Θυμήθηκα

Όταν ήμουν μικρός ήθελα πολύ να πάω καράτε. Είχα πορωθεί με τα 7 νιτζάκια όπως τόσα άλλα παιδάκια της γενιάς μου και ήθελα και εγώ να μπορώ να δέρνω μεγάλους και συνομίλικους με τόσο μεγάλη χάρη. Έτσι λοιπόν όταν με γράψανε κάποια στιγμή οι γονείς μου στο τάε κβον ντο της γειτονιάς είχα καταχαρεί! Το ζητούμενο στο πρώτο διάστημα που είχα αρχίσει να πηγαίνω ήταν πότε θα έρθει η στιγμή που θα με βάλει ο δάσκαλος να κάνω μάχη. Πήγαινα δευτέρα τετάρτη και παρασκευή και παρασκευή ήταν η μέρα της μάχης που μας έβαζε δηλαδή να κάνουμε ματσάκια σε δυάδες μεταξύμας. Ο νικητής έβγαινε από τους πόντους των χτυπημάτων που κατάφερνε ο ένας στον αλλο. Αλλά για να το ζήσω αυτό έπρεπε πρώτα να περάσει κάποιο διάστημα που θα προετοιμαστώ όπως γίνεται με όλους τους νέους ασπροζωνάδες.

Περίμενα λοιπόν περίμενα με μεγάλη ανυπομονησία. Είχε γίνει το κέντρο της ζωής μου το πότε θα έρθει η στιγμή της μάχης. Μέχρι που ήρθε. Βρέθηκα στον αγωνιστικό χώρο με ένα άλλο παιδί και άρχισε η αντιπαράθεση. Λίγο μπρος λίγο πίσω, πολλές άκομψες γροθιές, κάτι κλοτσίες στον αέρα, χωρίσματα και τέλοσπάντων μία αγορίστικη ένταση να το πω έτσι. Σε κάποια φάση έκανα μία κλωτσια σαν γάντζο η οποια λειτούργησε σαν προσποίηση (δεν θυμάμαι αν το είχα προετοιμάσει ή αν βγήκε απο μόνο του νομίζω το πρώτο) και παπ! με μία δεύτερη μόλις που τον ακούμπησα στο κεφάλι. Πήρα τον επιθυμητό πόντο και ενθουσιαστικα, η νίκη ήταν δικιά μου, το όνειρο γινότανε πραγματικότητα! Από εκεί και πέρα άρχισα να αποφεύγω τον αντίπαλο για να περιμένω να περάσει ο χρόνος και έτσι να ανακυρηχθώ νικητής. Μόλις που ξέφυγα κάτι κλωτσίες που με πέρασαν ξυστά αλλά τα κατάφερα! Νίκησα την πρώτη μου μάχη!

Από τότε παλέψαμε μαζί πολλές φορές. Και οι μάχες μας ήταν το ντέρμπι της σχολής, αυτές με την μεγαλύτερη ένταση και πάθος. Όμως εγώ πάντοτε φοβόμουνα να παλεύω μαζίτου. Είχα τρομερή αγωνία. Ευχόμουνα να διαλέξει ο δάσκαλος κάποιον άλλο να με βάλει για μάχη και όταν δεν συνέβαινε αυτό σχεδόν πάντα έχανα. Μπορεί να νίκησα την πρώτη φορά όπως το είχα φανταστεί αλλά έχασα απέναντι στον ίδιο μου τον φόβο.

----------------------
Για αυτό λοιπόν σου λέω
Κάθε στιγμή να είναι είναι η στιγμή για μία καινούργια αναμέτρηση.

Να φωνάζεις τώρα σε κάθε σου βήμα
Να φωνάζω τώρα σε κάθε μου βήμα
Εμείς
Τώρα και για πάντα
----------------
Να μία αφίσα που την νοιώθω πραγματικά δικιά μου. Κολλήθηκε αυτές τις μέρες στους τοίχους της Θεσσαλονίκης από Το Κοπερτί.

