Παρηγορημένος από την απατηλότητα

Ο άνθρωπος δεν είναι δέντρο και το ρίζωμα σε ένα μέρος είναι η δυστυχία του. Yποσκάπτει  το θάρρος του, σπάει την αυτοπεποίθεσή του. Όταν ένας άνθρωπος βολευτεί κάπου συμφωνεί με οποιονδήποτε και όλους τους όρους που του τίθενται, ακόμα και με αυτούς που διαφωνεί και φοβίζει τον εαυτό του με την αβεβαιότητα που τον περιμένει. Η αλλαγή του φαίνεται σαν εγκατάλειψη, σαν απώλεια επένδυση: κάποιος άλλος θα καταλάβει τον χώρο του και θα πρέπει να ξεκινήσει ξανά. Το ρίζωμα σημειώνει την αληθινή αρχή των γηρατειών, γιατί ένας άνθρωπος είναι νέος όσο δεν φοβάται να κάνει καινούργιες αρχές. Αν μείνει σε ένα μέρος πρέπει να ανεχθεί πράγματα ή να αναλάβει δράση. Αν προχωρήσει, κρατάει την ελευθερία του, είναι έτοιμος να αλλάξει μέρη και τους όρους που του τίθενται. Πώς να φύγουμε και για πού; Μην χαμογελάς, το ξέρω ότι δεν έχουμε που να πάμε. Αλλά μερικές φορές μπορούμε να φεύγουμε, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση της ελευθερίας. Προσποιούμαστε ότι φεύγουμε, και προσποιούμαστε ότι αλλάζουμε. Αλλά επιστρέφουμε ξανά, ήρεμοι, παρηγορημένοι από την απατηλότητα.

Eλεύθερη Πτώση

Πέφτοντας ένοιωσες

Μίσος και ελευθερία

Mία αίσθηση κατεύθυνσης

Τα μάτια σου

Σταθερά

Ανοιχτά

Εστίασαν

στα τείχη μίας φυλακής.

Πώς γίνεται μία φυλακή

να είναι

Τόσο επιβλητική;

Τόσο όμορφη;

Σαν κάστρο που κάποτε

γέμιζε ζωή.

Κοίταξες ψηλά και θαύμασες

τα πελώριά της σκέπαστρα.

Ονειρεύτηκες ότι είσαι

ο ακίνητος μάγος της

που κάνοντας ξόρκια μας καλείς.

Γέμισες με δύναμη
σκαρφάλωσες

στα ψηλότερα σημεία της

και κοίταξες μακριά.

Προσπέρασες τα παρατηρητήρια

Σκίστηκες στα συρματοπλέγματα

Για μία στιγμή

Την πίστεψες.

Τώρα;

Τι κάνεις;

Τι έχει απομείνει

Από αυτό το παμπάλαιο όνειρο;

Θα μου πεις:

Κατά την πτώση μου

Το βλέμμα μου είναι στραμμένο προς την γή

Διψάω για την επαφή

Ανοίγω τα χέρια μου

Δέχομαι

την ανοιχτή στάση της πτήσης

Που όσο πέφτεις

- έστω και ανεπαίσθητα –

σε μετακινεί.

Ποντάρω.

Στο σπάσιμο των πιθανοτήτων

Στην έξοδο από το πεπρωμένο

Στην ομαλή παρέκκλιση

της ελεύθερης πτώσης.

 (Kαι καλό δρόμο

straight down to hell)

Στον Μαύρο

Be alone

when you think about how often
it all goes wrong
again and again
you begin to look at the walls
and yearn to stay inside
because the streets are the
same old movie
and the heroes all end up like
old movie heroes:
fat ass, fat face and the brain
of a lizard.

it's no wonder that
a wise man will
climb a 10,000 foot mountain
and sit there waiting
living off a berry bush leaves
rather than bet it all on two dimpled knees
that surely won't last a lifetime
and 2 times out of 3
won't remain even for one long night.

mountains are hard to climb
thus the walls are your friends.
learn your walls.

what they have given us out there
in the streets
is something that even the children
get tired of.

stay within your walls.
they are the truest love.

build where few others build
it's the last way left.



Aπό το βιβλίο του Charles Bukowski με τίτλο what matters most is how well you walk through the fire.

Mεγάλο πράγμα να έχεις υπολογιστή που λειτουργεί κανονικά!

Σε ευχαριστώ Χρηστάρα!

