Συνέδριο ριζοσπαστικής και αυτόνομης εκπαίδευσης

Που: Oxford House, Derbyshire Street,  Bethnal Green,  Λονδίνο

Πότε: Σάββατο 1η Μάρτη 2014, 10.30 π.μ με 7μ.μ 

www.stateofeducation2014.wordpress.com

Tι: Το Φόρουμ Ριζοσπαστικής Εκπαίδευσης (Radical Education Foroum) και το περιοδικό Ελευθεριακή εκπαίδευση (Libertarian Education) συνδιοργανώνουν μία ημέρα εκδηλώσεων που θα φέρει κοντά εκπαιδευτικούς και εργαζόμενους στο χώρο της εκπαίδευσης oι οποίοι ενδιαφέρονται για την ριζοσπαστική εκπαίδευση. Θα συναντηθούμε, θα μοιραστούμε ιδέες και θα συζητήσουμε για εναλλακτικές στις κυρίαρχες τάσεις που συμβάλουν στην προώθηση περισσότερο δεξιών και εξουσιαστικών ιδεολογιών στην εκπαίδευση.

Για ποιόν είναι το συνέδριο; Το συνέδριο είναι ανοιχτό σε εκπαιδευτικούς και άλλους εργαζόμενους στην κρατική εκπαίδευση, μαθητές, γονείς, ακτιβιστές και άλλους εκπαιδευτές και εργαζόμενους.

Ποιοι είματε; Είμαστε δάσκαλοι, εκπαιδευτές, μαθητές, ερευνητές, γείτονες, γονείς, επισφαλώς εργαζόμενοι, άνθρωποι που ενδιαφέρονται για μία ευρύτερη κοινωνική αλλαγή. Η χρήση του όρου «ριζοσπαστικός/η» δεν φιλοδοξεί να διεκδικήσει κάποια πολιτική καθαρότητα ούτε θέλει να αποθαρρύνει αυτούς που δεν θεωρούν τους εαυτούς τους ως τέτοιους. Γίνεται ώστε να δώσει το στίγμα διαφορετικών μορφών και εκπαιδευτικών πρακτικών που συμπεριλαμβάνουν την λαϊκή εκπαίδευση και έρευνα, τον κριτικό γραμματισμό, την συμμετοχική έρευνα δράσης, την εκπαίδευση κοινωνικής δικαιοσύνης, την ελευθεριακή εκπαίδευση και πολλά άλλα.

Οι θεματικές που μας ενδιαφέρουν συμπεριλαμβάνουν τα εξής:

Επανεφεύροντας πρακτικές στα σχολεία

Πώς μπορεί να εφαρμοστεί η κριτική εκπαίδευση στην καθημερινή εκπαιδευτική πρακτική; Πώς μπορούν εκπαιδευτές και εκπαιδευόμενοι να συνεργαστούν πάνω σε κοινούς στόχους; Ποιες εναλλακτικές υπάρχουν στις συνηθισμένες πρακτικές διαχείρισης συμπεριφορών στις τάξεις;

Διαταράσσοντας οργανωτικές μορφές

Μπορούμε να πετύχουμε ακόμα και μικρές αλλαγές μέσα στα σχολεία; Τι εμπόδια συναντούμε; Πώς θα μπορούσαμε να οργανωθούμε; Πώς μπορούμε να προτείνουμε κριτικές ή ριζοσπαστικές αλλαγές όταν είμαστε μόνοι/ες, περιθωριοποιημένοι και συχνά στιγματισμένοι; 

Κριτική στις υπάρχουες κυρίαρχες τάσεις στην εκπαίδευση
Τι συμβαίνει στο Ηνωμένο Βασίλειο και αλλού και πώς μας επηρεάζει; Τι είδους παιδεία θέλουμε; Τι πραγματικά χρειάζονται οι νέοι;

Ιστορία ριζοσπαστικής εκπαίδευσης

Γιατί είναι σημαντική η διατήρηση της μνήμης όσον αφορά την ριζοσπαστική εκπαίδευση; Που μπορούμε να εντοπίσουμε αυτή την παράδοση και πώς μπορούμε να συνδεθούμε μαζί της; Πώς μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την ιστορία της ριζοσπαστικής εκπαίδευσης για να χτίσουμε στο παρόν;

Δημιουργώντας εναλλακτικές
Τι εναλλακτικές λύσεις μπορούν αν υπάρχουν; Πώς συνδέουμε την εκπαίδευση με άλλα κοινωνικά ζητήματα; Πώς δημιουργούμε αλληλέγγυες δομές που να ενωποιούν διαφορετικούς τομείς;

Η γέννηση της ιδέας 2

Ξέρεις τι είναι σημαντικό για την γέννηση της ιδέας;

Η ψυχή να διψάει και η πηγή να εντοπίζεται αμόλυντη.