Για τις καινούργιες αλλαγές

Η ευτυχία και το παράλογο είναι δύο παιδια της ίδιας γης. Είναι αχώριστα. Το λάθος θα ήταν αν λέγαμε ότι η ευτυχία γεννιέται αναγκαστικά από τη γνωριμία με το παράλογο. Συμβαίνει, ωστόσο, το συναίσθημα του παραλόγου να γεννιέται από την ευτυχία.

Από τον μύθο του Σίσσυφου του Καμύ

Kατά την γνώμη μου

Κερδισμένος στην ζωή βγαίνει αυτός που παίζει το ματσ μέχρι το τέλος και όχι αυτός που περιμένει να τελειώσει ο χρόνος με έναν πόντο κερδισμένο.

Eίμεθα όλοι εντός του μέλλοντός μας

Eίμεθα όλοι εντός του μέλλοντός μας. Όταν τραγουδάμε εμπρός στους εκφραστικούς πίνακες των ζωγράφων όταν σκύβουμε εμπρός στα άχυρα μιας καμμένης πόλεως όταν προσεταιριζόμεθα την ψιχάλα του ρίγους είμεθα όλοι εντός του μέλλοντός μας γιατί ό,τι και αν επιδιώξουμε δεν είναι δυνατόν να πούμε όχι να πούμε ναι χωρίς το μέλλον του προορισμού μας. Eίμεθα όλοι εντός του μέλλοντος μιας πολυσύνθετης σημαίας που κρατεί τους εχθρικούς στόλους εμπρός στα τείχη της καρδιάς μου κατοχυρώνοντες ψευδαισθήσεις πιστοποιούντες ενδιάμεσες παρακλητικές μεταρρυθμίσεις χωρίς να νοηθή το αντικείμενον της πάλης. Στιγμιότυπα μας απέδειξαν την ορθότητα της πορείας μας προς τον προπονητήν του ιδίου φαντάσματος της προελεύσεως των ονείρων και του καθενός κατοίκου της καρδιάς μιας παμπαλαίας πόλης. Όταν εξαντληθούν τα χρονικά μας θα φανούμε γυμνότεροι και από την άφιξι της καταδίκης παρομοίων πλοκαμιών και παστρικών βαρούλκων γιατί όλοι μας είμεθα εντός της σιωπής του κρημνιζομένου πόνου στα γάργαρα τεχνάσματα του μέλλοντός μας.

---------------------------------------------------------------
Μόλις ανεβάζω αυτή την δημοσίευση βλέπω το μπλόγκ του Αιμόφιλου. Είναι ωραία να βλέπεις έναν άνθρωπο να λέει κάτι παραπάνω. Εγώ έκανα ένα copy-paste, έκανα το κομμάτι μου, λειψός όσο ποτέ συνεχίζω.

Oμιλεί ο Νάρκισσος

-->

Νarcissae plucandis minibus

Κρίνοι, περίλυποι, ω αδελφοί, από ομορφιά εγώ λιώνω

Γιατί πολύ την ίδια σας επόθησα την γύμνια

Και προς εσάς, ω Νύμφες, Νύμφες, Νύμφες των πηγών

Τα μάταια δάκρυά μου έρχομαι μες τη σιωπή να δώσω

Γιατί οι ύμνοι του ήλιου σβήνουνε!

Έφθασε, να η εσπέρα.

Νοιώθω τα χόρτα τα χρυσά ν’αυξάνουν στο άγιο θάμπος

Και τον καθρέφτη της υψώνει η επίβουλη σελήνη

Αν, απ΄τη νύχτα που έφθασε η γυμνή πηγή έχει σβήσει.

Έτσι, ριχτός μέσα σ’αυτά τ’αρμονικά καλάμια

Απ΄την περίλυπη ομορφιά μου ω σάπφειρε, αργολυώνω

Παλιέ πανάρχαιε σάπφειρε και μαγική εσύ κρήνη

Όπου το γέλιο εξέχασα του πρωτινού καιρού μου.

