Προς Κύριο Σάκη Αποστολάκη (δημοσιογράφο ελευθεροτυπίας)

Κύριε Αποστολάκη,

Διάβασα το πρόσφατο άρθρο σας στην ελευθεροτυπία με τίτλο Άγγελοι της επανασύνδεσης

και μου γεννήθηκε η επιθυμία να σας γράψω μιάς και είμαι και εγώ ένα από το μέλη της "ανοιχτής συνέλευσης αγώνα κατοίκων τούμπας", αυτούς που εσείς αποκαλείται αγγέλους...

Ήθελα να σας συγχαρώ για το άρθρο σας. αν και μου φαίνεται λίγο καθυστερημένο. Πόσα χρόνια πάνε που τρέχει αυτή η υπόθεση με τα χαράτσια και τα κοψίματα του ρεύματος; 2 χρόνια; 3; παραπάνω; Πώς και το θυμηθήκατε; Μήπως έχει να κάνει αυτή σας η επιλογή με την πρόσφατες εξελίξεις που πρακτικά νομιμοποιούν τις πρακτικές των επανασυνδέσεων. Ε βέβαια, λογικό είναι.  Μπαίνει ο βαθύς χειμώνας, φοβούνται 'κάποιοι' να μην έχουν περισσότερους νεκρούς έτσι όπως έχει πάει το πράγμα. Επιδιώκουν, δηλαδή, μίας διαχείριση της κατάστασης. Εσείς, μετά από λίγους μήνες, όταν αυτά ξεχαστούν και η κατάσταση ξαναλλάξει, θα ξαναγράψετε παρόμοια πράγματα; Βέβαια, δεν εξαρτάται από εσάς, θα μου πείτε, υπάρχουν άλλοι πιο πάνω από εσάς που πέρνουν τις αποφάσεις, εσείς είστε ένας απλός δημοσιογράφος. Λογικό.

Θυμάμαι όταν άρχισε αυτή η ιστορία με τα κοψίματα του ρευματος τον παππού με τις πέτρες. Πήγαμε σπίτι του επειδή κάποιος μας πήρε τηλέφωνο, ήταν εκεί, είχε γεμάτο το τραπέζι του με πέτρες. Ο ίδιος δεν φαινόταν να φοβάται, είχε μόλις διώξει την εργολαβία... Μετά από λίγο του το πλήρωσε η γειτονιά. Ήταν μία από τις πρώτες φορές που βρισκόμουν σε μία τέτοια κατάσταση. Ήταν η αρχη. Ο γιός του με ρώτησε που μένω. Του λέω "εδώ παρακάτω και την διεύθυνση". Με ακούμπησε στον ώμο. Δεν ξέρω τι σκέφτηκε, αλλά αισθάνθηκα ένα βάρος.

Μετά, όσο άρχισε να προχωράει η κατάσταση τόσο άρχισα να καταλαβαίνω καλύτερα ότι ο κόσμος δεν είναι "αγγελικά" πλασμένος.

- 'Yπογράψτε εδώ και ο δικηγόρος του Κομματος θα τα κανονίσει' λέγανε οι μεν

- 'Αφήστε τα συντοντιστικά σας και ελάτε στην δικιά μας Συνέλευση των Συνελεύσεων' λέγανε οι δε (συριζαίοι). Για αυτούς που το 'πρώτοι στον αγώνα' σημαίνει κατά βάση 'πρώτοι στα πρωινάδικα του αντέννα'. Το θλιβερό είναι ότι άνθρωποι το βλέπουν ως "το μη χείρον βέλτιστο". Και κατά τα άλλα το καπέλο να πηγαίνει σύννεφο και ουσία καμία.

