Άνοιξα τον υπολογιστή και τι να δω:

Άνοιξα τον υπολογιστή για να ακούσω κανένα ρεμπέτικο και τι να δω:¨

Αυτό θα πει "δώρο". Για λίγη ησυχία παρακαλώ!

(ησυχία όπως δεν την έχουμε συνηθίσει, shhhhh the world is listening)

Όριο είναι:

1863: Κατά την διάρκεια του αμερικάνικου εμφυλίου, οι αιχμάλωτοι πολέμου ήταν τόσο πολλοί που δεν προλάβαιναν να χτίζουν φυλακές. Βάζανε λοιπόν χιλιάδες ανθρώπους σε αυτοσχέδιους υπαίθριους χώρους οι οποίοι περικυκλώνοντας από ένα όριο το οποίο είχε την μορφή ενός μικρού ξύλινου φράχτη. Γύρω από αυτό τον φράχτη βρίσκονταν εκτελεστικά αποσπάσματα και ο κανόνας ήταν απλός: όποιος περνάει αυτό το όριο πυροβολείται.

Έτσι δημιουργήθηκε ή έννοια του deadline - γραμμή θανάτου - το οποίο στις μέρες μας έγινε συνώνυμο του "χρονικού ορίου".

Υπάρχει και μία δεύτερη ιστορία. Mία παρέα ήθελε να διασκεδάσει με ένα ιδιαίτερο τρόπο… ζωγράφισαν, λοιπόν, με κιμωλία έναν μεγάλο κύκλο και έβαλαν μέσα μία χήνα. Η χήνα βρέθηκε σε σύγχυση γιατί βλέποντας την γραμμή αυτή και τους ανθρώπους γύρω της νόμιζε ότι δεν μπορούσε να ξεφύγει από πουθενά. Πήγαινε από την μία μεριά του κύκλου στην άλλη χτυπώντας τα φτερά της σε απόγνωση από το αναπόδραστο του περιορισμού της.

Από τις παραπάνω δύο ιστορίες, λοιπόν, έχουμε δύο εντελώς αντίθετες προσεγγίσεις της έννοιας του ορίου. Στην πρώτη, ξεπέρασμα του προσπεράσιμου αυτού ορίου που θέτει ο μικρός αυτός φράχτη σημαίνει σίγουρο θάνατο από πυροβολισμό. Το τέλος είναι αντικειμενικότατο. Στην δεύτερη ιστορία, η χήνα δεν λαμβάνει υπόψη τις ιδιαίτερες δυνατότητές της, δηλαδή, ότί μπορεί να προσπεράσει το όριο της κιμωλίας – και πολύ περισσότερο- έχει φτερά  να πετάξει. Είναι λοιπόν σχεδόν ανύπαρκτο και σίγουρα εντελώς υποκειμενικό το όριό της.

(πάλι σκέφτομαι με άσπρο και μαύρο θα μου πείς). Έχεις να προσφέρεις μία τρίτη ιστορία;

Ο παρακάτω πίνακας το Εscher λέγεται "απελευθέρωση". Βλέπω σε αυτή την εικόνα ότι μέσα από μία συμπαγή δομή (μαύρο-άσπρο και πάλι) γενιέται η πτήση. Ο Εscher έλεγε ότι προτιμά να σκέφτεται με εικόνες και όχι με λέξεις. Αυτό δεν έιναι ποίηση; Αυτό που βλέπω να λαμβάνει χώρα είναι ένα ξεπέρασμα όπου το όριο είναι αδιόρατο εκ πρώτης όψεως. Και όμως, να! ,υπάρχει και δίνει χώρο σε κάτι καινούργιο.

Όριο είναι η καμπύλη που διαγράφει ο νους γύρω από την αλήθεια. Χανόμαστε μελετώντας το.

We don't like Samba

Πολύ ωραίο ντοκυμαντέρ για τους κοινωνικούς αγώνες στην Βραζιλία που το βρήκα από το congnord


Watch We don't like Samba (Greek) in Activism & Non-Profit  |  View More Free Videos Online at Veoh.com

Για την υπόθεση του Denis Rancourt

www.activistteacher.blogspot.com   

συλλογή χρημάτων 

Αφορισμός - (ή αλλιώς "φάε τώρα την Ελλάδα στην μάπα")

Καλοσωρίσατε σε αυτή την γωνιά του χωριού μας. Μερικοί και μερικές δεν την έχουν δει ποτέ, αποφεύγουν να περάσουν μην τυχόν δούν τους άντρες, τα αδέρφια και τους φίλους τους να περιμένουν στην ουρά και έρθουνε σε δύσκολη θέση. Την ξέρουν δηλαδή αλλά δεν την βλέπουν.

Aυτό που βλέπουν και συζητανε είναι οι χρυσαυγίτες και τα ποσοστά τους.

"Πώς έγινε αυτό ρε παιδιά;"

"Τσ τσ τσ, τι κατάντια!"

