Ανεκπλήρωτοι έρωτες...

Είχαμε πρόβα με την γκρούπα (γκρούπα=παρέα από Μυτιλήνη που παίζουμε ρεμπέτικα) και βγάλαμε το καταπληκτικό αυτό ρεμπέτικο τραγούδι με τίτλο "Θέλω να πάψεις να γελας θέλω να κλαις". Είναι εντυπωσιακό πόση μεγάλη δύναμη και ένταση κρύβει μέσα από αυτές τις απλές λέξεις που μας παραθέτει.

Θέλω να πάψεις να γελάς, θέλω να κλαις
όπως εγώ και τ άλλα θύματά σου
Δεν θέλω άλλον να φιλάς και να του λες
τα πονηρά μεγάλα ψέμματά σου.

Θέλω τα βράδια όταν πας να κοιμηθείς
τα πράσινά σου μάτια να μην κλείνεις
και όπου τύχει να σταθείς κι όπου βρεθείς
κομμάτια απ την καρδιά σου να αφήνεις

Θέλω να πάψεις να γελάς, θέλω να κλαις
και ντροπιασμένη στο εξής να ζήσεις
και κάποια νύχτα ερωτική σου απ τις πολλές
από τον κόσμο θέλω πια να σβήσεις

Πρόσεξα τον δεύτερο στίχο και θυμήθηκα κάτι.

Όταν είχα ερωτευτεί για πρώτη φορά πάρα πολύ ένα κορίτσι πριν κάποια χρόνια είχα μπει σε μία κατάσταση ανεκπλήρωτου έρωτα, από αυτές που ποτέ δεν γίνεται τίποτα και όλα γίνονται μέσα στο κεφάλι σου. Απογοητέυμένος είχα αποφασίσεί ότι αφού δεν γίνεται να είμαι μαζί της θα ήθελα να αφήσω κομμάτια μου σε χίλιες μεριές του κόσμου ώστε κάποια στιγμή να μείνει σε εμένα κάτι το ουσιαστικό. "Να ριζώσω και να ξεριζωθώ χίλιες φορές" μέσα από μία ανάγκη για αυτοκάθαρση.

Το περίεργο είναι ότι το σκεφτόμουνα αυτό σαν κάτι το καλό, μία κατάσταση δοσίματος, μία διαρκής ανακάλυψη. Και σημάδεψε πολύ τον χαρακτήρα μου.

"και όπου τύχει να σταθείς κι όπου βρεθείς κομμάτια απ την καρδιά σου να αφήνεις"

Το τραγούδι αυτό βάζει σαν κατάρα αυτό που για εμένα ήταν κάτι το θετικό, μία συναισθηματική διέξοδο! Το να αφήνεις κομμάτια σου,εδώ και εκεί σε σχέσεις που δεν είναι ουσιαστικές, μέχρι να μείνεις κενός. Μία διαρκής εκτόνωση μέχρι το άδειασμα. Μου έκανε εντύπωση και μου θύμισε πόσο πολύ είχα τότε παρεξηγήσει τα πράγματα.

Μεγάλη λούμπα οι ανεκπλήρωτοι έρωτες και δεν θα το πρότεινα σε κανέναν. Αυτοανάλωση και ναρκισισμός, κλείσιμο και έλλειψη μοιράσματος. Να μας λείπει! Χρειαζόμαστε καταστάσεις που θα μας οδηγόύν στην αυτοπραγμάτωση, θα βάζουν πόντους + στο πινακάκι της ζωής, θα ανοίγουν δρόμους για ατόφια συναισθήματα και για πραγματικές, ειλικρηνείς, αμοιβαία ερωτικά σχέσεις. Γιατί τον τέλειο έρωτα δεν θα τον γνωρίσουμε ποτέ.

Ω Υπερωκεάνειο

Της είπα: Σκέφτόμαι να γράψω πάνω στον τοίχο του δωματίου μου την φράση "Ω υπερωκεάνειο". Το υπερωκεάνειο συμβολίζει Αυτό που μας περιέχει, μας κουβαλάει όλους στο ταξίδι. Αυτό που συνεχώς κινείται και ξεπερνάει τα καθιερωμένα όρια του κόσμου, διανύει τον ωκεανό, το αξεπέραστο αυτό σύνορο, μας πάει εκεί που δεν θα μπορούσαμε ποτέ αλλιώς να βρεθούμε. Αυτό που μας καλεί να υπερβούμε τις καταστάσεις. Ο χρόνος και ο χώρος του ανήκουν. Eίναι μεγάλο και όμορφο. Συμβολίζει το επιβλητικό βραδυκίνητο πάθος που κινεί τα πάντα.