Εμείς να προσπαθούμε να δημιουργήσουμε / να γίνουμε μέρος του αυτονοήτου, δίκτυα αλληλεγγύης μεταξύ των κατοίκων μίας γειτονιάς, μεταξύ ανθρώπων που έχουν μία σχέση, που αντιμετωπίζουν κάποια προβλήματα και αναζητούν κοινούς τρόπους αντιμετώπισης και που χωρίς ενδιάμεσους και ιεραρχίες οργανώνονται και αλληλουποστηρίζονται... (με προβλήματα, διαιρέσεις και πολλές πολλές αντιφάσεις γιατί κάπως έτσι είναι η ζωή)

Αλλά αυτά βέβαια για εσάς δεν υπαρχουν. Για εσας είμαστε άνεργοι άγγελοι που έπεσαν από τον ουρανό και επανασυνδέουν και ρεύματα. Έχει γίνει και της μόδας, βλέπετε, γιατί πλέον είναι πιο 'επικίνδυνο' να υπομένεις το κομμένο ρεύμα από το να προσπαθείς να το επανανσυνδέσεις. Αμά είναι έτσι βάλτε και ένα χεράκι να μας προσλάβουν και στον δήμο, μόνο αυτό δεν γράψετε...

Τέλοσπάντων, έγιναν και πολλά περισσότερα.

Και πορείες, και παρεμβάσεις, και βριστήκαμε και το ένα και το άλλον

και κατάληψη κάναμε στα γραφεία της ΔΕΗ αλλά για αυτό κανείς δεν έγραψε τίποτα στις εφημερίδες

ούτε τα μίντια κάποιων 'εναλλακτικών' το δημοσίευσαν, γιατί άραγε; τι φοβήθηκαν; μήπως δίνουμε το κακό παραδειγμα; ή μήπως και αυτοί καν δεν καταλάβαιναν;

Όταν, κατά την  πρώτη μέρα της κατάληψης, είχαμε συνέλευση και καλούσαμε την γειτονιά ήμουνα έξω με το ρολόι και περίμενα. Η συνέλευση ήταν στις 6. Άμα πήγαινε  έξι και 5 μέχρι έξι και 10 θα είχαν έρθει.

Η ώρα πήγε 6 και 15. Η φάση είχε τελειώσει. Κόσμος ήρθε βέβαια από όλη την πόλη, 200 περίπου άτομα, αυτοί που 'εμείς-εγώ' αποκαλούμε "πολιτικοποιημένοι"... δεν είναι όμως αυτοί που μπορούν να σηκώσουν μία τέτοια κατάσταση. Κάποια στιγμη, κάπως (δεν ξέρω πως) πρέπει να σπάσουν οι διαχωρισμοί. Και ως προς αυτό, δεν μας βοηθάτε αναπαράγοντας στερεότυπα, μιλώντας για κάποιους καλούς που είναι "άγγέλοι" κάποιους καημένους που είναι "άποροι" και ου το κάθε εξής. Όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε, αυτή είναι η αλήθεια που είναι βαρετή για όσους προτιμούν να αγοράζουν, στο περίπτερο ή στις τηλεοράσεις, θέαμα.

Μετά προσπαθήσαμε να ξεφύγουμε -ξελασκάρουμε να το πω καλύτερα- από τις ίδιες τις πολιτικές ταυτότητες που μας καθορίζουν. 

- Είναι ή δεν είναι ταξικό το ζήτημα; κοινωνικό; πολιτικό; Φταίει η εξουσία ή το κεφάλαιο; το κράτος ή τα αφεντικά; που είναι η ουσία;

- Είναι η ζωή μου ρε; Εγώ εδώ ματώνω! Εγώ εδώ πέρα ξαναγεννιέμαι. Θέλω να ζήσω ρε! Χρειάζομαι την ζωή. Χρειάζομαι αυτό τον χώρο. Θέλω να ακουστώ. Θέλω να με συμπαθείτε. Ελάτε όλοι να τα σπάσουμε, να μεθύσουμε, να χορέψουμε τσιφτετέλια στα τραπέζια, να δημιουργήσουμε.

Έτσι λοιπόν  ο χώρος του Κοινωνικού Κέντρου Αγώνα στην σινιόσογλου 22 ευδοκιμεί και στεγάζει διάφορες συλλογικότητες και ομάδες. Ο χώρος προσπαθεί και νομίζω ότι όντως είναι όσο ποιό ανοιχτός γίνεται για όποιον/α θέλει να έρθει σε επαφή. Έχουμε και ιστότοπο στο ίντερνετ!  Αλλά αυτά βέβαια για εσάς δεν υπάρχουν. Σας είπανε 'γράψε ένα ρεπορτάζ για αυτούς που επανασυνδέουν ρεύματα', πήρατε τηλέφωνο στον αριθμό και ενώ σας είπαν ότι δεν δίνουν συνέντευξη κάνατε του κεφαλιού σας. Συγχαρητήρια ωραία δουλειά! Ο εργοδότη σας θα είναι καταευχαριστημένος, άξιος ο μισθός σας!