Άξιo αναδημοσίευσης

Από τo Spina nel cuore

Και έξαφνα όλοι θυμήθηκαν τους φασίστες. Και εγένετο φέησμπουκ και εγένετο τουίτερ και εγένετο αντίσταση και αντιφασιστικός αγών. Οι ίδιοι που φώναζαν πριν από μήνες χούντα από λοχία σας χρειάζεται πήραν χαμπάρι πως αν γίνει χούντα θα τους πάρει ο διάολος μαζί με τους μετανάστες και τους αναρχοκομμουνιστές. Λες και δεν καταλάβαινε κανείς που πάει το πράμα, λες και τα κανάλια δεν παρουσίαζαν τους ναζήδες σαν προσκοπάκια που περνάνε τις γριές απέναντι στα φανάρια και καθαρίζουν σπίτια από πακιστανούς και αναλαμβάνουν και εκκενώσεις βόθρων άμα λάχει με ένα τηλεφώνημα στο σπίτι σας. Τώρα το θυμηθήκατε; περαστικά.

Είναι άραγε ανησυχητικό που μπήκε η ΧΑ στη βουλή; επειδή δηλαδή προσκυνάνε σβάστικες; γιατί, οι άλλοι που ήτανε τόσον καιρό μέσα και προσκυνάγανε ελληναριό και παπαδαριό, ήτανε δημοκράτες και μετριοπαθείς; ή μήπως επειδή τους βλέπαμε τόσο συχνά τους συνηθίσαμε και δε μας κάνει και τόση εντύπωση πια ο χυδαίος φασισμός τους, που γίνεται πρώτη ύλη σε δελτία ειδήσεων και μεσημεριανάδικα; Μήπως αλλάζει κάτι στην αποκαλυπτική τηλεδημοκρατία του όχλου στην οποία φταίνε πάντα οι (άλλοι) μετανάστες, οι ομοφυλόφυλοι, οι πόρνες, οι εβραίοι, οι ξένοι κάθε λογής; Ή μήπως σας κόφτει που θα γίνουμε διεθνώς ρόμπα και δε θα μας παίζουν οι πολιτισμένοι λαοί;

Σε απόλυτα νούμερα, η ΧΑ πήρε την ψήφο ενός αξιοπρόσεκτα μεγάλου κομματιού της νεολαίας. Το ανησυχητικό είναι όχι τόσο πως πήγε κόσμος από 18 μέχρι 25 και ψήφισε ΧΑ, αλλά μάλλον το ότι ο κόσμος αυτός δεν έχει το κριτήριο να ξεχωρίσει τι είναι αυτό που κάνει τη ΧΑ ένα πολιτικό μόρφωμα που δεν το ψηφίζουμε για πλάκα, επειδή θέλουμε να τη μπούμε στους διεφθαρμένους πολιτικούς. Είναι άραγε παράξενο μέσα στη γενικευμένη εθνοπατριωτική υστερία να τη βγαίνει μια νεολαία από τα δεξιά στους όχι αρκετά ρατσιστές γονείς τους;

Εξετάζοντας τα νούμερα, επίσης, αντιλαμβάνεται κανείς πως ένα εξαιρετικά μεγάλο κομμάτι των κατοίκων της χώρας απείχαν από την εκλογική διαδικασία. Το ποσοστό είναι στο 35% του εκλογικού σώματος, δηλαδή χοντρικά γύρω στα τρία εκατομμύρια άνθρωποι αρνήθηκαν να πάνε να ψηφίσουν. Δεδομένου του κινήματος των τελευταίων μηνών, και δεδομένης της τρομοπροπαγάνδας των τελευταίων εβδομάδων, είναι απορίας άξιο τι άραγε πρεσβεύει αυτό το 35%. Αυτό που σίγουρα τους χαρακτηρίζει είναι η απώλεια της πίστης στη διαδικασία της ψήφου. Και αυτό είναι ένα μήνυμα που τα αφεντικά το παίρνουν. Οι άνθρωποι αυτοί δεν ψήφισαν “τιμωρητικά”, ρίχνοντας στα σκόρπια ψήφους σε διάφορα πιθηκοειδή και τηλεστάρ. Απλώς, αρνήθηκαν να ψηφίσουν. Αυτό Δε σημαίνει ότι είναι λιγότερο φασίστες ή περισσότερο προοδευτικοί. Σημαίνει απλώς πως ένα σημαντικό κομμάτι του κόσμου έχει χάσει την πίστη του στην κοινοβουλευτική δημοκρατία ως μορφή διαμεσολάβησης. Και αυτό για τα αφεντικά σημαίνει πως η παραδοσιακή μορφή κυβερνησιμότητας αυτού του πλήθους ανθρώπων έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί.