Μου απάντησε: O αποχωρισμός όταν φεύγει το πλοίο είναι ο πιό σκληρός που μπορεί να υπάρξει. Γιατί όταν για παράδειγμα φεύγει το τρένο μπορείς να τρέξεις από πίσω του, να το ακολουθήσεις, έστω και για λίγο. Όταν φεύγει το πλοίο ο αποχωρισμός είναι απότομος, δεν έχεις που να πας. Το ένιωσα αυτό όταν είχες φύγει μία φορά.

Aνθρωποκεντρισμός Vs Mη-Ανθρωποκεντρισμός

Πριν κάποιο καιρό διάβασα ένα ενδιαφέρον άρθρο που το συζήτησα ωραία με μερικούς φίλους. Σκεφτόμουν να γράψω από καιρό κάτι σχετικό στο μπλόγκ αλλά αυτό το κάλεσμα όλων των μπλόγκερς να γράψουν κάτι για το περιβάλλον με βρήκε απροετοίμαστο. Σκέφτηκα "γιατί να γράψω κάτι τέτοιο τώρα? ποιοί είναι αυτοί που το καλούν και με ποιά λογική? Δεν έχω γνώμη και πολύ θα ήθελα να ακούσω κάποιες απόψεις.

Τέλος πάντων επιστρέφω στο άρθρο. O τίτλος του είναι «Αnthropocentrism Vs Non-anthropocentrism: Why Should We Care?» και είναι ένα άρθρο περιβαλλοντικής ηθικής που πραγματεύεται την αντιπαράθεση του ανθρωποκεντρισμού με τον μη-ανθρωποκεντρισμού.

http://www.environmentalphilosophy.org/environmentalphilosophy/upcoming/katie_mcshane-anthropocentrism_vs._nonanthropocentrism.pdf

Μου άρεσε ότι το άρθρο δεν θέτει στο κέντρο του με ισχυρό τρόπο την αντιπαράθεση του ανθρωποκεντρισμού με τον μη-ανθρωποκεντρισμό αυτή καθέ αυτή αλλά αφήνει ανοιχτό το αν θα πρέπει ένα από τα δύο (ή και οτιδήποτε) να μπαίνει στο κέντρο μίας σκέψης. Μου άρεσε επίσης που το συμπέρασμά του δεν είναι να πάρει μία ξεκάθαρη θέση για την μία ή την άλλη προσέγγιση αλλά να δείξει ότι ο ανθρωποκεντρισμός ο οποίος είναι μία πολύ πλούσια θεωρία με ποικίλες φιλοσογικές τάσεις κλπ έχει κάποια κενά, δεν αρκεί για να εξηγήσει σήμερα το "γιατί να νοιαζόμαστε για τον φυσικό κόσμο". Αυτή η ηπιότητα που το διακρίνει μου είναι οικεία γιατί θεωρώ ότι από την μία ο ανθρωποκεντρισμός στην είναι τόσο ισχυρός ώστε χρειάζεται μικρές χαραμάδες κριτικής για να αρχίσει να σπάει σιγά σιγά. Από την άλλη (καλώς ή κακώς) έχω συνδέσει πολλές ισχυρά βιοκεντρικές τάσεις με στερεότυμένες και απομονωμένες σκέψεις.

Το όχημα που χρησιμοποιεί το άρθρο για να εισάγει την σκέψη του είναι ότι μία θεωρία δεν κρίνεται μόνο από τις πολιτικές προτάσεις και τις δράσεις που απορρέοουν από την αποδοχή της. Μία θεωρία κρίνεται από τα ηθικά ερωτήματα που μας θέτει για το «πως πρέπει να αισθανόμαστε». Και συνεχίζει συνδέοντας την θεωρία που ασπαζόμαστε και την σύνδεσή της με τα συναισθήματα που μπορεί να έχουμε για την φύση. Όταν λές σε κάποιον ότι τον αγαπάς, η δήλωσή σου δεν περιορίζεται στα 1, 2,3, ...10 οφέλη τα οποία σου προσφέρει σε εσένα αυτός ο άνθρωπος. Το συναίσθημα της αγάπης όπως και του σεβασμού προεκτείνονται και πέρα από την χρησιμότητα του άλλου προς τα εσένα. Έτσι η "αγάπη για την γη", "ο σεβασμός για το ποτάμι" είναι συναισθήματα που αν τα νοιώθουμε, ή κυρίως αν θέλουμε να τα νοιώθουμε, αν τα προτάσουμε, τότε ξεπερνάμε τα όρια μίας ανθρωποκεντρικής οπτικής. Κάπως έτσι καταλήγει ότι ο ανθρωποκεντρισμός έχει κενά και δεν πρέπει να μας αφήνει ικανοποιημένους.

