Αφρική και οι νέες περιφράξεις

Πριν λίγες μέρες, είδα στις ειδήσεις ένα θέμα για την καθιέρωσης του συστήματος δημόσιας υγείας στις ΗΠΑ. Τι γίνετε; Επιστροφή στο κράτος πρόνοιας; 100 χρόνια, έλεγε ο Ομπάμα, προσπαθούμε για αυτό το πράγμα και επιτέλους τα καταφέραμε! Το επόμενο πλάνο ήταν μία γυναίκα που έλεγε ότι όλο αυτό δεν είναι νίκη των πολιτικών αλλά νίκη των δικών "μας" αγώνων που εισακούστηκαν. H πρoτεραιότητα λοιπόν, θα έλεγε κανείς, δίνετε στους κοινωνικούς αγώνες. Ως αντίλογος μου ήρθε στο μυαλό το παρακάτω βιντεάκι,(από το 23,00 λεπτό μέχρι το 30,24), που μέσα από μία αποικιοκρατική ανάλυση μιλάει για την ιστορία που στήνουν ΗΠΑ και ΕΕ για την εκμετάλλευση του πετρελαίου και των φυσικών πόρων της Αφρικής. Ενδιαφέρον έχει η εισαγωγή του ορου landgrabbing!

Lina Dokuzović: Capital’s Limits and its New Frontiers: the Knowledge Economy and the Energy Crisis from staskle_RE on Vimeo.

Επίσης δείτε ένα ενδιαφέρον κείμενο από την Federici με τίτλο "Η κρίση χρέους, η Αφρική και οι νέες περιφράξεις" μετεφρασμένο στο περιοδικό Σαράγιεβο:

http://www.sarajevomag.gr/entipa/teuhos_14/i14_p10_federici.html

H ποίηση - ένας τρόπος
για να πεθαίνεις όλο και πιο δύσκολα κάθε μέρα...

Τ.Λ.

Ένα τραγούδι

-->

Γλυκοβραδιάζει κι ο ντουνιάς

Γλυκοβραδιάζει κι ο ντουνιάς

Αμέριμνος γλεντάει

Την ώρα που ο χάροντας

Την πόρτα μου χτυπάει.

Φίλοι αδέρφια συγγενείς

Κάνουν για να με σώσουν

Μα μπρός στο θάνατο σκορπούν

Τρέχουν για να γλιτώσουν.

Απελπισμένος πια γυρνώ

Βοήθεια γυρεύω

Μονάχος με τον Χάροντα

Ανέλπιστα παλεύω.

Ανησυχία

Απέναντι στην ασφυξία
του ολοκληρωτικού (αυτο)τεμαχισμού
του ζωντανού μας σώματος
τι μπορεί κανείς να
αντι-παρατάξει;

Μερικές λέξεις προς το παρόν. Κοίτα ψηλά.

Κουράγιο, αποδοχή, το κεφάλι σου στον ώμο μου,
και αντίσταση και εκδίκηση και ζύμωμα ψωμιού

Ας μην το παίρουμε πολύ στα σοβαρά

Ο Νάρκισσος είναι ερωτευμένος με τον εαυτό του, και υποφέρει από αυτό. Aιχμάλωτος της εικόνας του, ανίκανος να αποκτήσει τον εαυτό του, καταδικασμένος να χάνεται, πάντα... Διότι δεν κατέχουμε παρά αντικείμενα, και το εγώ δεν είναι αντικείμενο κι ωστόσο, είναι θνητό... Δεν υπάρχει εγώ να αποκτήσουμε εδώ, ακι το που πεθαίνει... Απελπισμός: o Νάρκισσος δεν είναι χειροπιαστός παρά μέσα στο θάνατό του, ο οποίος τον καταργεί. Αυτός ο δυστυχισμένςο έρωτας του Νάρκισσου είναι ο ίδιος ακριβώς, ας ο σημειώσουμε από τώρα, με εκείνον που καταδικάζει ο Λουκρήτιος: " Άπιαστα είδωλα, φτωχή ελπίδα..." Είναι επίσης αυτός που περιέγραφε ο Πασκάλ: δεν αγαπάμε κανέναν, δεν υπάρχει κανένας να αγαπήσουμε... Narcisse's story: my name is nobody... Τρέλα του Νάρκισσου: να θέλεις να αποκτήσεις ένα εγώ που δεν υπάρχει! Και ο πόθος γυρίζει γύρω γύρω μέσα στο λαβύρυνθό του: την μη απόκτηση του αντικειμένου του. Δε θα βγούμε από αυτόν τον λαβύρινθο παρά αν παραιτηθούμε. Αλλά θα ήταν τρέλα να παραιτηθούμε από την επιθυμία, θα ήταν αυτοκτονία να παραιτηθούμε από το εγώ. Η σοφία είναι να παραιτηθούμε από την απόκτηση.