"Ποιός θα μας σώσει από τα παιδιά των χουντικών;" 

Λες και δεν αλλάζει τίποτα τόσο χρόνια

λες και δεν διαμορφώνονται μυαλά, συμπεριφορές, τρόποι ζωής

της αγροτιάς που τρώει τις επιχορηγήσεις στα μπουρδέλα

της αποδοχής της ιστορίας της πατρίδας μας που βάφεται με καθημερινό αίμα δολοφονημένων μεταναστών, 'εργατικών ατυχημάτων', αυτοκτονιών, απολύσεων, καταθλίψεων, υπαρξιακών διωγμών
των παρελάσεις στα σχολεία με σημαιάκια και ήρωες παντού
μιάς ελλάδα που ανήκει στους έλληνες
του κλεισίματος του ματιού στο σύνθημα ότι "ψηφίζουμε και φεύγουν"
και εξατμίζονται ως διαμαγείας όλοι αυτοί οι "κακοί" που μας καταδιώκουν
της ξεφτίλα της διακυβέρνησης,
της αποδοχή της πολιτικής χωρίς ποίηση
κι όλη η ελλάδα να προσκυνά σώβρακα και φανέλες, ξανά και ξανά.

O φασιμός γενιέται μέσα από την αποδοχή μίας ολόκληρης κουλτούρα υποταγής που για δεκαετίες μένει στο απυρόβλητο.

Αφού είναι έτσι
αφού τίποτα δεν αλλάζει
και όλα παραμένουν τα ίδια
φάε τώρα την Ελλάδα στην μάπα.

10 ολοστρόγγυλα

Περί ψηφοφοριών

Σήμερα έξω από το σχολείο όπου δουλεύω στην Αγγλία συνάντησα υποψηφίους του κόμματος των εργατικών (ας πούμε κάτι σαν τον Σύριζα δηλαδή) που μοίραζαν φυλλάδια. Με βλέπουν έτσι "διαφορετικό" και μου λένε με ένα χαμόγελο στα χείλη "θα ψηφίσεις τους εργατικούς;" Ομολογώ ότι χάρηκα λίγο που με πλησίασαν τόσο πρόσχαρα κάποιοι άνθρωποι αυτή την συννεφιασμένη μέρα. Είχαμε χειραψίες και τέτοια δηλαδή, πήρα και το φυλλάδιο! Στο τέλος μία μου λέει "είμαι υποψήφια με τους εργατικούς και είμαι από την Συρία". Εκεί σφίχτηκα. Η φράση που μου ήρθε στο μυαλό ήταν "φαύλος κύκλος".

Πηγαίνοντας προς τα μέσα έκανα μία σκέψη που την έχω ξανακάνει και σε άλλες περιστάσεις. Σκέφτηκα πώς να ένοιωθαν οι μετανάστες στην Ελλάδα όταν τους μοίραζαν κείμενα και τους μιλούσαν τόσοι και τόσοι και έβλεπαν στα μάτια τους ψήφους ή επαναστατικά υποκείμενα ή, ή … "αλληλεγγύη στους μετανάστες", "αντιρατσιστικά φεστιβάλ", «αντι-φασιστική ρητορεία”. Και η ουσία μένει ίδια και απαράλλαχτη. Μιλάμε δηλαδή για μία πλαστή πραγματικότητα όπου τα λόγια (η πολιτική ας το πούμε έτσι) δεν είναι μέρος μίας καθημερινότητας αλλά είναι απλά… μέρος μίας ρουτίνας που επαναλαμβάνεται, ένα άλλοθι, μία δικαιολόγηση και διαιώνιση αυτού που συμβαίνει.

Θυμήθηκα και μία σκέψη που έκανα όταν είχα «φαγωθεί» να βγάζουμε στην Τούμπα τα κείμενα για τα κοψίματα του ρεύματος της ΔΕΗ σε διάφορες γλώσσες. Θυμάμαι τα μάτια ενός αλβανού γουρλωμένα όταν κάναμε μία παρέμβαση στην ΔΕΗ της Παπαναστασίου και μπορούσε να διαβάσει την γλώσσα του στον τον τίτλο και το κάλεσμα του κειμένου. Η επόμενή μου σκέψη ήταν ότι «έχουμε μείνει πίσω τουλάχιτον 2 χρόνια».

Εδώ που είμαι, η δικιά μου πραγματικότητα μου λέει ότι δεν μπορώ να απεργήσω γιατί είμαι εδώ πέρα κάτι σαν «βοηθός» και οι βοηθοί στα σχολεία κατά κανόνα δεν απεργούν (με την βούλα των ντόπιων συνδικαλιστών). Ουσιαστικά είμαι στην ίδια κατάσταση όπως στην Ελλάδα όπου δούλευα σαν ωρομίσθιος σε ένα σχολείο δεύτερης ευκαιρίας και άκουγα τους μόνιμους συνδικαλιστές και να εύχονται «να είμαστε και του χρόνου μαζί». Χα!

Οι διαχωρισμοί είναι οι ίδιοι. 

Ψηφίσεις, δεν ψηφίσεις (δεν με ενδιαφέρει και πολύ σε αυτή την φάση) το θέμα πιστεύω ότι είναι να προκαλείς τους διαχωρισμούς της δικιά σου καθημερινότητας. Το κάνεις; Πώς; Αν όχι, πώς θα μπορούσες να κάνεις ένα μικρό βήμα, μόνος/ή ή/και μαζί με άλλους/ες;

Όσο για εμένα, πίσω έχει η αχλάδα την ουρά. Τουλάχιστον εδώ που είμαι δεν περιμένω αλλά ψάχνω. Τα όρια έχουν διαγραφεί. Aπο εδώ και στο εξής αναζητώνται ουσιαστικές συνδέσεις.

Τo be continued…