Η συζήτηση με μία φίλη μου έδωσε μία άλλη οπτική. Αρχικά διαφωνεί ότι οι δύο κοσμοαντιλήψεις οδηγούν στις ίδιες πρακτικές (παρα μόνο συμπτωματικά ίσως), θέση την οποία υποστηρίζει το άρθρο. Συμφωνώ με αυτό. Συνεχίζει λέγοντας ότι το άρθρο δίνει την εντύπωση ότι ενώ υποστηρίζει τον μη-ανθρωποκεντρισμό, παίζει ένα ρητορικό παιχνίδι, που ίσως σχετίζεται με το γεγονός-όπως το αναφέρει- ότι δεν είναι δημοφιλής λογική και δεν έχει πέραση στους διαχειριστές της εξουσίας που είναι ούτως ή άλλως ανθρωποκεντριστές. Τέλος βλέπει στο στήσιμο του κειμένου μια ενσωματωμένη αίσθηση υποτέλειας, που την ωθεί να ξεκινήσει από ισχυρές ανθρωποκεντρικές αφετηρίες (π.χ. τα άκυρα και ανιστόρητα που λέει για την ανύπαρκτη μεταφυσική πίσω από τον ανθρωποκεντρισμό) τις οποίες παρουσιάζει αλλά δεν συζητάει, για να καταλήξει σε μια πολύ ασθενή και έμμεση υποστήριξη του μη-ανθρωποκεντρισμού.

To ποτάμι

Τις προάλλες έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο του Mesa Selimovic "Death and the Dervish" που το είχα δανείσει σε μία φίλη. Κοιτώντας το βρήκα το παρακάτω απόσπασμα που το είχα σημειώσει. Μου έκανε εντύπωση γιατί εμπεριέχει μία αντίφαση που από την μία μπορείς να την δεις σαν ένα απροσπέραστο εμπόδιο από την άλλη μπορείς να την αποδεχτείς σαν μία φυσική διαδοχή καταστάσεων. Το συζητάω με κάποιος ανθρώπους και μου αρέσει να ακούω την πρώτη εντύπωση που προκαλεί. Η δικιά σας; Ένα ευχαριστώ για τα σχόλια των προηγούμενων δημοσιεύσεων.

The river resembles me: sometimes turbulent and foaming, more often calm and inaudible. I was sorry when they damned it up below the tekke and diverted it into a trench to make it obedient and useful, so it would run through a trough and drive a mill wheel. And I was happy when it swelled, destroyed the dam, and flowed free. I knew all the while that only tamed waters can mill wheat.

To ποτάμι μοιάζει με εμένα: μερικές φορές ταραχώδες και αφρώδες, πιο συχνά ήρεμο και σιωπηλό. Λυπήθηκα όταν έφτιαξαν φράγμα κάτω από το τεκέ και το εξέτρεψαν σε ένα χαντάκι για να το κάνουν υπάκουο και χρήσιμο, για να τρέχει μέσα σε ένα αυλάκι και να γυρίζει έναν νερόμυλο. Και χάρηκα όταν πλημμύρισε, κατάστρεψε το φράγμα και έρεε ελεύθερο. Παρόλα αυτά ήξερα ότι μόνο τα εξημερωμένα νερά μπορούν να αλέσουν σιτάρι.

Xρώματα σε χάρτη

(συνέχεια από το προηγούμενο)

Έφτιαξα ένα κολάζ για ένα αγαπημένο πρόσωπο. Το κολάζ αυτό είχε διάφορες ασπρόμαυρες φωτογραφίες, κυρίως από τον "Φωτοφράκτη" του Εμπειρίκου και ένα βιβλίο με αστερισμούς. Το φτιάξιμο του κολάζ ήταν μία ωραία διαδικασία, έγινε σιγά σιγά και απεικονίζει την συναισθηματική κατάσταση που ήμουν εκείνες τις μέρες. Νομίζω ότι το κολάζ είναι ένας ωραίος τρόπος να βγάζεις προς τα έξω πράγματα που έχεις στο πίσω μέρος του κεφαλιού σου. Και είναι ενδιαφέρον να το βλέπεις αυτό ενώ να γίνεται και να αναρωτιέσαι που να βάλεις το τάδε χαρτάκι ή τι χρώμα να ζωγραφίσεις το τάδε σημείο.


Κάποια στιγμή ενώ τελείωνα , μου ήρθε η ιδέα να κάνω κάποιες νοητές διαδρομές πάνω στο κολάζ και να γράφω σε ένα χαρτί "τι είναι αυτό που βλέπω". Άρχισα έτσι να μαζεύω φράσεις που μου άρεσαν, σαν κάτι να μου έλεγαν. Έκανα 2-3 διαδρομές και μάζεψα κάποιες παραγράφους , τις οποίες συνέδεσα κάπως αυθαίρετα είναι η αλήθεια. Σας παραθέτω ένα πρώτο αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας και πολύ θα ήθελα να ακούσω σχόλια για την αίσθηση που προκαλεί κάτι τέτοιο.

