερά, κοιτάει ψηλά

Στα χέρια της παίζει τον βράχο

Σαν τον δικτάτορα

Και όσο συνεχίζει το όνομά της επανεφεύρει

Κι έτσι ο κόσμος της ανήκει

Θεσσαλονίκη – Σκόπια - Κωσταντινούπολη

Στάσιμος ο χρόνος στις στιγμές της επίθεσης

Διαλεγμένες μία μία σαν τους φίλους μας

Στάσιμος ο χρόνος όταν είμαστε μαζί

Στους τάφους φωτογραφίζουμε την προοπτική

Η άμυνά μας γίνεται

Επίθεση.

 H φωτογραφία είναι από τον "τοίχο των κομμουνάρων" στο νεκροταφείο Πέρ Λασέζ, οπου εκτελέστηκαν οι τελευταίοι μαχητές της παρισινής κομμούνας

Το σχέδιο Αϊντε στα Σκόπια

Tο Σάββατο 8 Ιούνη στις 20:00 θα πραγματοποιηθεί βιβλιοπαρουσίαση του βιβλίου "Ξεπερνώντας σύνορα και έθνη: μία συλλογική προσπάθεια ενάντια στον εθνικισμό στα Βαλκάνια" στην πόλη των Σκοπίων. Θα ακολουθήσει σχετική συζήτηση. Το μέρος όπου θα λάβει χώρα η εκδήλωση είναι στο χάνι (καραβάν σεράι) απέναντι από το Damar, στην παλιά πόλη.

Για μετάβαση με αυτοκίνητο θα χρειαστείτε να έχετε βγάλει πράσινη κάρτα και σε κάθε περίπτωση ταυτότητα με λατινικούς χαρακτήρες ή/και διαβατήριο.
Για οποιαδήποτε απορία και διευκρίνηση επικοινωνήστε στο ajde@espiv.net

NΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΝΟΙΑ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ

 

 
Ποιόν εξυπηρετεί ο εθνικισμός;
Η επιστήμη της ιστορίας ως προμετωπίδα της εθνικιστικής ιδεολογίας
Απομυθοποιώντας τα εθνικά σύμβολα: τι κοινό έχουν ο Ήλιος της Βεργίας, Ο Μέγας Αλέξανδρος και η Ελληνική φέτα;
Το τίμημα που όλοι πληρώνουμε σε σχέση με τα αίτια της εθνικιστικής ιδεολογίας.
Μία παρουσίαση του βιβλίου » Ξεπερνώντας σύνορα και έθνη: μία συλλογική προσπάθεια ενάντια στον εθνικισμό». Μία συζήτηση. 

Για το Το σχέδιο Αϊντε
www.ajde.espivblogs.net

Είμαστε μία πρωτοβουλία συντρόφων που κατοικούμε στα Σκόπια και στην Θεσσαλονίκη. Μας ενώνουν προσωπικές και πολιτικές σχέσεις.

Αφετηρία για την δραστηριοποίησή μας αποτελεί η θέλησή μας να εναντιωθούμε στην ρητορική που αναπαράγεται από την εθνικιστική ανάταση των 100 χρόνων από την «απελευθέρωση» της Θεσσαλονίκης στην Ελλάδα και των 100 χρόνων από την υπογραφή της συνθήκης του Βουκουρεστίου στην Δημοκρατία της Μακεδονίας.

Αυτό θέλουμε να το πετύχουμε επικοινωνώντας μία οπτική γωνία που πηγάζει από τα καθημερινά μας βιώματα στις χώρες όπου ζούμε και από τις εμπειρίες της συμμετοχής μας στο πεδίο του κοινωνικού ανταγωνισμού.

Τον τελευταίο καιρό μεθοδεύσαμε, όσο μπορούσαμε, μία συζήτηση που αφορά σε μία πολιτική ανάγνωση της ιστορίας, στην χρήση των εθνικών συμβόλων και στην εμβάθυνση σε θεωρητικά ζητήματα του νοήματος της έννοιας «έθνος» και του ρόλου των εθνών-κρατών στα πλαίσια της καπιταλιστικής κρίσης των ημερών μας.

Διαλέξαμε την λέξη «Αϊντε» γιατί είναι μία κοινή λέξη στον βαλκανικό χώρο. Για εμάς «Αϊντε» σημαίνει προτροπή: να προωθήσουμε τον αντιεθνικισμό και τον ταξικό αγώνα. Εδώ, δίπλα και παντού. Για ένα κόσμο χωρίς σύνορα, εξουσία και εκμετάλλευση.