Πόσο θρηνώ τη διάφανη και τη μοιραία σου λάμψη

Ω κρήνη πένθιμη για τα δάκρυά μου ετοιμασμένη,

όπου τα μάτια μου άντλησαν σε έναν γαλάζιο όλεθρο

την όψη μου από λούλουδα.νωπά στεφανωμένη!

Γλυκειά είναι η εικόνα αλίμονο! κ’ είναι τα δάκρυα αιώνια!

Μες στα γλαύκα αυτά δάση και τ’αδερφικά τα κρίνα

Κυματιστά αναδεύεται ένα φως ακόμη, μόνος

Αμέθυστος που αρκεί για να μαντεύσεις το μνηστήρα

Στο κάτοπτρό σου που το φως σου τάθυμο με σέρνει,

Χλωμος αμέθυστος, ω εσύ καθρέφτη άκριτου ονείρου !

Να, στο νερό η λουσμένη απ΄το φεγγάρι και τη δρόσο

Σάρκα μου που η χλευαστική κύπουλη κρήνη υψώνει

Να τ’ασημένια μπράτσα μου με τις λαμπρές κινήσεις.

Τα οκνά μου χέρια απαύδησαν στο λατρευτό χρυσάφι

Αυτόν το δέσμιο να καλούν που έχουν ζωστό τα φύλλα

Και στην ηχώ τα ονόματα των σκοτεινών θεών ρίχνω!

Χαίρε, ανταύγεια στα κλειστά, ηρεμαία νερά χαμένη!

Νάρκισσε, η ώρα αυτή η ύστατη ένα απαλό είναι μύρο

Για τη γλυκειά καρδιά. Σ’αυτό το άδεια το μνήμα επάνω

για το νεκρό ξεφύλλισε το επιθανάτιο ρόδο.

Το ρόδο ας είσαι, που μαδά, χείλι μου το φιλί του

Για να κοιμάται το είδωλο γαλήνιο στ’όνειρό του,

Γιατί μονάχη, απόμακρη, μιλά ηρεμαία η νύχτα

Στ’άνθη τα τόσο ανάλαφρα κίσκιους χλωμούς γεμάτα

Μα μες στα σμύρτα τα μακριά η σελήνη διασκεδάζει.

Λατρεύω σε, ω αμφίβλολη κάτω απ’αυτά τα σμύρτα!

Σάρκα ανθισμένη θλιβερά για τη μοναξιά μόνο,

Που καθρεφτίζεται έκθαμπβη μες στο υπνωμένο δάσος,

Ω αβρή μιάς πριγκήπισσας κενός εφήβου σάρκα.

Η απατηλή ώρα είναι γλυκειά για τόνειρο στα βρύα,

Κη σκοτεινή ηδονή γεμίζει αυτό το σύσκιο δάσος.

Νάρκισσε, χαίρε ή πέθανε! Έφθασε η αμφιλύκη!

Ο αυλός επάνω στο γλαυκό το ενταφιασμένο ψάλλει

Των ηχηρών των κοπαδιών, που φεύγουν, την πικρία.

Στα χείλη αυτά τα ρουμπινιά, στο ασάλευτο νερό, ω όμοια

Με την εσπέρα, ευλαβική ομορφιά, βουβή ομορφιά μου,

Κρατεί το νύχτιο αυτό κι αβρά μοιραίο φίλημά μου,

Χάδι που αυτό το κρύσταλλο η ελπίδα του αλλοιώνει.

Πάρτο μαζί σου, μες τη σκιά, ω εξόριστή μου σάρκα,

Και στάλαξε για το φεγγάρι, αυλέ απομακρυσμένε

Στάλαξε δάκρυα μακρινά μες σαργυρές υδρίες!

-------------------------------------------------------

To ποιήμα αυτό είναι του Πωλ Βάλερι, το βρήκα σε ένα παλιό περιοδικό του 33, δεν θυμάμαι ποιός το μετέφρασε. Είναι μέρος μίας αναζήτησης που προσπαθεί να εντοπίσει ένα μεγάλο πρόβλημα (προσωπικό αλλά και κοινωνικό με ένα τρόπο) που αποκαλώ Ναρκισσισμό και να κάνει κάτι για αυτό. Αφιερωμένο σε εμένα!