Χρώματα σε χάρτη

Ι. Η γραμμή διέσχισε τα σύννεφα του υπερωκεανίου και διχοτομήθηκε μπροστά στο κενό. Απέκτησε αγγίγματα χρωμάτων και εμφάνισε λασπωμένα τοπία με άγριους λεπτεπίλεπτους λόφους. Το χέρι μου τρεμάμενο μόλις που προσπάθησε να αγγίζει τα βρώμικα νερά. Και ενώ η ένταση μεγάλωνε πίσω από την παρουσία του Άλλου ανθρώπου, εκτινάχθηκα μέσα από το εκτροχιασμένο τρένο και ανασηκώθηκα έκθαμπος μπροστά από τα πελώρια τείχη της Θύρας. Τριγύρω ακινησία και σεισμός.

ΙΙ. Το πεδίο άνοιξε και όσα απαιτήθηκαν είχαν ήδη τοποθετηθεί στον χάρτη. Η αλήθεια που ζήτησα δεσπόζει στον κόκκινο ουρανό και η οργή ξεφυσάει στον γαλάζιο αέρα της παιδικής ηλικίας. Η σύγκρουση είναι σφοδρή και κομμάτια από βράχους εκσφενδονίζονται στον αέρα. Μία πέτρα ζωντανεύει και γίνεται φίδι ενώ το παιδικό παιχνίδι στριφογυρίζει κρεμασμένο. Ένα νεύμα ξεπροβάλει μέσα από το κίτρινο ημικύκλιο. Μιλάει η μάσκα και ζητάει απόκριση. Έτσι αλλάζει η μέρα. Kαι η Ελευθερία αγναντεύει αμέριμνη τον επίδοξο εραστή που την κρυφοκοιτάει. «Σώσε με» του ψιθυρίζει «η σωτηρίας της Ανδρομέδας δεν είναι το τέλος αλλά η αρχή».

ΙΙΙ. Τότε τα αδηφάγα πετρώματα άρχισαν να κινούνται και να ανεβαίνουν μπουσουλώντας τα μεγάλα σκαλιά του ανοιχτού χώρου. Ο δρόμος της συγκάλυψης σφαγιάστηκε σε τρία κομμάτια και η σκιά του απλώθηκε σε μία έρημος που πάλλεται με μικρά στρόγγυλα τραπεζάκια και ξεχασμένα εθνόσημα. Τα χέρια σου ανυψώθηκαν σιγά σιγά σαν κινούμενα σχέδια. Και το πέταγμα των πουλιών που προκάλεσαν σου ταίριαξε τόσο πολύ που ο κύκλος των αστερισμών άρχιζε να μοιάζει με ένα καινούργιο Ήλιο! Τόσο πολύ που ο πετροπόλεμος των παιδιών επανήλθε στο έδαφος που του ανήκει! Γιορτή και πληγές! Το αίμα που έτρεξε επάνω σου ήταν όμορφο. Στάθηκες και το θαύμασες. Και η στιγμή έγινε ένα αντικείμενο μέσα στο τετράδιο. Το πρόσωπό που μου χάρισες έγινε ζωγραφιά στον τοίχο μου που αλλάζει χρώματα ανάλογα με το φως. Και το δίπλωμα του γράμματος ήταν παράλληλα τσάκισμα και τεμαχισμός.

Mετά το Εργαλείο τι;

Όταν αποφάσισα να σταματήσω να βγάζω το έντυπο του Εργαλείου (για τους λόγους διαβάστε το «τι ήταν το Εργαλείο» στο Εργαλείο Νο 5) ένοιωθα ένα μία έλλειψη. Μία έλλειψη όπως αυτές που αισθάνεται κανείς όταν αναχωρεί ένα αγαπημένο πρόσωπο ή όταν τελειώνει μία κατάσταση κίνησης.Από την μία νοιώθω την ανάγκη να συμμετέχω-δημιουργήσω κάτι που να λειτουργεί σε πιο πραγματικά πλαίσια, κάτι πιο πολιτικό το οποίο να μην έχει να κάνει ίσως τόσο άμεσα με την γραφή. Από την άλλη υπάάρχει μία διάθεση για μία πιο έμπρακτη έκφραση και για επίθεση σε πράγματα που με καταπιέζουν γύρω μου.