Είναι λογικό, μέσα στο σκηνικό αυτό, να υπάρχουν παλαιού τύπου μηχανισμοί, όπως τα κόμματα, τα οποία κατορθώνουν να συσπειρώσουν εκείνο τον κόσμο που πιστεύει ακόμα πως η ψήφος του έχει κάποιο βάρος, πως ψηφίζοντας “θα δώσει ένα μήνυμα”. Είναι χαρακτηριστικό όμως πως τον τελευταίο καιρό κανείς δεν ισχυρίζεται ότι οι εκλογείς ψηφίζουν αυτόν που θα τους κυβερνήσει, αλλά αντίθετα, ότι η ψήφος είχε χαρακτήρα τιμωρίας, ή στέλνει ένα μήνυμα σε κάποιους, άγνωστο ποιούς. Αυτό το σκιώδες κάπου, αυτοί οι σκιώδεις κάποιοι, δεν είναι άλλοι από εκείνους που επανδρώνουν την κοινοβουλευτική δημοκρατία, δεν είναι άλλο από ένα σύστημα διαμεσολάβησης των κοινωνικών ταξικών σχέσεων, με τον τρόπο που ισχύει από τη μεταπολίτευση και μετά. Όταν λένε λοιπόν για το τέλος της μεταπολίτευσης, καταλαβαίνετε τι ακριβώς εννοούν.

Βέβαια, υπάρχουν και μέσα σε αυτή την ιστορία και συσσωματώσεις (συμμορίες να πούμε;) που χρησιμοποιούν αυτόν σαθρό και διεφθαρμένο μηχανισμό με μακιαβελικό τρόπο, για να προωθήσουν τη δράση τους. Αν κάποια κόμματα, παραδοσιακά ας το πούμε, έχουν ως μοναδικό σκοπό τη διαιώνισή του μέσα στην κοινοβουλευτική διαδικασία, κάπως όπως οι ομάδες στο ποδόσφαιρο, υπάρχουν και άλλα, όπως η ΧΑ, τα οποία αποβλέπουν στη βουλευτική ασυλία για να συνεχίσουν με ασφάλεια και με κρατική χρηματοδότηση τις αγαθοεργίες τους. Το λάος των πιο λάιτ φασιστών γλυκάθηκε από την πολιτική και έπαιξε μέχρι τέλους το παιχνίδι που τελικά το καταβρόχθισε. Εκείνοι όμως είχαν μια άλλη, πιο ύπουλη λαϊκίστικη στρατηγική λεπενικού τύπου. Η ΧΑ έχει μια πιο έκδηλα επιθετική στρατηγική, η οποία δεν αναζητά νομιμοποίηση, αλλά πολιτική κάλυψη.

Ίσως λοιπόν για όλους τους υπόλοιπους να μην αλλάζει και κάτι στο πολιτικό σκηνικό, αν ίσως να χύσουν λίγα περισσότερα δάκρυα, αν ίσως να σκίσουν κάνα δυο ιμάτια παραπάνω. Αν ίσως να επιδοθούν σε σημειολογικές αναλύσεις για τα “αβασάνιστα” κινήματα της ελλάδας, που δεν έχουν άποψη, δεν έχουν κουλτούρα, δεν έχουν χιούμορ, δεν έχουν τίποτα. Φιλισταίοι μια ζωή. Μα, για ένα κόσμο που κατεβαίνει στο δρόμο, για ένα πλήθος ανθρώπων που θέλει να σκέφτεται τον εαυτό του σαν κίνημα, για κάποιους, ίσως λίγους, που υπερασπίζονται την ισότητα, την αξιοπρέπεια, το δίκαιο, την ελευθερία, τα πράγματα δυσκολεύουν. Και δυσκολεύουν κυρίως γιατί αν το κράτος τόσον καιρό χρησιμοποιούσε το παρακράτος για να ελέγχει κάτι τέτοιους αναρχοάπλυτους, έφτασε – πάλι – ο καιρός που το παρακράτος την έστησε στο κράτος, για να γίνει κράτος το ίδιο.

Και σε αυτό το νέο “καθεστώς” δε θα χορεύουν καλαματιανά και τσάμικα αλλά ντεθ μέταλ.