Κελαηδήστε

Κελαηδήστε ωραία μου πουλάκια κελαηδήστε

Όχι στο όνομά μας

Χωρίς να το σκεφτώ πολύ πολύ συμμετέχω στην κίνηση αντιπληροφόρησης που προωθείτε στην μπλογκόσφαιρα από το μπλόγκ Όχι στο Όνομά μας
σχετικά με τον αγώνα των κρατουμένων και δημοσιεύω το παρακάτω κείμενο. Η συνέχεια οφείλει να βρίσκεται στον δρόμο!


“Είναι απαράδεκτη η κατάσταση στις ελληνικές φυλακές. Είναι κύριο θέμα η ριζική αλλαγή του σωφρονιστικού συστήματος”.
–Κάρολος Παπούλιας, 6/11/08
“Είμαστε άνθρωποι – κρατούμενοι. Άνθρωποι, λέω”
- Βαγγέλης Πάλλης, Κρατούμενος, 9/11/08
Από τις τρεις Νοεμβρίου μία εκκωφαντική κραυγή συνταράσσει τα θεμέλια της Δημοκρατίας μας. Από τις τρεις Νοεμβρίου σύσσωμοι οι κρατούμενοι όλης της χώρας κατεβαίνουν σε απεργία πείνας διεκδικώντας το αυτονόητο : τη χαμένη τους αξιοπρέπεια. Απέναντί τους αντιμετωπίζουν την εκκωφαντική σιωπή των κραταιών ΜΜΕ και την παντελή αδιαφορία της πολιτικής ηγεσίας. Σε αυτές τις πρακτικές όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο ΔΕ ΣΥΝΑΙΝΟΥΜΕ.
Η κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είναι απερίγραπτη και μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο με τη σκληρή γλώσσα των μαθηματικών. Στα κατ’ επίφαση “σωφρονιστικά” ιδρύματα της χώρας έχουν καταγραφεί συνολικά 417 θάνατοι την τελευταία δεκαετία, ενώ ο ρυθμός τους έχει απογειωθεί σε τέτοιο σημείο, ώστε σήμερα να σβήνουν στα χέρια του κράτους τέσσερις άνθρωποι το μήνα. Η πληρότητα αγγίζει το 168% (10.113 κρατούμενοι για 6.019 θέσεις) με την αναλογία χώρου για κάθε άνθρωπο να φτάνει σε περιπτώσεις το 1τμ. Με ημερήσιο κρατικό έξοδο ανά κρατούμενο τα 3,60 Ευρώ τα συσσίτια που παρέχονται είναι άθλια, οι υποδομές θυμίζουν μεσαίωνα και η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι ελλιπέστατη. Συγχρόνως, το Ελληνικό δικαστικό σύστημα στέλνει στη φυλακή έναν στους χίλιους κατοίκους της χώρας με τους έγκλειστους χωρίς δίκη (υπό προσωρινή κράτηση) να αγγίζουν το 30% του συνολικού αριθμού των κρατουμένων. Αν η ποιότητα μίας Δημοκρατίας κρίνεται από τις φυλακές της, τότε η Δημοκρατία μας ασθμαίνει. Αν η τιμώρηση παραβατικών συμπεριφορών με εγκλεισμό γίνεται από το κράτος στο όνομα της κοινωνίας, τότε για την κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είμαστε όλοι υπόλογοι, με συντριπτικές όμως ευθύνες να αναλογούν στην κρατική μηχανή. Σε αυτή την πραγματικότητα όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ.