Το Εργαλείο Νο 5 τελειώνοντας βάζει τα εξής ερωτήματα:¨

Τι σημαίνει «γράφω κάποιες σκέψεις για τους άλλους»;

Είναι η προσπάθεια να βγει προς το έξω ο καλύτερός εαυτός;

Από ποία ανάγκη ξεκινάει αυτό;

Μήπως περισσότερο βλέπεις τα πράγματα από μία απόσταση και λιγότερο παρεμβαίνεις σε αυτά;

Μήπως αυτή είναι η ουσία της γραφής;

Οφείλει να είναι αυστηρά προσωπική ή καθαρά δημόσια; Συνδέονται αυτά;

Πώς η γραφή μετουσιώνεται σε πράξη;

Σε κάποια φάση μου δωρίστηκε ένα βιβλίο που ήταν σαν να μου προσέφερε κάποιες απαντήσεις. Ήταν το «Η ποιητική του έρωτα στο έργο του Ανδρέα Εμπειρίκου» της Διαμαντής Αναγνωστοπούλου.

Το βιβλίο αρχίζει ως εξής:

Γιατί γράφει ένας ποιητής; Από τι παρακινείται να γράφει; Τι σημαίνει γράφω; Είναι άραγε μία προσπάθεια ολοκλήρωσης του εαυτού μέσα από τη διαδικασία της γραφής, ή ναρκισσιστικές αντανακλάσεις που αντισταθμίζουν την οδύνη του πραγματικού; Γράφω θα μπορούσε να είναι αυτό που μας σπρώχνει να ζήσουμε, να ζήσουμε τη ζωή μέσα στο πλημμύρισμά της. Αυτό που μας σπρώχνει να δημιουργήσουμε μέσα μας, αυτό που κρατάει το θάνατο σε απόσταση.

Ενθουσιάστηκα! Κάθισα και το διάβασα προσεκτικά.

Όταν διάβαζα τις τελευταίες γραμμές δεν πίστευα στα μάτια μου.

Ο επίλογος πάει κάπως έτσι:

Yπάρχει ωστόσο πάντοτε μία μεγάλη απόσταση να διανυθεί ανάμεσα στην επιθυμία και την ολοκλήρωσή της στο πραγματικό, ανάμεσα στην διαδικασία της γραφής και την πραγματικότητα. Αυτός ο δρασκελισμός επιτυγχάνεται μέσα και δια μέσου της ποίησης, όπου οι φαντασιώσεις – τα φαντάσματα παίρνουν μορφή και οι επιθυμίες εκπληρώνονται. Η ποίηση δεν μπορεί να καταλήξει σε ένα ακριβή προσδιορισμό αυτού που θέλει να πει, υπάρχει πάντοτε κάτι που διαφεύγει, που μένει μετέωρο, μας εκπλήσει και μας κεραyνοβολεί. Αυτό το μικρό τίποτα που αιωρείται είναι η ποίηση... Τίποτα δεν είναι τελειωμένο, τίποτα δεν είναι οριστικά κατανοητό. Κάθε τέλος είναι μία νέα αρχή.

Επιτέλους!!! Να μία απάντηση! Ποίηση; Ποίηση! Και έτσι σκέφτηκα να πειραματιστώ λίγο…

(συνέχεια)

ΤΟ ΕΡΓΑΛΕΙΟ Νο 5

Tο Εργαλείο Νο 5 (και τελευταίο)

http://www.vrahokipos.net/subs/ergaleio/

Θα μπορούσα να’ μουν δεμένος σ’ ένα καρυδότσουφλο και να νομίζω πως είμαι βασιλιάς σε χώρο απέραντο [φτάνει να μην είχα κακά όνειρα] – Άμλετ –

See the morning sun,

οn the hillside,

not living good,

travel wide

-Bob Marley-

Tι ήταν Το Εργαλείο

Mία φορά και ένα καιρό γεννήθηκε το Εργαλείο. Το Εργαλείο ήταν φτιαγμένο από χαρτί και του άρεσε να κάνει βόλτες ανάμεσα σε κόσμο. Ή τουλάχιστον του άρεσε να νομίζει ότι το κάνει. Δεν θυμάται ακριβώς πώς άρχισε να υπάρχεί. Αυτό που μπορεί να ανακαλέσει είναι το σκοτάδι και ένα δυνατό αεράκι που το έσπρωχνε να περάσει κάτω από τα περιβάλλοντα τείχη.

Το Εργαλείο ήθελε όταν μεγαλώσει να γίνει κάτι πολύ σημαντικό: o πρόλογος για ένα βιβλιαράκι που θα είχε μέσα του όλες τις σημαντικές στιγμές –ωραίες και άσχημες- μίας ολόκληρης ζωής. Να γίνει δηλαδή ένα προσωπικό εργαλείο για την υπεράσπιση της μνήμης και την κατασκευή της ευτυχίας. Κάτι που από μόνο του θα ήταν αρκετό. Όμως πολύ γρήγορα ανακάλυψε ότι ο πρόλογος που θα ένωνε όλες αυτές τις στιγμές δεν είναι κάτι που μπορεί να τελειώσει εύκολα αλλά ότι εξελίσσεται με κάθε δευτερόλεπτο που περνά. Και έτσι αποφάσισε να μεγαλώσει και να βγει προς τα έξω.