Απλά να ρωτήσω κάτι ακόμα: βγάλατε και το τηλέφωνό στην εφημερίδα; Βάλατε και ονόματα. Μας ρωτήσατε αν θέλουμε; Αν εμείς, που ως άγγελοι έχουμε τις καλύτερες των προθέσεων, βγάζαμε το δικό σας τηλέφωνο στα κείμενα και τις αφίσες μας χωρίς την άδειά σας, χωρίς να σας ρωτήσουμε αν το θέλετε και ζητούσαμε από τον κόσμο να σας πέρνει τηλέφωνο για κάποιο λόγο π.χ. για να σας παρέχει με σχόλια και πηγές για τα άρθρα σας, γιατί ως δημοσιογράφος που είστε και με λαϊκό προφίλ μάλλον, θα το ήταν υποχρεωσή σας να ακούτε ότιδηποτε... αλλά ο τ ι δ ή π ο τ ε έχει να σας πει ο λαός... τι θα λέγατε τότε; Θα σας άρεσε;

Αυτά.

Δεν είμαι άγγελος κανενός. Κανενός δήμου, κανενός απόρου. Επιμένω να ονειρεύομαι και να μάχομαι. Πρώτα από όλα γιατί σκέφτομαι. Και γιατί μ΄αρέσει να πολεμάω! Είναι ωραία η μάχη, σαν να πετάς! Θέλω να ζήσω την ζωή μου, και εδώ που είμαι τώρα μακριά, θέλω σεβασμό και ζωή για όλους και αυτό αποτελεί ένα ζήτημα που με απασχολεί.

Άντε γεια.

6η Δεκέμβρη

 

http://katalipsiasoee.blogspot.gr/2008/12/blog-post_6523.html

Eίπε ο Έρμαν Έσσε:

Δεν επιτρέπεται να μας ενδιαφέρει να κρατήσουμε ή να αντιγράψουμε τα περασμένα, αλλά έχοντας την ικανότητα της μεταβολής να βιώνουμε το καινούργιο και να είμαστε παρόντες με όλες μας τις δυνάμεις. Κατά τούτο η θλίψη με την έννοια της προσκόλλησης στην απώλεια δεν είναι καλή και δεν αποτελεί το νόημα της πραγματικής ζωής.

 __________________

Mε κάθε απαραίτητο μέσω / Βy any means necessary 
(για τον θάνατο του Nelson Mandela)

Strange fruit (Billie Holiday)

(Ευχαριστώ Νικήτα!)



Southern trees bear a strange fruit,
Blood on the leaves and blood at the root,
Black bodies swinging in the southern breeze,
Strange fruit hanging from the poplar trees.

Pastoral scene of the gallant south,
The bulging eyes and the twisted mouth,
Scent of magnolias, sweet and fresh,
Then the sudden smell of burning flesh.

Here is fruit for the crows to pluck,
For the rain to gather, for the wind to suck,
For the sun to rot, for the trees to drop,
Here is a strange and bitter crop.

Σημεία διανομής της Ψυττάλειας

Δεν έχει περάσει πολύ καιρός από τότε που έλαβα το δικό μου αντίτυπο της ψυττάλειας του σαμσών ρακά. Τι έστειλα; Ότι ποιό άχρηστο μπορούσα να βρω. Ένα ξεχασμένο προσπέκτους μίας οθόνης. Αυτό που έλαβα από το ταχυδρομείο μοιάζει κάπως έτσι.

Οι εντυπώσεις έπονται σε επόμενη δημοσίευση. Γιατί πιστεύω ότι όταν κάποιος σου δίνει κάτι ξεχωριστό, το "ευχαριστώ" αποκτά και αυτό μία ιδιαίτερη διάσταση, μία ώθηση για κάτι παραπάνω. Θα μου πάρει λίγο χρόνο αλλά που θα πάει!