Τα στοιχεία που αποκαλύπτονται από επίσημους φορείς για τις Ελληνικές φυλακές σκιαγραφούν εικόνα κολαστηρίων. Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων (2007) διαπιστώνει βασανιστήρια, απάνθρωπη μεταχείριση και απειλές κατά της ζωής κρατουμένων, σειρά παραβιάσεων αναφορικά με τις συνθήκες κράτησης, ελλείμματα στη διερεύνηση και τιμωρία των ενόχων, αποσιώπηση περιστατικών βίας με την συμπαιγνία ιατρών και φυλάκων, απαράδεκτες συνθήκες ιατρικής περίθαλψης και ιατρικού ελέγχου στους κρατούμενους κλπ. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει εκδώσει σειρά καταδικαστικών για την Ελλάδα αποφάσεων που αφορούν κακομεταχείριση ή/και παραβιάσεις άλλων δικαιωμάτων κρατουμένων από σωφρονιστικές αρχές. Η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου έχει πάρει απόφαση - καταπέλτη για τα κακώς κείμενα στις φυλακές, προτείνοντας άμεσες δράσεις για την επίλυση τους. Ο Συνήγορος του Πολίτη διαμαρτύρεται για την παντελή έλλειψη συνεργασίας των αρμόδιων κρατικών φορεών μαζί του, λόγω της οποίας έχει ουσιαστικά απαγορευτεί η είσοδός του στις φυλακές της χώρας τα τελευταία δύο χρόνια. Οι δικηγορικοί σύλλογοι όλης της χώρας, μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως η Διεθνής Αμνηστία, και πολλοί πολιτικοί/κοινωνικοί φορείς καταγγέλλουν την απαράδεκτη κατάσταση και ζητούν ευρύτερη συνεργασία για το ξεπέρασμα του προβλήματος. Αν ανθρώπινα είναι τα δικαιώματα που πρέπει να απολαμβάνει κάθε ανθρώπινο ον, κάθε στέρησή τους στις Ελληνικές φυλακές αποτελεί ανοιχτή πληγή για την κοινωνία μας. Σε αυτή την κατάσταση όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΑΒΑΤΟ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ.
Με την απεργία πείνας οι κρατούμενοι καταφεύγουν στο τελευταίο οχυρό αντίστασης, που τους έχει απομείνει, το σώμα τους. Είχε προηγηθεί έσχατη έκκλησή τους προ μηνός προς τους ιθύνοντες να ενσκήψουν στο πρόβλημα, καθώς δεν πήγαινε άλλο. Για να λύσουν την απεργία πείνας ζητούν την ικανοποίηση αιτημάτων, που αποκαθιστούν την χαμένη τους αξιοπρέπεια και επανακτούν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά τους, αιτημάτων συγκεκριμένων, αξιοπρεπών και άμεσα υλοποιήσιμων. Απέναντι στις κινητοποιήσεις των κρατουμένων η πολιτική ηγεσία εξαντλεί τη δράση της σε αδιαφορία, υποσχέσεις και καταστολή των κινημάτων τους. Τυχόν αδιαφορία και αναλγησία της πολιτικής ηγεσίας όμως και σε αυτή τη φάση θα σημαίνει νεκρούς απεργούς πείνας. Στη μετωπική λοιπόν σύγκρουση που επιλέγουν οι κρατούμενοι της χώρας για τη διεκδίκηση των ανθρωπίνως αυτονόητων δε μπορούμε να μένουμε απαθείς σταυρώνοντας τα χέρια και περιμένοντας τις ειδήσεις των θανάτων από τις απεργίες πείνας αλλά θα σταθούμε αλληλέγγυοι. Αν η περιφρούρηση της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επιβάλλουν την επαγρύπνιση όλων μας, τώρα είναι λοιπόν η στιγμή να πάρουμε θέση όλοι απέναντι στο πρόβλημα χωρίς αδιαφορίες και υπεκφυγές.
Απέναντι στην τεταμένη κατάσταση στις φυλακές όλης της χώρας όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο καθιστούμε την πολιτική ηγεσία απολύτως υπεύθυνη για ό,τι συμβεί και απαιτούμε άμεσα την τόσο θεσμική όσο και στην πράξη ΕΓΓΥΗΣΗ ΤΩΝ ΒΑΣΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.