Στην πρώτη του έξοδο έγινε ένα ανθρωπάκι που χάνεται σε ένα τρένο.

Στη δεύτερη μία γυναίκα που χορεύοντας “μαζεύει δύναμη” και την διοχετεύει.

Στην τρίτη έγινε «ασύνδετες προσπάθειες αποστασιοποίησης και επικοινωνίας», ένα ανθρωπάκι που κάνει κύκλους, εμφανίζεται σε ένα πλανήτη, χορεύει, χάνεται και ξαναεμφανίζεται.

Στην τέταρτη έγινε μία «έντυπη προσπάθεια έκφρασης και πράξης» ένας άνθρωπος χρησιμοποιεί το εργαλείο του για να κόψει κάτι.

Τώρα παίρνει την μορφή ενός παππού.

Ο παππούς αυτός είναι πολύ συμπαθητικός, σχεδόν αστείος με αυτά τα κουμπωτά μάτια του που σε κοιτάζουν απορημένα. Λες και δεν καταλαβαίνει πώς μπορεί να υπάρχει τόσο άγχος, φόβοι και ανασφάλειες στο κόσμο. Σαν να μην τον βαραίνουν τα χρόνια που έχει στην πλάτη του. Ανάλαφρος και σεβαστός. Μια φιγούρα αρκετά ελεύθερη, δεν νομίζεται; Ίσως για αυτόν ο θάνατος αποτελεί ένα ακόμη σημείο που θέτει το στοίχημα της ελευθερίας και ότι για αυτό το τέλος έχει σημασία σε όλα τα πράγματα. Το Εργαλείο θέλει να έχει ένα ωραίο τέλος γιατί έχει ανάγκη να αλλάξει μορφή.

Έτσι λοιπόν. Τι πέτυχε τελικά το εργαλείο; Ας μιλήσουμε λίγο για το τι ήθελε να πετύχει. Θα έλεγε κανείς ότι αυτό που έκανε βασικά ήταν να σκέφτεται. Βασικά αυτό. Για το πώς θα καταφέρει να μιλήσει για την ζωή του, για την ζωή άλλων ανθρώπων, τις συνδέσεις στις οποίες μπορούμε να ελπίζουμε και τις ρήξεις που οφείλουμε να πραγματώσουμε. Αυτό που ήθελε να γίνει είναι αυτό:

Το σύμβολο ενός συναισθήματος από αυτά που θέλουν να αγκαλιάσουν ολόκληρο τον κόσμο. Ένα ουσιαστικό μέσω επικοινωνίας με τους πιο αγαπημένους ανθρώπους που δεν βρίσκονται δίπλα του. Ένα εργαλείο ενάντια στην προσωπική και κοινωνική σιωπή που θέλει να μιλήσει για το ζήτημα της επαναστατικής αλλαγής.

Το Εργαλείο φαντάστηκε ένα δικό του τρόπο για το κάνει αυτό. Σκέφτηκε ότι αν καταφέρει να είναι αληθινά και ειλικρινά ο εαυτός του σε αυτό που βγάζει προς τα έξω θα καταφέρει τελικά να πλησιάσει μερικούς ανθρώπους που θα αναγνωρίσουν σε αυτό ένα κομμάτι του δικού τους εαυτού. Έτσι θα μπορέσει να ανοίξει μία συζήτηση. Και ίσως στην πορεία να συναντήσει και άλλα εργαλεία. Ένας σπόρος που μπορεί να ριζώσει και να ξεριζωθεί σε χίλια μέρη χίλιες φορές. Το Εργαλείο ήθελε να είναι διάφανο. Αυτό που βλέπεις είναι αυτό που παίρνεις. Στην πορεία όμως ανακάλυψε ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Είναι ωραίο να αφήνεσαι στις αντιφάσεις σου και να αντιμετωπίζεις με ευθύτητα τα λάθη που έρχονται αφού η ίδια η ομορφιά βρίσκεται στον ανταγωνισμό των αντιθέτων.