Μία εικόνα που μου αρέσει

Αυτή η φωτογραφία μου αρέσει εδώ και πολύ καιρό. Έχει μία δύναμη, μία μεστότητα, μία ανθρωπιά που με συγκινεί. Κάντε ένα κλίκ στην εικόνα και παρατηρείστε: υπάρχει και δεύτερη γραμμή που χορεύει (μήπως και τρίτη;), την κομψή γυναίκα που χορεύει ίσια μπροστά, την γυναίκα που κάνει ένα ορμητικό τσαλίμ δίπλα της λίγο δεξιά, τον τύπο με το καπέλο που κοιτάει σκυφτά κάτω - κάτω δεξιά, μία λοξή ματιά κάτω κάτω αριστερά.

Το μπουζούκι μου κρατάω το ζεϊμπέκικο βαρώ

εμπρός φίλοι σηκωθείτε και αρχίστε τον χορό

(μακριά από εθνικοαπελευθερωτικά παραληρήματα

και εκλογικά ψευτοδιλήμματα

έρωτας - άρνηση - αγώνες - πράξη)

Κυριακή 25 Μαρτίου 2012

Κυριακή 25 Μαρτίου 2012, μια ηλιόλουστη και ανοιξιάτικη μέρα επιτέλους μετά τον παρατεταμένο χειμώνα που φέτος μας κούρασε όλους πέρα από τα συνηθισμένα. Ξεκινάω με μια παρέα φίλων με τα αυτοκίνητά μας για την Ιερισσό της Χαλκιδικής, όπου έχει προγραμματιστεί από τις τοπικές συντονιστικές επιτροπές συλλαλητήριο - διαμαρτυρία για τα επεισόδια που έγιναν τις προηγούμενες μέρες στις Σκουριές, μια ανάσα από το χωριό Μεγάλη Παναγιά στον Κάκκαβο. Θα ρωτήσει κανείς, τι δουλειά έχεις εσύ μία Κιλκισιώτισσα στην Ιερισσό να διαδηλώνεις, τι σε αφορά; Κι όμως με αφορά, όπως αφορά κι όλους τους συντοπίτες μου γιατί ό,τι ζουν οι κάτοικοι της Μ. Παναγιάς, θα το ζήσω κι εγώ εδώ στον τόπο μου, στη δική μου γη, σε λίγο καιρό. Κι όσοι διαβάσουν τα παρακάτω θα καταλάβουν το γιατί.

Πρώτος σταθμός του ταξιδιού η Ιερισσός. Μετά από το τέλος της μαθητικής παρέλασης όπου οι μαθητές παρέλασαν με μαύρες κορδέλες και ψηλά τη γροθιά σε ένδειξη διαμαρτυρίας, ο κόσμος συγκεντρώθηκε στην κεντρική πλατεία, κύριοι με τα κοστούμια τους, κυρίες με ταγιεράκια, μαθητές, γυναίκες με μικρά παιδιά στην αγκαλιά, σεβάσμιοι ηλικιωμένοι με άσπρα μαλλιά. Ακούστηκαν μηνύματα καταδίκης των γεγονότων που εξελίχτηκαν τις προηγούμενες μέρες στις Σκουριές, χαιρετισμοί και μηνύματα αλληλεγγύης στον αγώνα της Μ. Παναγιάς από επιτροπές της Θράκης και του Κιλκίς αλλά και συλλόγων Χαλκιδιωτών που ζουν στη Θεσσαλονίκη. Οι διοργανωτές είχαν προγραμματίσει ειρηνική διαδήλωση στη Μ. Παναγιά και για τη μετάβαση του κόσμου απευθύνθηκαν σε τουριστικά γραφεία της περιοχής ώστε να μισθώσουν λεωφορεία για τη μεταφορά. Δυστυχώς κανένα λεωφορείο δεν ήταν διαθέσιμο και σκέφτομαι ότι προφανώς η τουριστική περίοδος έχει ήδη ξεκινήσει και οι δουλειές άνοιξαν για την περιοχή, διαφορετικά γιατί να μη βρεθεί ούτε ένα λεωφορείο να εξυπηρετήσει. Παρ’ όλα αυτά η θέληση του κόσμου ήταν τόσο μεγάλη που παρακάμφθηκε το προβληματάκι και σε πολύ λίγο χρόνο μαζεύτηκαν ΙΧ αυτοκίνητα που εξυπηρέτησαν όλους, ντόπιους και επισκέπτες.