Το περίεργο είναι ότι η κάθοδος για το πηγάδι είναι ελεύθερη

Τα παρακλάδια όμως είναι πολλά

και οι Δαίδαλοι εκλείπουν.

Η αράχνη ξέρει

Ότι με μικρά νήματα

Χτίζεται το δίχτυ της.

Για αυτό βαδίζει κοντά στο έδαφος

Εκεί που δεν την οπισθοδρομεί

Ο αέρας του θριαμβευτή.

Περπατάει όμως με μία περηφάνια

Που σπάνια την συναντάς σε έντομο.

Το αποτέλεσμα

Είναι το ακριβώς αντίθετο

Από το στεφάνωμα του νάρκισσου.

Πίνοντας μία μπύρα παρέα με ένα σύμμαχο

Τα λόγια της θύμησης

Ασυνείδητα εκκρίνουν

νοητικές γέφυρες.

The Old Man and the Sea

με αφορμή την καταδίκη του Τάσου Θεοφίλου

H γέννηση της ιδέας

Ο αντικειμενικός στόχος

Είναι η έξοδος

Να βγει το ανθρωπάκι από την φυλακή

Να προσπεραστούν οι φρουροί

Να φανεί η χαραμάδα.

Μέχρι που οι δύο διαστάσεις γίνουν τρεις.

Τίποτα όμως δεν είναι σίγουρο.

Η αμφιβολία

Είναι σαν τα κλειστά μάτια

του εμβρύου που γεννιέται

και βγάζοντας ένα αναστεναγμό

χαρίζει το δώρο του προβλήματος.

Ορθοποδεί

Ξετυλίγει τα φασκιά της καθημερινότητας

και αρχίζει να φτιάχνει

πρώτα ένα αντίσκηνο για να μάθει στην μοναχικότητα

έπειτα ένα αερόστατο για να ταξιδεύει στον κόσμο της φιλίας

και τέλος ένα φεγγάρι για να φωτίζει την σκοτεινιά του.

No justice no peace (χτες στο Λονδίνο)

Η οικογένεια του δολοφονημένου  29χρονου Μark Duggan αντιδρά στην απόφαση του δικαστηρίου να αθωώσει τους δολοφόνους αστυνομικούς. Συγκέντρωση 500 ανθρώπων έξω από το αστυνομικό τμήμα του Τottenham. To BBC σχολιάζει ότι "υπήρχε αληθινή οργή στους συγκεντρωμένους".

To πέρασμα (αφιερωμένο στην Ψυττάλεια του Σαμσών Ρακά)

Πριν μερικές  βδομάδες έλαβα το 86ο, 

και τελευταίο, μονότυπο της Ψυττάλειας του σαμσών ρακά. 

To παρακάτω είναι κάτι που προσπαθώ να γράψω 

εδώ και καιρό και το συνέδεσα με την παραλαβή 

αυτού του ξεχωριστού βιβλίου. Αναζητήστε το.

To πέρασμα

Στα ποτάμια πολλές φορές συναντάει κανείς κάτι μοναχικούς βαρκάρηδες. Αν τους πετύχεις στην ακτή και τους κάνεις για δώρο κάτι που μπορεί να τυχαίνει να έχεις μαζί σου - για παράδειγμα ένα φρούτο - μπορεί να σε πάρουν για μία βόλτα μέσα σε μία σκοτεινή νύχτα. Μέσα σε αυτό το σκοτάδι βρέθηκα να συνομιλώ με έναν από τους βαρκάρηδες. Ο καθένας από αυτούς βρίσκει τον τρόπο του να ανοίγει τον δρόμο του. Κάποιοι κρατάνε δαυλούς με φωτιά ή έχουν για συντροφιά πυγολαμπίδες. Άλλοι ζουν σε εγκαταλελειμμένους φάρους και  μελετούν ουρανογραφία, άλλοι δουλεύουν σαν θερμαστές ταΐζοντας καμίνια που μετακινούν υπερωκεάνια. Κουβαλούν φακούς, λάμπες και πορτατίφ διαφόρων σχημάτων και μεγεθών, είναι περιπατητές, φλογερολάληδες, διανυκτερεύουν όπου βρουν κάνοντας την κάπα τους για πάπλωμα, αυτή που λέει η ιστορία ότι με τον δυνατό αέρα την σφίγγουν πάνω τους και με τον ήλιο την πέταξαν και χάθηκε. Του μίλησα για μία συλλογή από αντικείμενα που την είχα χρόνια και την κοίταζα και στο τέλος μου μύρισε μούχλα και την πέταξα.

Μου απάντησε:

‘ξέχνα για λίγο αυτά που γνώρισες

η αφαίρεση είναι η τέχνη της εποχής μας

άκου αυτό που βρίσκεται βαθιά μέσα σου

και διέσχισε την έρημο του εαυτού σου.