Επιπλέον και πιο σημαντικό, το Εργαλείο δεν κατάφερε να ανακαλύψει την άγνωστη αυτή ουσία που κάνει τους ανθρώπους να επικοινωνούν και να ανοίγουν μέσα από αυτή την διαδικασία καινούργια πεδία ο ένας για τον άλλον. Δεν μπόρεσε να την βρει ίσως γιατί αποδείχτηκε ότι ήταν περισσότερο μοναχικό από ότι θα ήθελε. Σαν ένα από αυτά τα πράγματα που έχεις την αίσθηση ότι το κάνεις για κάποιον άλλο. Δηλαδή σαν την διαμόρφωση μίας ιδεατής–πλατωνικής σχέσης με αυτά που κάνεις η οποία αυτοκαταναλώνεται και δεν μπορεί να γονιμοποιήσει μία ουσιαστική κατάσταση.

Το Εργαλείο προσπάθησε να βάλει σε τάξη κάποια στοιχεία μέσα του αλλά κάποια στιγμή είδε ότι δεν τα καταφέρνει και πολύ καλά. Ότι μάλλον μέσα από αυτή την διαδικασία άρχισε να διχάζεται περισσότερο ανάμεσα στην γραφή και την πράξη. Τι σημαίνει «γράφω κάποιες σκέψεις για τους άλλους»; Είναι η προσπάθεια να βγει προς το έξω ο καλύτερός εαυτός; Από ποία ανάγκη ξεκινάει αυτό; Μήπως περισσότερο βλέπεις τα πράγματα από μία απόσταση και λιγότερο παρεμβαίνεις σε αυτά; Μήπως αυτή είναι η ουσία της γραφής; Οφείλει να είναι αυστηρά προσωπική ή καθαρά δημόσια; Συνδέονται αυτά; Πώς η γραφή μετουσιώνεται σε πράξη;

Ενδόμυχα το Εργαλείο ήθελε να δημιουργήσει γύρω του κάτι ζωντανό, μία κοινότητα φίλων, αλλά φυσικά τα πράγματα δεν γίνονται έτσι. Χρειάζεται να ανακαλύπτεις τρόπους να δημιουργείς και να επεκτείνεις μία συναισθηματική εμπλοκή για αυτά με τα οποία νοιάζεσαι. Και αυτό σημαίνει νομίζω να εμπλέκεις πραγματικές σχέσεις μέσα από αυτά. Το άτομο δεν είναι δοχείο όπως η κοινότητα για να γεμίσει από μόνο του με σημασίες. Κάπως έτσι ο δρόμος που ανοίγεται μπροστά του είναι αυτός της πράξης.

Και κάτι για τελείωμα. Η λέξη «Ελευθερία» προέρχεται από το ρήμα έρχομαι. Από το θέμα του ελευθ-ήσομαι και την κατάληξη –ια είναι η ελευθερία. Μία ερμηνεία για το νόημα της λέξης Ελευθερία ετυμολογικά είναι «Aυτή που την φέρνουν». Ποιοι; Από πού; Πότε; Ποιά; Το Εργαλείο παλιότερα θα έλεγε ότι η ελευθερία είναι πρώτα απ’όλα ένα συναίσθημα που πηγάζει από το εσωτερικό του ανθρώπου. Ότι έχει να κάνει με την ισορροπία, με την σταθερότητα στα πιστεύω, με το να θυμάσαι ποιος είσαι. Τώρα μαθαίνει όλο και περισσότερο ότι ελευθερία είναι «οι δυνατότητες που σου δίνουν οι άλλοι». Και θα ήθελε, για εσάς και για εμένα, η παραπάνω διαπίστωση να περνάει μέσα από μία γόνιμη καθημερινότητα όπου κάθε στιγμή θα είναι ευκαιρία για μία υπέρβαση. Και από μία επικοινωνία από αυτήν που σου γεμίζει το κεφάλι μέχρι το σημείο που πάει να σκάσει και μετά αδειάζει και γλυκαίνει όλο τον κόσμο. Και τέλος από την συναισθηματική συμμετοχή σε όλους αυτούς τους μικρούς και μεγάλους, προσωπικούς και κοινωνικούς αγώνες για τις αξίες της ελευθερίας και του κομμουνισμού στην κοινωνική έρημο στην οποία έτυχε να βρεθούμε. Ουφ το’ πα!

Επιφυλάσσομαι και ελπίζω για τα λάθη μου.

Αγάπη και Δύναμη!

Tι είναι το ταξίδι

Δεν μπορώ να ορίσω με μία φράση τι είναι το ταξίδι. Αν ήταν χρώμα θα ήταν το μαύρο της νύχτας που μόλις που σπάει όταν χαράζει. Αν ήταν πράγμα θα ήταν κάτι μικρό, ένα φορητό σταχτοδοχείο από αυτά που τα ανοίγεις, τα αδειάζεις, μετά τα γεμίζεις με στάχτη, τα κλείνεις και προχωράς. Πρώτα απ’ όλα είναι μία φαντασίωση. Αλλά δεν μπορεί να είναι μόνο αυτό. Οφείλει να γίνει πράξη και δοκιμασία της ενότητά σου με τον κόσμο. Ταξίδι είναι να κοιτάς από το παράθυρο του τρένου και να γράφεις, να κολυμπάς χιλιόμετρα και να σκέφτεσαι τους δικούς σου, να περπατάς στην πόλη και να κοιτάς τους ανθρώπους στα μάτια, να πίνεις μία μπυρίτσα στο ποτάμι. Το ταξίδι είναι πρώτα απ’όλα αυτό που ονειρεύεσαι. Αλλά οφείλεις να το κάνεις πράξη∙ ήρεμα, εύκολα και ωραία.