Ναι, αφού το εγώ δεν είναι τίποτα και εντούτοις υπάρχω (ουδόλως,βέβαια, ως άτομο...), δε θα βρω χαρά, στη σχέση μου με τον εαυτό μου (ή σε αυτό που βιώνω ως τέτοια σχέση), παρά στο μέτρο που θα μπορέσω να αγαπήσω σε εμένα αυτό που δεν είναι εγώ, να αγαπήσω σε εμένα αυτό που δεν είναι ένα άτομο, που δεν είναι ένα αντικείμενο, που δεν είναι ένα πράγμα: αυτό... αυτό το παιχνίδι δυνάμεων και επιθυμιών, αυτή την ικανότητα σε εμένα να απολαύσω και να σκεφτώ, αυτή την δύναμη να υπάρξω, δηλαδή να ζήσω και να δράσω, την οποία ο Σπινόζα αποκαλούσε conatus ή επιθυμία. Ήτοι: τη ζωντανή σε εμένα φύση (venus voluptas...) της οποίας δεν είμαι, και τούτο διά παντός, παρά ένα μέρος. Ο εγωιστής που παίρνει αυτό το μέρος ως όλον είναι ανόητος, τελικά. Και πολύ δυστυχισμένος: αφού αυτό το μέρος πεθαίνει. Η ζωή του είναι πικρή, σαν ένα όνειρο θνησιγενές. Είναι το όνειρο του Νάρκισσου, και η πίκρα από τις φρούδες ελπίδες του... Αντ'αυτού, πρέπει να αγαπώ όχι το εγώ αλλά τη φύση σε εμένα (την ίδια μου τη δύναμη ως μέρος της δύναμης της φυσης), όχι το εγώ αλλά τη ζωή. Αυτό δεν αποκτάται: το κύμα δεν αποκτάται καθεαυτό, ούτε η θάλασσα. Και είμαι σοφός σημαίνει, ας το επαναλάβουμε, ότι παραιτούμαι από την απόκτηση.

Από το βιβλίο του Αντρε Κοντ-Σπόνβιλ "Ο μύθος του ίκαρου: Πραγματεία περί απελπισμού και μακαριότητας"

Σκόρπιες σκέψεις

Η μείωση των συγκινήσεων οδηγεί στον μαρασμό και στις ακραίες περιπτώσεις στον θάνατο.

[Να κάνεις τα πράγματα
που σε συγκινούν]

Πολλές φορές περνάμε από πράγματα και καταστάσεις που μας μετατοπίζουν από μία κατάσταση Ι σε μία κατάσταση ΙΙ. Η παλινδρόμιση ξανά στην κατάσταση Ι, πράγμα που συμβαίνει είτε εσωτερικά όταν δεν είμαστε έτοιμοι ή και εξωτερικά για άλλους λόγους, εκφράζεται με επιθετικότητα.

[Θα σε σκοτώσω κιόλλας αν πας να βγάλεις από το Ι,
έξω από το Ι δεν μπορώ να υπάρχω]

Το θέμα είναι όταν είμαι αγκιστρωμένος σε κάτι αποκλειστικά.





Υ.Γ. Τα λέμε με το νέο έτος, προς το παρόν σας χαιρετώ!

Και ο θάνατος να έχει καμία εξουσία

-->

‘Ηθελα να σου απαντήσω κάπως αλλά διαπίστωσα ότι δεν μου έβγαινε κάτι. Όμως το σκεφτόμουνα από καιρό και τώρα που βρήκα την ευκαιρία θέλω να στο πω. Όταν αντίκρισα την καμάρα γεμάτη από κόσμο ένοιωθα σαν να βρισκόμουνα μέσα σε ένα κόμιξ. Μία κατάσταση μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας. Η πορεία ξεκίνησε. Πολύ γρήγορα έχασα τους δικούς μου και όταν ξεκίνησαν τα σπασίματα διαπίστωσα ότι ήμουν μόνος. Προτίμησα να βρίσκομαι μαζί με το πλήθος. Κάποια στιγμή μέσα σε όλα αυτά τα δακρυγόνα ένας άνθρωπος λιποθύμησε πάνω μου. Τον έβγαλα έξω από την φασαρία και τον βοήθησα να συνέλθει. Ήταν τρομαγμένος δεν ήξερε που βρισκόταν και τι έχει συμβεί. Κάθισα δίπλα του και τον καθησύχασα. Του είπα «ηρέμησε, για αυτό είμαστε εδώ, για να προσέχουμε ο ένας τον άλλο». Όταν όλα τελείωσαν δεν τον ξαναείδα.

Το παραπάνω ήταν η απάντηση ενός φίλου στο ερώτημα του μειδιάματος "Ti είδες στην Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου του 2008".

Δύο άλλες είναι οι παρακάτω

Ένα χρόνο μετά η στάση μας αποτελεί
παρακαταθήκη για το μέλλον.
Όλοι στους δρόμους!

We do not know when the revolution will triumph.

But we know that the revolution is with us.

And there is no doubt that if the revolution is crushed,

it will be crushed because on this occasion we have been defeated

αnd never because we have found it useful to compromise.

We will have on events, the kind of influence which will reflect

our numerical strenght, our energy, our inteligence and our intransigence.

Even if we are defeated, we will have performed a worthy task

for human progress is measured by the persistence and regeneration

of selflessness and the willingness to see beyond the limits of our own time.

And if today we fall without compromising,

we can be sure of victory tomorrow.

Aπό την ταινία Simple Men του Hal Hartley