“Έχουμε δύο θέσεις κενές” ακούστηκε μία φωνή πίσω μου, “ερχόμαστε” απάντησα. Ένα νεαρό ζευγάρι από την Ορμύλια προσφέρθηκε να μας μεταφέρει στη Μ. Παναγιά, περίπου 30 χιλιόμετρα από την Ιερισσό. Για να είμαι ειλικρινής δίστασα να πάρω το δικό μου αυτοκίνητο μετά τα επεισόδια και τους τραμπουκισμούς της 20ης Μαρτίου, δεν ήξερα άλλωστε τι θα συναντήσω. Μία τεράστια αυτοκινητοπομπή, δεν μπορώ να υπολογίσω τη δυναμική της, ξεκίνησε για τον Κάκκαβο. Χαρακτηριστικά θυμάμαι σε κάποιο σημείο πριν το Γομάτι, από ψηλά όπως έβλεπα το δρόμο, χάζευα την πομπή μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι μου. Δεν έσω δει μεγαλύτερη αυτοκινητοπομπή κι αναρωτιόμουν: “μα όλοι αυτοί ξεκίνησαν από την Ιερισσό;” Πολύ πριν από τη διασταύρωση για Μ. Παναγιά σταματήσαμε και συνεχίσαμε με τα πόδια για το χωριό, αφού τα αυτοκίνητα δεν χωρούσαν να περάσουν.

Κατηφορίζοντας για το χωριό ένιωσα δέος: ο κόσμος συγκεντρώνονταν στην πλατεία που σε λίγο ξεχείλισε και άρχισαν να γεμίζουν και τα γύρω στενά. Θα έλεγε κανείς πως “βούλιαζε” η Μ. Παναγιά από τον πολύ κόσμο που μαζεύτηκε και από τη γύρω περιοχή, γιατί όλοι αυτοί αποκλείεται να ξεκίνησαν μόνο από τη Ιερισσό. Άντρες, γυναίκες και μικρά παιδιά κατέκλυσαν τα στενά δρομάκια του χωριού και ένωσαν τις φωνές τους ενάντια στην επικείμενη ληστρική καταστροφή του τόπου τους. Ιδιαίτερα συγκινητικά ήταν ένα ποίημα που έγραψε και απήγγειλε ένας ντόπιος ηλικιωμένος κύριος για τον αγαπημένο του Κάκκαβο: “Μπήκαν στον Κάκκαβο οχτροί” και οι γυναίκες του χωριού που τραγουδούσαν ένα παραδοσιακό τραγούδι. Αν όλα τα παραπάνω δεν συνθέτουν την αγωνία και την έκφραση της τοπικής κοινωνίας, τότε δεν μπορώ να φανταστώ κάτι άλλο χαρακτηριστικό.

Και μέσα σε όλο αυτό το συγκινησιακό κλίμα ξεκινήσαμε για τον επόμενο προγραμματισμένο σταθμό μας: το σημείο Χοντρό Δέντρο, εκεί που σταματά η άσφαλτος και ξεκινά ο χωματόδρομος που οδηγεί στις Σκουριές. Ξεκίνησε όλοι εκείνη η λαοθάλασσα άντρες, γυναίκες και μικρά παιδιά με σκοπό να ακουστεί η φωνή διαμαρτυρίας σε όλο το βουνό. Αν κάποιος πιστεύει στα παραμύθια θα μπορούσε να φανταστεί ότι έμοιαζε σαν να θέλουν οι κάτοικοι να ξυπνήσουν τα ξωτικά και τη νεράιδα του δάσους, να ακούσουν την αγωνία τους και με τα μαγικά τους ξόρκια να λύσουν τα μάγια που κρατούν δέσμιο το βουνό.