- Γιατί φεύγεις συνεχώς; Για να διατηρήσεις την ψευδαίσθηση της ελευθερίας; Τότε αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει ελευθερία;

- Υπάρχει και δεν υπάρχει. Κάνω κύκλους. Φεύγω και επιστρέφω. Ελεύθερος και δεσμευμένος.

Nα ξέρεις όμως ότι η πράξη σκοτώνει την φαντασία. Τέρμα τα ψέματα! Δεν υπάρχει ο παράδεισος στην λατινική Αμερική, η ανατολή δεν είναι γεμάτη μεθυστικά αρώματα, η φιλία δεν κινείται στα βαγόνια και στα χόστελ. Παντού όλα είναι τα ίδια και χειρότερα και αυτό είναι η αλήθεια. Και την ίδια στιγμή που το λες αυτό κάτι αρχίζει να σε ενοχλεί. Αν ήταν πράγμα θα ήταν κάτι μικρό, μία καρφίτσα που ξέχασες στο παντελόνι. Σε ξυπνάει και σου λέει λόγια, σου υπόσχεται τις πιο έντονες στιγμές, όλα όσα θα ήθελες να κάνεις. Μία Ελευθερία. Ψεματάκια που τα χάφτεις οικειοθελώς και ανιδιοτελώς.

- Tότε πρέπει να μείνω ή να φύγω; Γιατί προφανώς δεν έχει κανένα νόημα. Αν είμαι δεσμευμένος τότε δεν είμαι ελεύθερος. Και αν ο σκοπός είναι να επιστρέψω, τότε γιατί να φύγω;

Ας είναι έτσι. Το ταξίδι μπορεί να είναι μία τάση φυγής αλλά δεν μπορεί να είναι μόνο αυτό. Μπορεί να είναι και φιγούρα αλλά δεν μπορεί να μένει εκεί. Γιατί αργά ή γρήγορα θα γίνει καθρέφτης, θα σε φτύσει και θα σε πετάξει από πάνω του. Tο ταξίδι οφείλει να είναι μία έκφραση της ανάγκης σου για τους άλλους. Γιατί αλλιώς το μόνο που υπάρχει είναι το κενό. Το αίσθημα του ταξιδιού είναι αυτό που με ωθεί να φύγω για να επιστρέψω δυνατότερος, να μοιραστώ, να κάνω και να γίνω περισσότερα.

- Mα αυτή είναι η ουσία του: Να επιθυμήσεις ένα άλλο μέρος, να φύγεις και να φτάσεις ξανά στο μέρος με το οποίο έχεις δεθεί. Αυτό δεν θα το ήθελες ούτε κανένα άλλο μέρος στον κόσμο, αλλά έτσι κι αλλιώς∙ από εκεί δεν θα ήσουν υποχρεωμένος να αναχωρήσεις, γιατί θα βρισκόσουν στο πουθενά. Και είσαι επίσης στο πουθενά αν αυτό είναι το μόνο μέρος που έχεις.

(Με πλάγια από το βιβλίο του Mesa Selimovic "Death and the Dervish")

We do not know when the revolution will triumph.

But we know that the revolution is with us.

And there is no doubt that if the revolution is crushed,

it will be crushed because on this occasion we have been defeated

αnd never because we have found it useful to compromise.

We will have on events, the kind of influence which will reflect

our numerical strenght, our energy, our inteligence and our intransigence.

Even if we are defeated, we will have performed a worthy task

for human progress is measured by the persistence and regeneration

of selflessness and the willingness to see beyond the limits of our own time.

And if today we fall without compromising,

we can be sure of victory tomorrow.

Simple Men

Νοιώθεις ποτέ έτοιμος,

πραγματικά να χάσεις

τον έλεγχο;

Για τις στιγμές, τις μουσικές, τις κουβέντες, τις σιωπές, τις απογοητεύσεις, την βαρεμάρα, τα όνειρα, τον θυμό, τον έρωτα, τους εφιάλτες, τις ιδέες που τριγυρίζουν στους διαδρόμους, τις αίθουσες, τις ταράτσες και τα υπόγεια της κατάληψης Φάμπρικα Υφανέτ.