Μέχρι τότε... αναζητήστε την Ψυττάλεια στα παρακάτω σημεία διακίνησης. Θεσσαλονίκη: Βιβλιοπωλείο Κεντρί (Δημητρίου Γούναρη 22, Πλατεία Ναυαρίνου) Ακυβέρνητες Πολιτείες  (Αλέξανδρου Σβώλου 28) Αθήνα: Εκδόσεις των Συναδέλφων (Ερεσσού 35, Εξάρχεια)  Radiobubble (Ιπποκράτους 146, Νεάπολη Εξαρχείων)  Χανιά Πολυχώρος Πολυτεχνείο (Χατζημιχάλη Νταλιάνη 40)

The last man

Ποίηση είναι να μετατρέπεις το  βίωμά σου σε αλήθεια αποτυπώνοντάς το στο χαρτί και μετά να το αφήνεις να φύγει, αναζητώντας το επόμενο. Μετά από καιρό ο ποιητής μπορεί να αναπολεί τις μέρες της δημιουργίας και αυτό να γίνεται η αφορμή να ξαναμπεις σε μπελάδες ή τουλάχιστον να το σκεφτεί.

How low can you go ?

O κατάδικος

Μες τη φυλακή, στ’ Ανάπλι
μ’ έριξαν κατάδικο
αμάν δικαστή βοήθεια
κι αυτό είναι άδικο
αμάν δικαστή βοήθεια
κι αυτό είναι άδικο
βρ’ αμάν αμάν άδικο

Δεν μπορούσα να βαστάξω
και να έχω αντεραστή
τον εσκότωσα και τώρα
είμαι μες τη φυλακή
τον εσκότωσα και τώρα
είμαι μες τη φυλακή
βρ’ αμάν αμάν φυλακή

Άπονη, κακούργα ψεύτρα
τώρα ζήσε μοναχή
ο ένας βρίσκεται στο χώμα
κι εγώ μες τη φυλακή
ο ένας βρίσκεται στο χώμα
κι εγώ μες τη φυλακή
βρ’ αμάν αμάν φυλακή

Παύλος Φύσσας

Ήταν μία περίοδο, πριν 6-7 χρόνια στην τούμπα, που υπήρχε στην γειτονιά ένας πυρήνας φασιστών που τραμπούκιζε κόσμο. Μεταξύ αυτών, ένας συγκεκριμένος πιτσιρικάς είχε τραβήξει μακριά την βαλίτσα. Μία μέρα βγήκαμε έξω και τον βρήκαμε. Τον πλησιάσαμε και τον στριμώξαμε. Σε κάποια φάση, προσπάθησε να βγάλει ένα μαχαίρι αλλά κάπου σκάλωσε. Το επόμενο πράγμα που θυμάμαι είναι να τον χτυπάω με όλη μου την δύναμη με το κράνος στο κεφάλι και να σκέφτομαι να προσέξω να μην του σπάσω τον λαιμό. Να προσέξω δηλαδή για την ζωή ενός ανθρώπου που μπορεί να "είναι ότι είναι", να μας έχει κυνηγήσει, να έχει μόλις προσπαθήσει να βγάλει μαχαίρι, αλλά που πάντα μπορεί να αλλάξει...

Μετά από αυτό ο συγκεκριμένος εξαφανίστηκε μία για πάντα...

Aπό τότε περάσανε χρόνια, αλλάξανε οι εποχές... αλλά αυτό που μένει το ίδιο το ζήτημα είναι ότι εμείς καθορίζουμε τις καταστάσεις, ότι πρέπει εν τέλει ο κόσμος που ζει σε μία γειτονιά να πάρει την κατάσταση στα χέρια του, όλα εξαρτώνται από τι εμείς επιλέγουμε να κάνουμε... Μάλλον σε παρόμοιες περιστάσεις μπορούν να υπάρξουν και διάφορες αντιμετωπίσεις... οπότε το ερώτημα που τίθεται είναι

Εσύ τι θα έκανες;

και την επόμενη φορά

Εσύ τι θα κάνεις;