Προχώρα’

 

Το ακούω.
Βάζω φωτιά σε μία εικόνα
Βάζω το μαχαίρι στο βυθό
Αφήνω την άγκυρα να παρασύρει το άλλο μου μισό
Διαλέγω το φόντο
Και το πλαίσιο
Διαλέγω τις στιγμές
Αδειάζω τέφρες
Χωρίς το βάρος τους
Ανεβαίνω στην βάρκα σου.
Ας πιούμε λοιπόν
Στις αναχωρήσεις που δεν έχουν γυρισμό
γιατί
Είναι μέρος της επιστροφής.
Δεν θέλω τίποτα για ανταμοιβή
Μέχρι το τέλος θα φτάσω
Όχι όπως τότε που
λίγο πριν χτυπήσω την πόρτα να ρωτήσω
Δείλιασα
Και αποφάσισα να γυρίσω πίσω.
Είμαι αποφασισμένος να προχωρήσω
ένα βήμα πέρα από αυτό που έμαθα να είμαι.

 Για να το πω διαφορετικά:   

Ήμουνα μέσα σε ένα σκοτάδι όμορφο
σαν ταξίδι
και το περιγράφω με αυτό τον τρόπο
Γιατί θα ήθελα να μιλήσω
Για την στιγμή
όπου
μόλις που το αντιλαμβάνεσαι
το μαύρο σπάει
όχι με θόρυβο
αλλά με κλάμα
το τραγουδιστό κλάμα του αμανετζή
που ανοίγει την θλίψη
την διπλώνει με μαεστρία,
την τσακίζει
την σκίζει
και την χαρίζει
σαν πουλί που πετάει
Προχωράει
Μαζί του έρχεσαι και εσύ
φτάνεις στην ακτή.
Ξημερώνει
και γελάς
Περπατάς
Τρέχεις στον δρόμο
Γελάς
Γελάς με την δύναμη

Για να το πω διαφορετικά:

Ήμουνα μέσα σε ένα πλοίο
Απέναντί μου ήταν ο δολοφόνος.
Κρατούσε το πηδάλιο γερά στα δυό του χέρια
Και εγώ απέναντί του ήμουν και περίμενα
Σαν τον έφηβο που αναγνωρίζει στον εαυτό του στον καθρέφτη
Την κοινή ταυτότητα
Όπου όλοι είμαστε μαριονέτες
Όπου επιτρέπεται να ουρλιάζουμε
«τόσο όσο πρέπει»
στους άδειους δρόμους των γειτονιών όπου γεννηθήκαμε
στις ερημιές που φυλάνε σκοπιές οι φαντάροι
όπου τίποτε δεν αλλάζει
όπου 20χρονοι αυτοκτονούν
πριν το ξημέρωμα.
μέσα στο σκοτάδι
αόρατοι μέσα στο τίποτα
χωρίς κατεύθυνση
χωρίς τίποτα να έχει σημασία.
Κι έτσι λοιπόν
ψύχραιμα
Λίγο πριν την απόβαση σε ρώτησα
- Τι είναι «ζωή»;
Και μου απάντησες
- Ζωή σημαίνει «να γίνεσαι».

Το ακούω. Και σκέφτομαι ότι το ωραίο με τα ποτάμια είναι ότι έχουν πάντα μία συνέχεια. Όσο όμορφα κι αν είναι εκεί που βρίσκεσαι, υπάρχει πάντα ένα σημείο παραπέρα που τροφοδοτείται συνέχεια με νερό, που μάλλον είναι καταπράσινο, ήσυχο, με μία φιλική ακτή πρόθυμη να σε φιλοξενήσει. Εκεί, μάλλον, θα μπορέσεις να κάτσεις ελεύθερα. Ίσως αν πας λίγο παραπέρα να είναι εκεί δίπλα και να σε περιμένει να την ανακαλύψεις. Ίσως είναι εκεί γιατί είσαι εσύ που τη δημιουργείς.  Είναι σαν τις γραμμές πάνω στο χαρτί που μουντζουρώνεις ενώ σκέφτεσαι. 

Αν βρεθείς εκεί για μία βόλτα με ένα βαρκάρη ίσως σε ξεναγήσει στο τοπίο και μπορέσεις να δεις τις ­­­ρίζες των ποταμόδεντρων, ακάλυπτες, ασυνάρτητες, ζωντανές, σαν κεραίες που ψάχνουν στην ατμόσφαιρα ζωή. Άλλο τόσο όσο είναι στην γη, είναι στο νερό και στον αέρα, ξεριζωμένες και κενές, ελεύθερες σαν τα φαντάσμάτα.

 

2 μέρες Hip hop αντικουλτούρα στη Φάμπρικα Υφανέτ