Ακόμα μία συνέντευξη

Μένω στην αγγλία και ψάχνω για δουλειά σε σχολείο.
Ειμαι σε αυτή την  φάση εδώ και περίπου 4 μήνες...
όσο το σκέφτομαι πόσο καιρός πέρασε έτσι με πιάνει ένα άσχημο συναίσθημα.
Πήγα προχτές σε ένα μικρό σχολείο αρκετά μακριά από εκεί που μένω για μία συνέντευξη για βοηθός δασκάλου.
Η θέση αφορούσε ένα παιδάκι με αυτισμό. Στην συνέντευξη ημουν εγώ και μία ακόμα κοπέλα.
Αρχικά, μας έκαναν μία ξενάγηση όπως πάντα. Δεν μίλησα και πολύ όπως θα έπρεπε σε τέτοιες περιπτώσεις π.χ. να κάνεις διάφορες ερωτήσεις για να δείξεις ότι ενδιαφέρεσαι για την δουλειά.
Πάντως
Μετά από πολλές απογοητεύσεις και παρόμοιες καταστάσεις...
Είχα επιτέλους την αίσθηση ότι "το είχα"!
Η ανταγωνίστριά μου δεν μου φαίνονταν να είναι πιστοποιημένη δασκάλα
είχα την αίσθηση (ίσως για πρώτη φορά σε όλο αυτό το κυνηγητό) ότι υπερείχα.
"Επιτέλους όλα τα πτυχία μου και τα μεταπτυχιακά μου, η μετανάστευσή μου στην αγγλία και όλα αυτά θα έπιαναν τόπο"
Θα γίνονταν μία αρχή.
Μου είπαν να περάσω σε μία αίθουσα όπου γινόταν το μάθημα.
Εκείνη την ώρα η δασκάλα σχολίαζε κάτι στα παιδιά σε σχέση με τα δικαιώματα των ζώων, ότι στην βρετανία λέει "είναι ζήτημα να σκοτώνεται ένα ζώο για την γούνα του, δεν είναι όπως στην Ρωσία".

"Γιατί το λέει αυτό;" σκέφτηκα. "Λες να με έχει περάσει για Ρώσο και να θέλει να μου την πει;"
Όπως όπως προσαρμόστηκα, για να μην τα πολυλογώ έκανα ότι μπορούσα για να δείξω ότι ξέρω τι μου γίνεται και ότι μπορώ να λειτουργήσω σε μία τάξη.
Η συνέντευξη πήγε όσο καλύτερα μπορούσε να πάει,
Ήταν δύο γυναίκες, η μία αρκετά συμπαθητική, φαινόταν να κόβει το μάτι της.
Έκανα ότι μπορούσα για να δείξω ότι την θέλω πολύ την θέση. Με δύο λόγια το πάλεψα.
Και έφυγα με μία αισιοδοξία.
Την επόμενη μέρα μου έστειλαν ένα μαιλ ότι δεν την πήρα την θέση γιατί η  είχε εμπειρία με αυτισμό.
Έμεινα με μία επιτέλους φανερη αίσθηση ότι "εδώ πέρα με ρίξανε".
Το κρατάω αυτό.
Έκανα copy paste το γνωστό μύνημα που ζητάει feedback και το έστειλα.
Η απάντηση από το σχολείο ήταν ιδιαίτερα ευγενική και εκτεταμένη.
Και έλεγε μεταξύ άλλων ότι πρέπει να χαμογελάω περισσότερο, να μιλάω πιο πολύ για παραδείγματα από την εμπειρία μου με παιδιά και ότι... τους φάνηκα σοβαρός!
Χάρηκα που τουλάχιστον μου έστειλαν μία απάντηση η οποία πραγματικά έδειχνε κάποιο ενδιαφέρον.
Την επόμενη φορά θα προσπαθήσω να πουλήσω τον ευατό μου καλύτερα.

Πολιτική διαύγεια

Δύο λόγια για την έννοια της πολιτικής διαύγειας:

Σύμφωνα με τον θεμελιωτή της κριτικής παιδαγωγικής Paulo Freire, η πολιτική διαύγεια είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που βρίσκουμε στην μηχανική αναδιατύπωση αντι-ιμπεριαλιστικών τσιτάτων ή αναφορών του Μάρξ. Πολιτικοποιημένο άτομο είναι αυτό που μπορεί να υπερβεί την έννοια της ζωής ως απλά μία βιολογική διαδικασία, φτάνοντας σε μία αντίληψη της ζωής ως μία βιογραφική, ιστορική και συλλογική διαδικασία. Τώρα που το σκέφτομαι, πόσο ωχαδερφισμός βρίσκεται στο να λεγετε ότι "ότι φάμε, πιούμε και ότι αρπάξει ο κώλος μας"! Επίσης, όμως, πόσος πουριτανισμός υπάρχει στο να περιορίζουμε την σκέψη μας σε μία επιλογή ανάμεσα σε σύμβολα (το σφυροδρέπανο ή το αστέρι;, το κοκκινόμαυρο ή το κόκκινο; το μαύρο ή να έχει μέσα του και το αλφάδι;) δηλαδή στην ιδεολογική επανάπαυση ως μία αντίληψη των πραγμάτων. Και επίσης, πόσο απίστευτα βαρετό μπορεί να είναι αυτό!