Τι μεγάλη έκπληξη όμως και ανώμαλη προσγείωση στη θλιβερή πραγματικότητα, η εικόνα των ΜΑΤ να φράσσει την είσοδο του βουνού. Ισχυρές δυνάμεις της αστυνομίας με κλούβες λες και βρίσκονταν στην Πλατεία Συντάγματος τη 17η Νοέμβρη. “Δεν μπορείτε να προχωρήσετε, γυρίστε πίσω, το βουνό φρουρείτε” οι απαντήσεις του επικεφαλής της αστυνομίας. “Τι εννοείτε δεν μπορούμε να ανεβούμε στο βουνό, πηγή ζωής για όλη την ευρύτερη περιοχή; Σε ποιόν ανήκει το βουνό αν όχι στους κατοίκους του;”. Αυτά και άλλα πολλά ακούστηκαν από τα χείλη των κατοίκων. “Δε φεύγουμε από εδώ αν δεν έρθει εισαγγελέας”. Ο εισαγγελέας όμως δεν ήρθε ούτε εκείνη τη στιγμή, αλλά ούτε κι αργότερα όταν τα ΜΑΤ εξαπέλυσαν κατά του πλήθους που πίεζε να περάσει το φράγμα, δακρυγόνα και άλλα χημικά. Κι άρχισαν τα μάτια να τσούζουν, ο λαιμός να στεγνώνει, οι ανάσες να βγαίνουν με δυσκολία. Οι μανάδες να τρέχουν πανικόβλητες με τα μωρά στην αγκαλιά τους να κλαίνε, οι γιαγιάδες να προσπαθούν να ξεφύγουν, οι παππούδες να βαριανασαίνουν. Μετέτρεψαν το βουνό σε πεδίο μάχης οι αστυνομικοί με τα χημικά και οι κάτοικοι προσπαθώντας να αμυνθούν τους πετούσαν πέτρες.

Και θα μπορούσε εύλογα να αναρωτηθεί κανείς: ποιον ήρθαν να προστατέψουν τα ΜΑΤ και ποιος είναι ο εχθρός; Ο κόσμος που ειρηνικά με μόνο “όπλο” τις μαύρες σημαίες ανέβηκε στο βουνό; Αυτός είναι ο εχθρός εναντίον του οποίου έβαλε η αστυνομία; Και τι περίεργα ταξίδια και συνειρμούς κάνει το μυαλό μερικές φορές, σαν να βλέπω εικόνες από το μέλλον... Βλέπω μια ομάδα κυνηγών να θέλει να ανέβει στα Κρούσια και να τη σταματάνε αστυνομικοί, κτηνοτρόφους με τα κοπάδια τους να εμποδίζονται να βγουν στα βοσκοτόπια, περιηγητές και ορειβάτες να μην τους επιτρέπεται να περπατήσουν στα μονοπάτια του βουνού γιατί η περιοχή ανήκει στη μεταλλευτική εταιρεία και οι μη έχοντες εργασία είναι ανεπιθύμητοι.

Και τότε τι κάνεις; Δεν αγανακτείς, δεν θυμώνεις, δεν ξεσηκώνεσαι να υπερασπιστείς τη γη και το βουνό σου; Δε διαμαρτύρεσαι, δεν αγωνίζεσαι; Όλα τα παραπάνω τα κάνεις, όπως τα κάνουν και οι κάτοικοι της Χαλκιδικής, γιατί η απειλή είναι κοινή και οι αγώνας ένας για όλους μας. Ό,τι ζουν οι Μεγαλοπαναγιώτες θα το ζήσουμε κι εμείς στα Κρούσια κι ό,τι αγώνες κάνουν θα κάνουμε κι εμείς. Δυστυχώς, σύμφωνα με τον Μεταλλευτικό Κώδικα (νόμος 210/1973), σε μία μεταλλευτική περιοχή όπως οι Σκουριές, όπως τα 91.000 στρέμματα τα Κρούσια, απόλυτος κυρίαρχος είναι η μεταλλευτική εταιρεία και όλοι οι υπόλοιποι θεωρούνται εισβολείς. Αυτό αποδεικνύει η παρουσία αστυνομικής δύναμης στις Σκουριές κι ας το έχουμε όλοι καλά στο μυαλό μας, βρέθηκαν εκεί για να προστατέψουν όχι τον απλό λαό που νιώθει την ανάγκη ν’ ανεβεί στο βουνό, αλλά τους εργάτες της εταιρείας που χωρίς επαγγελματικό ή εργασιακό λόγο κατέλαβαν το βουνό. Μην ξεχνάμε ότι στις Σκουριές δεν υπάρχει ακόμη μεταλλείο ή όρυγμα και άρα οι παραπάνω εργάτες δεν έχουν λόγο να βρίσκονται στην περιοχή.

Ας σκεφτούμε λοιπόν πως θα αισθανόμασταν εμείς, όταν θα θέλαμε να επισκεφτούμε το δικό μας βουνό και μας το απαγόρευαν οι δυνάμεις ασφαλείας; Μακάρι να βγω ψεύτρα αλλά πολύ φοβάμαι ότι αυτές τις σκηνές θα τις ξαναζήσω και μάλιστα στη δική μου γη.

Παντελιάδου Χριστίνα

Μέτωπο Αγώνα Ενάντια στα Μεταλλεία σε Κρούσια - Πάικο