Η πολιτική διαύγεια είναι δυνατή στον βαθμό που συλλογιζόμαστε κριτικά πάνω σε καθημερινά γεγονότα και στον βαθμό που υπερβένουμε τις αντιληπτικές μας ικανότητες ώστε να κερδίσουμε προοδευτικά μία περισότερο ενδελεχής κατανόηση των γεγονότων. Ένας γάλλος αλγερινής καταγωγής που πήγε να δουλέψει στην Pizza Hutt στο Παρίσι και άρχισε να συνειδητοποιεί μέσα από την καθημερινή του εμπειρία την θέση του στο σύστημα εκμετάλλευσης-κυριαρχίας και την ανάγκη να παλέψει ενάντια σε αυτό λέει σε ένα σημείο της αφήγησης (από το βιλίο η γενιά της επισφάλειας, σελ 54) την εξής ισχυρή φράση: "Εγώ πιστεύω στον αγώνα, όχι απαραίτητα σε μία "πάλη των τάξεων", μου φαίνεται λίγο αφηρημένη, αλλά στον αγώνα ενάντια στα αφεντικά". Στα λόγια αυτά μπορούμε να δούμε μία διαδικασία πολιτικοποίησης που προέρχεται από το έναν "καθημερινό αγωνιζόμενο άνρθωπο" η οποία με τον να εκφράζεται και μόνο έρχεται σε αντιπαράθεση με αυτό που θεωρείται ως "ορθός πολιτικός λόγος".  Γιατί συμβαίνει αυτό;

Το γλωσσικό πεδίο δεν είναι μία ουδέτερη σφαίρα, φέρει το ιστορικό βάρος του παρελθόντος, τις ήττες του κοινωνικού ανταγωνισμού αλλά και τις δυνατότητές μας. Πρέπει να αναρωτηθούμε για τους λόγους που οδηγούν σε αυτή την αντιπαράθεση, τι αυτό σηματοδοτεί και πώς θα περάσουμε (αν μας ενδιαφέρει) στην διερεύνηση που μελετάει την διαδικασία της δημιουργίας της πολιτικής διαύγειας. Ο Paulo Freire έχοντας προσπαθήσει να δημιουργήσει μία εκπαιδευτική θεωρία που οδηγεί στην κριτική συνειδητοποίηση αρνείται να δώσει οδηγιες ή αλλιώς know-how για το πώς αυτό μπορεί να γίνει αυτό. Θεωρεί ότι οι εκπαιδευτικοί πρέπει να ερευνήσουν τις κοινωνικές, ιστορικές, πολιτιστικές συνθήκες στο πλαίσιο όπου αυτές εκδηλώνονται. Από εκεί και πέρα το κλειδί βρίσκεται στην σκληρή δουλειά που πρέπει να καταβάλει ένας άνθρωπος ώστε ο ίδιος και οι γύρω του, ως μαθητευόμενοι να αντιληφθούν τον ευατό τους ώς υποκείμενα που φέρουν γνώση και να μπορέσουν να ζήσουν αυτή την εμπειρία.

H πραγμάτωση μία διαδικασίας πολιτικής διαύγειας είναι πολύ σημαντικός παράγοντας ως προς την προώθηση μίας τέτοιας κατάστασης και φαίνεται στην συνεκτικότητα μεταξύ της θεωρίας και της πράξης στην ζωή ενός ανθρώπου. Παρόλο, όμως, που πολλοί εκπαιδευτικοί ιδεολογικά συμφωνούν με τις ιδέες του Freire, τελικά απέχουν χιλιόμετρα από το κατέχουν μία ουσιαστική πολιτική διαύγεια και άρα συνεκτικότητα στην ζωή και το έργο τους. Ισως για αυτό τον λόγο, πολλοί άνθρωποι έχουν περιοριστεί στο να ζητούν οδηγιες και καθοδήγηση (με την κακή έννοια της λέξης) για το πώς θα φτάσουν (ή θα φτάσουν άλλους!!!) στην χειραφέτηση. Με αυτό το τρόπο συνειδητά ή ασυνείδητα αναπαράγουν στοιχεία της κυρίαρχης ιδεολογίας, τα οποία έρχονται σε αντίθεση με στοιχειώδεις αρχές της θεωρίας του Freire.